Άρθρα - απόψεις

Editorial: Πως το τσιγάρο θα «καπνίσει» την κυβέρνηση Μητσοτάκη!

Της Δήμητρας Ευθυμιάδου

Το κάπνισμα αποτελεί σίγουρα, και επιστημονικά αποδεδειγμένα, μία καταστροφική για τον οργανισμό επιλογή.
Αποτελεί όμως ταυτόχρονα επιλογή για περίπου το 36% των πολιτών αυτής της χώρας. Για τους υπόλοιπους που τους επιβάλλεται αναγκαστικά σε κλειστούς δημόσιους χώρους, ήταν και είναι σε μεγάλο βαθμό μέχρι σήμερα μία τιμωρητική κατάσταση.

Όμως από το να απαγορευθεί σε κλειστούς δημόσιους χώρους για την προστασία των μη καπνιζόντων, μέχρι να καταντήσει να αποτελεί ένα είδος καταδίωξης για όσους επιλέγουν να το έχουν στη ζωή τους, υπάρχει μεγάλη απόσταση.

Και όπως φαίνεται η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει επιδοθεί το τελευταίο διάστημα σε ένα ρατσιστικό κυνήγι των καπνιστών, αφού όσοι επιλέγουν να έχουν τη βλαβερή – ομολογουμένως – συνήθεια, εξοβελίζονται από κάθε είδους κοινωνική δραστηριότητα ή κοινωνική παρουσία.

Και δεν είναι όμως μόνο αυτό. Το κάπνισμα καλώς ή κακώς είναι στη χώρα μας συνυφασμένο με ένα στίγμα κουλτούρας– ντεμοντέ προφανώς στις μέρες μας- αλλά υπαρκτό. Μπουζούκια, λαϊκές ταβέρνες, καφενεία έχουν συνδυαστεί με το κάπνισμα. Ακόμη και λαϊκοί ερμηνευτές όπως ο Καζαντζίδης που είναι πλέον στο DNA του Έλληνα, έχουν ερμηνεύσει τραγούδια όπως το «Ας ήτανε ο πόνος ένα τσιγάρο δρόμος»…

Και κάπως έτσι με τα χρόνια το τσιγάρο συνδυάστηκε με τον πόνο, τη στεναχώρια, τη μοναξιά αλλά και τη διασκέδαση. Ουδείς, να υπενθυμιστεί, παραγνωρίζει το γεγονός ότι το τσιγάρο αποτελεί ότι χειρότερο για την υγεία των πολιτών.

Ωστόσο πολύ σύντομα θα αποδειχθεί στην πράξη ότι χωρίς αυτό μπουζούκια (πολιτιστικά κέντρα κατά τον αείμνηστο Ευάγγελο Γιαννόπουλο) δεν μπορούν να λειτουργήσουν. Μπαρ της γειτονιάς λίγο δύσκολο να σταθούν ή παραδοσιακά καφενεία και ταβέρνες.
Αυτές οι αποστειρωμένες αποφάσεις της κυβέρνησης Μητσοτάκη με τις οποίες αποκλείονται ρατσιστικά από κάθε έξοδο οι καπνίζοντες, θα πρέπει να προβληματίσουν και το υπουργείο Υγείας, καθώς δεν δίνεται η επιλογή σε όσους επιθυμούν το κάπνισμα και δεν είναι λίγοι αυτοί στη χώρα μας, να έχουν το δικαίωμα να υπάρξουν σε χώρους διασκέδασης.

Ακόμη και σε …αποστειρωμένες ξένες πρωτεύουσες υπάρχουν οι ειδικοί χώροι όπου μπορεί κανείς να καπνίσει. Άλλωστε εκεί δεν έχει …θεοποιηθεί ένα νομοσχέδιο που η κυρίαρχη του ρύθμιση είναι η απαγόρευση του καπνίσματος.
Στην Ελλάδα, αντίθετα, επιδιώκεται μία παρατεταμένη απομόνωση των καπνιστών ωσάν να ζούμε την εποχή της ποτοαπαγόρευσης που έπρεπε να κρυφτείς στα υπόγεια του Σικάγο και να απολαύσεις λίγες σταγόνες ποτού.

Ο αφορισμός των καπνιστών θα αποδειχθεί και στην πράξη ότι δεν θα ευνοήσει την κυβέρνηση Μητσοτάκη, καθότι και πολιτικά θα της κοστίσει τη γνώμη των καπνιζόντων η οποία αργά ή γρήγορα θα λάβει αρνητική χροιά.

Είναι να αναρωτιέται κανείς πού θα προκαλούσε προβλήματα εάν υπήρχαν καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος (μπαρ, καφετέριες, νυχτερινά κέντρα κ.λ.π.) διαμορφωμένα αποκλειστικά για καπνίζοντες, όπως άλλωστε διαμορφώνονται αποκλειστικά και για μη καπνίζοντες με τον νέο νόμο;
Η νομοθετική αυτή ρύθμιση δεν εμπεριέχει μία βαθύτατη ρατσιστική συμπεριφορά απέναντι στο 36% του πληθυσμού που καπνίζει με τον αποκλεισμό του;

Και για να εντάξουμε και λίγο στη συζήτηση περί καπνίσματος τον προκάτοχο του κ.Κικίλια, τον Παύλο Πολάκη, θα μπορούσε κανείς να του καταλογίσει πολλά.
Όχι όμως το δικαίωμά του να καπνίζει, έστω και αν κάποιες φορές το παρατραβούσε (βλέπε κάπνισμα σε αίθουσες συσκέψεων κ.λ.π.)

Είναι άραγε τυχαίο που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν άνοιξε καν το θέμα; Οι κατ’ όνομα μόνο αριστεροί, γνώριζαν καλά το παιχνίδι της επικοινωνίας. Γνώριζαν πως αν άνοιγε το καυτό θέμα του τσιγάρου, σταδιακά θα άρχιζαν να βάζουν λουκέτο κάποια καταστήματα που δεν θα άντεχαν τη ρατσιστική απομόνωση των πελατών-καπνιστών τους.

Γι αυτό πιθανώς μία επιλογή όπως αυτή που είχε ακολουθήσει ο Ανδρέας Λοβέρδος όταν ήταν υπουργός Υγείας, να αποτελεί μία ιδανική λύση: είχε υιοθετήσει το περιβόητο «τσιγαρόσημο» το οποίο κατέβαλαν οι επιχειρήσεις που ήθελαν να επιτρέπουν στους πελάτες τους να καπνίζουν. Με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια ο Λοβέρδος. Και συγκέντρωνε ζεστό χρήμα για το κράτος και οι καπνιστές ήταν ευχαριστημένοι όπως και οι καταστηματάρχες.

Εξάλλου έχει αποδειχθεί στην πράξη ότι οι αφορισμοί ποτέ δεν έκαναν καλό…
Ότι μας καπνίσει και πόσο θα μας στοιχίσει…

ΠΗΓΗ:https://www.healthreport.gr/

Αν. Τάγαρης: Πώς το σύστημα Υγείας μπορεί να εξοικονομήσει 500 εκατομμύρια με την ψηφιοποίηση

H ψηφιοποίηση της Υγείας θα μπορούσε να οδηγήσει σε ετήσιες εξοικονομήσεις από 2% έως 5% της δημόσιας δαπάνης Υγείας.

Γράφει: Καραγιώργος Δημήτρης - IATRONET


Έως και μισό δισεκατομμύριο ευρώ θα μπορούσε να εξοικονομεί η χώρα μας από την εφαρμογή ψηφιακών συστημάτων στην Υγεία.

Στο 20% των διαγνωστικών εξετάσεων παρατηρείται επαναληψιμότητα, η σκοπιμότητα της οποίας δεν μπορεί να διαπιστωθεί με τα υπάρχοντα συστήματα.

Παρόμοια κενά υπάρχουν και σε άλλους τομείς της φροντίδας και η ψηφιοποίηση της Υγείας θα μπορούσε να οδηγήσει σε ετήσιες εξοικονομήσεις από 2% έως 5% της δημόσιας δαπάνης Υγείας.

Για την Ελλάδα, η εξοικονόμηση προσδιορίζεται στο 0,26% του ΑΕΠ ή σε 500 εκατομμύρια ευρώ ετησίως.

Τα παραπάνω ανέφερε ο τέως πρόεδρος της ΗΔΙΚΑ Αναστάσιος Τάγαρης, μιλώντας στο 3ο "Pharma Transformation", που διοργάνωσε το Iatronet υπό την αιγίδα του ΣΦΕΕ, της ΠΕΦ, του PIF και της ΕΕΦαΜ.

Σύμφωνα με τον κ. Τάγαρη, οι προσπάθειες ψηφιοποίησης που έχουν γίνει στη χώρα μας υστερούν και απαιτείται μία συγχρονισμένη προσπάθεια σε όλα τα επίπεδα λειτουργίας του συστήματος:

Η ΗΔΙΚΑ πρέπει να έχει επιτελική σχέση με τον χώρο και οι ψηφιακές εφαρμογές να προέρχονται από την αγορά.
Ο ΕΟΦ να αξιοποιήσει τη μελέτη για τον Εθνικό Κατάλογο Φαρμακευτικών Προϊόντων (ΕΚΦΟ).
Ο ΕΟΠΥΥ δεν μπορεί να λειτουργήσει ως σχεδιαστής ή υλοποιητής συστημάτων, αλλά πρέπει να είναι ο χρήστης.
Το υπουργείο Υγείας πρέπει να προχωρήσει σε μετασχηματισμό των υπηρεσιών του και να ξεκαθαριστούν οι αρμοδιότητές τους.

Ο μετασχηματισμός – είπε – αφορά και τις εταιρείες λογισμικού, τα νοσοκομεία, τις ιδιωτικές κλινικές, τα φαρμακεία και τα διαγνωστικά κέντρα.

Αφορά και τον πολίτη, ο οποίος πρέπει να έχει επαρκή γνώση και πρόσβαση στην πληροφορία.

 

Αποτυχία

Ο τέως πρόεδρος της ΗΔΙΚΑ χαρακτήρισε ως ωρολογιακή βόμβα τις υποχρεωτικές επιστροφές στον τομέα της Υγείας (clawback και rebate).

Επεσήμανε πως μόνον οι υποχρεωτικές επιστροφές (clawback) θα ανέλθουν φέτος στο 1,2 δισ. ευρώ, ενώ θα ξεπεράσουν το 1,5 έως 1,6 δισ. εάν συνυπολογιστούν και οι υποχρεωτικές εκπτώσεις (rebates).

Απέδωσε τη δημιουργία του προβλήματος σε δημοσιονομικές επιλογές, σε μη αποτελεσματικές διαρθρωτικές αλλαγές στο Φάρμακο και σε αδυναμία ελέγχου της συνταγογράφησης.

Ο ομιλητής υπογράμμισε πως σε περίπτωση που σκάσει αυτή η ωρολογιακή βόμβα, θα υπάρξουν σοβαρές επιπτώσεις, όπως η οικονομική αδυναμία των εταιρειών, η αδυναμία διάθεσης φαρμάκων στους ασθενείς και η αδυναμία εισαγωγής καινοτόμων φαρμάκων.

 

Χώρος

Σύμφωνα με τον κ. Τάγαρη, πρέπει να εξευρεθεί και άλλος δημοσιονομικός χώρος και όχι μόνον στο Φάρμακο.

Στο πλαίσιο αυτό, δεν αρκούν τα αποσπασματικά έργα, αλλά απαιτείται μία ολιστική προσέγγιση και επανασχεδιασμός όλων των λειτουργιών.

Ανέφερε χαρακτηριστικά πως τα θεραπευτικά πρωτόκολλα δεν απέδωσαν, ενώ σημειώνονται μεγάλες καθυστερήσεις με τη λειτουργία του φορέα αξιολόγησης καινοτομίας στην Υγεία (ΗΤΑ).

Στο ένα έτος λειτουργίας του ΗΤΑ, έχουν αξιολογηθεί μόλις 20 φάρμακα, ενώ αναμένουν τη σχετική διαδικασία άλλα 100…

ΠΗΓΗ:https://medispin.blogspot.com

Editorial: Όταν οι τέως υπουργοί έχουν κοντή μνήμη

Της Δήμητρας Ευθυμιάδου

Είναι προφανώς ίδιον του Έλληνα πολιτικού να ξεχνά σε χρόνο ρεκόρ τα δικά του και να θυμάται μόνο των άλλων.
Πως αλλιώς να εξηγήσει κανείς το όψιμο ενδιαφέρον του τέως υπουργού Υγείας για τις προσλήψεις στο ΕΣΥ γιατρών και νοσηλευτών, που δεν έχει κάνει -όπως λέει- εδώ και 2,5 μήνες ο νέος υπουργός Υγείας Βασίλης Κικίλιας.
Και είναι να τρίβει τα μάτια του κανείς για τον τρόπο που ορισμένοι επιχειρούν να υποβαθμίσουν τη νοημοσύνη μας.

Να σημειωθεί πως δεν υπάρχει απολύτως καμία διάθεση και πρόθεση υποστήριξης της νέας ηγεσίας του υπουργείου Υγείας. Άλλωστε και η δική της περίοδος ανοχής οσονούπω τελειώνει…

Είναι απορίας άξιον πως ο τέως υπουργός Υγείας ο οποίος να σημειωθεί ότι είναι ο μακροβιότερος υπουργός Υγείας των τελευταίων δεκαετιών στη χώρα, με θητεία ακριβώς 4,5 χρόνων στην οδό Αριστοτέλους (την πρώτη περίοδο ΣΥΡΙΖΑ ήταν αναπληρωτής), κρίνει έναν συνάδελφό του που έχει αναλάβει εδώ και 2,5 μήνες.

Ο τέως μάλιστα κάνει κριτική για τις προσλήψεις λέει που δεν έκανε ο Κικίλιας και αντί αυτού βγαίνει στα κανάλια. Ο ίδιος βέβαια επαίρεται για τη δική του επιτυχία στις προσλήψεις, αφού όπως ισχυρίζεται γέμισε με κόσμο τα νοσοκομεία.

Και συνεχίζω…Είναι να αναρωτιέται κανείς…μήπως ο τέως υπουργός Υγείας που επί 4,5 χρόνια παρέμεινε στην ίδια θέση μπορεί να παρουσιάσει τα στοιχεία για τις μόνιμες προσλήψεις που έχει κάνει ο ίδιος σε γιατρούς και νοσηλευτές; Διότι ξεκάθαρος αριθμός δεν έχει δημοσιοποιηθεί ακόμη. Ένα μπέρδεμα αριθμών μεταξύ…ημιμόνιμων, συμβασιούχων, εργαζομένων με τον ΟΑΕΔ και άλλων που περιέγραφε τα ολόκληρα 4,5 χρόνια που ήταν υπουργός Υγείας.

Τώρα θα μου πείτε και να ήθελε κανείς να μάθει τον πραγματικό αριθμό των προσλήψεων, δεν θα μπορούσε αφού επί 4,5 χρόνια ο τέως ήταν εξαφανισμένος ανάμεσα στις συμβούλους του, στα κομματικά του λαγούμια και στις εμμονές.
Επικοινωνία με την κοινωνία καμία.

Και για να επανέλθουμε στα των προσλήψεων, αν γέμισε με εργαζόμενους τα νοσοκομεία, όπως υποστηρίζει, γιατί αυτά συνεχίζουν να λειτουργούν στο κόκκινο;
Γιατί γιατροί και εργαζόμενοι συνεχίζουν να μιλούν για ελλείψεις; Για να περνά η ώρα τους; Γιατί κάνουν κινητοποιήσεις μόλις 2,5 μήνες μετά τη νέα κυβέρνηση;

Όλη αυτή η υπόθεση των προσλήψεων πάντως θυμίζει δεόντως τον πρώην υπουργό Υγείας Δημήτρη Αβραμόπουλο που επί θητείας του- όπως περιγράφουν ακόμη γελώντας πολλοί συνδικαλιστές- είχαν προσληφθεί στα λόγια καμία 20.000 εργαζόμενοι. Μόνο που δεν τους είδε ποτέ κανείς… «Αν προσθέσεις όλες τις προσλήψεις που είχε ανακοινώσει, τώρα δεν θα ξέραμε τι να τους κάνουμε τόσους εργαζόμενους» θυμάται ακόμη γνωστός συνδικαλιστής.

Σήμερα πάντως όσοι συνδικαλιστές δεν ήταν εξωνημένοι και εξαφανισμένοι από τα πράγματα όσο κυβερνούσε ο ΣΥΡΙΖΑ, και πραγματικά έκαναν κριτική, διαψεύδουν συστηματικά τον τέως υπουργό. Ιδού ένα από τα πολλά ρεπορτάζ που έχει δημοσιεύσει το HealthReport.gr με απόψεις συνδικαλιστών για τις πραγματικές προσλήψεις: «Όλη η αλήθεια για τις προσλήψεις στα Νοσοκομεία! Πόσες έγιναν, πόσες προαναγγέλθηκαν»

Το ζήτημα βέβαια είναι αν στη χώρα μας η κριτική επί παντός επιστητού και χωρίς ίχνος αυτοκριτικής, αναβαθμίσει τελικά τον πολιτικό βίο ή απλά με τις πομφόλυγες επιδιώκουν κάποιοι να μειώσουν περαιτέρω την ποιότητα του δημοσίου διαλόγου ώστε να αναδειχθούν οι ίδιοι ως σημαίνοντα πολιτικά πρόσωπα…
Μπορεί οι πολιτικοί να έχουν κοντή μνήμη, όχι όμως και οι παρατηρητές τους…

ΠΗΓΗ:https://www.healthreport.gr

Κυριάκος Σουλιώτης: Το clawback μπορεί ναεξαλειφθεί σε βάθος τριετίας

Διονυσία Προκόπη , CNN Greece


Τεκμηριωμένη πολιτική υγείας – Μια πρόταση για την Ελλάδα
Κυριάκος Σουλιώτης, Αναπληρωτής Καθηγητής Πολιτικής Υγείας, Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου - Αναπληρωτής Διευθυντής, LSE Enterprise - Ομάδα Έρευνας Τεχνολογιών Υγείας


Τεκμηριωμένη πολιτική υγείας – Μια πρόταση για την Ελλάδα
Στο "23rd Roundtable with the Government of Greece" του Economist - Πηγή: INTIME NEWS

Μια βάση για να εξαλειφθεί σταδιακά το clawback, το μέτρο δηλαδή των υποχρεωτικών επιστροφών από τις εταιρείες για την υπέρβαση της δημόσιας φαρμακευτικής δαπάνης, βλέπει ο αναπληρωτής καθηγητής Πολιτικής Υγείας του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, Κυριάκος Σουλιώτης, στις εξαγγελίες του πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη, από το βήμα της 84ης ΔΕΘ.

Ο πρωθυπουργός, μιλώντας για την ανάπτυξη, αναφέρθηκε στη φαρμακοβιομηχανία ως έναν κλάδο υψηλής προστιθέμενης αξίας. Ως ελάχιστο κίνητρο, η κυβέρνηση αποφάσισε να δώσει τη δυνατότητα, σε όσες εταιρείες του κλάδου επενδύουν, να συμψηφίζουν μέρος των επενδύσεων με το clawback.

Η ανακοίνωση αυτή αντανακλά μια θετική αλλαγή οπτικής, εξηγεί στο CNN Greece ο κ. Σουλιώτης. «Τα προηγούμενα χρόνια, κατά την περίοδο δηλαδή της αναγκαίας δημοσιονομικής προσαρμογής, βλέπαμε το 8% του ΑΕΠ που ξοδεύουμε για την υγεία αποκλειστικά ως κόστος, ως δαπάνη. Αν αντιστρέψουμε την οπτική αυτή, η υγεία προσθέτει ένα 8% στο ΑΕΠ. Στο πλαίσιο λοιπόν και του μεγάλου στοιχήματος το οποίο καλείται να κερδίσει η χώρα, ήτοι αυτό της ανάπτυξης, εκτιμώ ότι οι συνθήκες είναι πρόσφορες για την υιοθέτηση πολιτικών, μέσω των οποίων θα αξιοποιείται η δυναμική του συγκεκριμένου κλάδου για την ενίσχυση της απασχόλησης και την περαιτέρω αύξηση του ΑΕΠ - να θυμίσω ότι μπήκαμε στα μνημόνια γιατί το χρέος μας κατέστη προβληματικά υψηλό σε σχέση με το ΑΕΠ της χώρας μας. Εξάλλου, έχει γίνει πλέον αντιληπτό ότι μονομερείς πολιτικές που αποσκοπούν αποκλειστικά και μόνο στη μείωση της δαπάνης υγείας δεν οδηγούν στην οριστική επίλυση του οικονομικού προβλήματος της χώρας».

Η ανάπτυξη

Οι επενδύσεις που θα μπορούν να συμψηφίζονται με το clawback αφορούν σε Έρευνα και Ανάπτυξη, εκσυγχρονισμό παραγωγικών εγκαταστάσεων και κλινικές μελέτες, ανακοίνωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στη ΔΕΘ.

«Ο κλάδος του φαρμάκου έχει εξ ορισμού μια έντονα αναπτυξιακή διάσταση και χαρακτηρίζεται από τεράστια ερευνητική και παραγωγική δραστηριότητα με αντίστοιχα υψηλές επενδύσεις, ενώ αποτελεί και έναν αξιοσημείωτο εργοδότη, συνήθως για καλά εκπαιδευμένο ανθρώπινο δυναμικό. Το να θέλει κανείς να αρχίσει σταδιακά να αφαιρεί από την ατζέντα της πολιτικής φαρμάκου μέτρα τα οποία λήφθηκαν σε ακραίες δημοσιονομικές συνθήκες -όπως το clawback- δίνοντας κίνητρα προκειμένου το αντίστοιχο οικονομικό αποτέλεσμα να προκύπτει από επενδύσεις εταιρειών του κλάδου, είναι εύλογο και σίγουρα συμφέρον για το κράτος σε οικονομικούς όρους. Σε πρόσφατη μάλιστα δημόσια τοποθέτησή μου στο πλαίσιο της οποίας παρουσίασα μια συγκεκριμένη πρόταση σχετικής ρύθμισης, περιέγραψα την πολιτική αυτή με τον όρο "save by spending" ή αλλιώς "δώσε και σώσε", δηλαδή δώσε σε ανθρώπινο δυναμικό, έρευνα και παραγωγή φαρμάκων και σώσε σε clawback» υπογραμμίζει ο κ. Σουλιώτης.

Τι σημαίνει, όμως, αυτό για το κράτος;

«Το κράτος θα προεισπράξει αυτό που τελικά θα θυσιάσει σε όρους clawback καθώς θα έχουν ήδη πραγματοποιηθεί οι επενδύσεις, στη βάση των οποίων θα υπολογίζεται και η "έκπτωση" επ’ αυτού», εξηγεί.

«Για παράδειγμα, έστω ότι υπάρχει μια πολιτική που τιμωρεί με πρόστιμα την κυκλοφορία παλαιών, κακοσυντηρημένων και τελικά επικίνδυνων και ρυπογόνων οχημάτων. Το κράτος έχει δύο επιλογές: η πρώτη περιορίζεται απλά στην είσπραξη των προστίμων ενώ η δεύτερη, προβλέπει κίνητρα για αντικατάσταση αυτών των οχημάτων, από νέα, πιο φιλικά προς το περιβάλλον και πιο ασφαλή οχήματα. Μεταφέροντας το παράδειγμα στον τομέα του φαρμάκου, μέχρι τώρα επιλέγουμε την πρώτη οδό: "επιτρέπουμε" την υπέρβαση της φαρμακευτικής δαπάνης, την οποία εισπράττουμε εν είδει προστίμου, αλλά δεν λύνουμε το μεσομακροπρόθεσμο πρόβλημα. Σε κάθε περίπτωση, το clawback δεν μπορεί να αποτελεί το βασικό εργαλείο ελέγχου της φαρμακευτικής δαπάνης. Το πρόβλημα είναι ότι επειδή, έστω και με στρεβλό και αντιαναπτυξιακό τρόπο, αποδίδει, οδήγησε σε αδράνεια την κεντρική διοίκηση, η οποία δεν έθεσε ως προτεραιότητα τον εξορθολογισμό της συνταγογράφησης και, συνακολούθως, της σχετικής δαπάνης. Όμως, την ίδια στιγμή, αυτό το μέτρο αποτελεί ένα βαρίδι, που εμποδίζει έναν κατεξοχήν αναπτυξιακό κλάδο να αναπτυχθεί περαιτέρω».

Τα κριτήρια

Ο Κυριάκος Σουλιώτης θέτει τρία βασικά κριτήρια προκειμένου να γίνει δυνατή η εξάλειψη του clawback σε βάθος τριετίας. «Στη διαδικασία του συμψηφισμού, θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη:

α) Η συμβολή στην απασχόληση, η οποία θα υπολογίζεται ως ποσοστό της μισθολογικής δαπάνης επί του συνολικού κύκλου εργασιών μιας επιχείρησης. Με τον τρόπο αυτό αφενός δεν ευνοούνται μόνο οι μεγάλες επιχειρήσεις -όπως θα συνέβαινε σε περίπτωση κατά την οποία λαμβανόταν υπόψη ο απόλυτος αριθμός των εργαζομένων- και αφετέρου οι επιχειρήσεις δεν “υποχρεώνονται” να δημιουργήσουν κατ’ ανάγκη νέες θέσεις εργασίας -εφόσον δεν τις χρειάζονται- αλλά δύνανται να ωφεληθούν από το μέτρο βελτιώνοντας τις αποδοχές των ήδη εργαζομένων σε αυτές.

β) Οι επενδύσεις σε κλινική έρευνα, οι οποίες επίσης θα αποτιμώνται ως ποσοστό επί του συνολικού κύκλου εργασιών. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι δυνατότητες της χώρας για υποστήριξη κλινικών μελετών έχουν αξιοποιηθεί ελάχιστα και με μια τέτοια ρύθμιση αναμένεται σημαντική ενίσχυση της σχετικής δραστηριότητας από ένα μεγάλο εύρος επιχειρήσεων του κλάδου, με πολλαπλά οφέλη τόσο σε όρους οικονομικούς όσο και σε όρους απασχόλησης.

γ) Η εγχώρια παραγωγή φαρμάκων, σε όρους αριθμού συσκευασιών. Στο σημείο αυτό θέλω να σημειώσω ότι, σύμφωνα με την πρόταση, η παράμετρος αυτή δεν αφορά μόνο εταιρείες οι οποίες διαθέτουν εγκαταστάσεις παραγωγής φαρμάκων στην Ελλάδα. Αντίθετα, πολυεθνικά εταιρικά σχήματα έχουν την ευκαιρία -και σε μια τέτοια εκδοχή και το κίνητρο- να συμβληθούν με εγχώριες εταιρείες παραγωγής φαρμάκων και να επωφεληθούν αμφότερες από μία έκπτωση επί του clawback, η οποία θα επιμεριστεί σε αυτές. Προφανώς, τα οφέλη από την υιοθέτηση αυτού του σκέλους της πρότασης επεκτείνονται και στη μείωση της ψαλίδας μεταξύ εισαγόμενων και εγχωρίως παραγόμενων φαρμάκων, η οποία είναι συντριπτικά υπέρ των πρώτων. Έχουμε σημαντικές δυνατότητες παραγωγής φαρμάκων στη χώρα, υπάρχουν καλά παραδείγματα ακόμη και πολυεθνικών εταιρειών που παράγουν φάρμακα στην Ελλάδα και τα εξάγουν αλλού και μπορούμε να υποστηρίξουμε περαιτέρω αυτή τη διαδικασία με μια πολιτική κινήτρων, όπως π.χ. με μια αντίστοιχη έκπτωση επί του clawback».

«Ουσιαστικά», σημειώνει ο κ. Σουλιώτης, «με τον τρόπο αυτό πετυχαίνεις πολλαπλά, θετικά αποτελέσματα: περισσότερες και καλύτερα αμειβόμενες θέσεις εργασίας, αύξηση των επενδύσεων για κλινική έρευνα -να σημειώσω ότι έχει υπολογιστεί ότι για κάθε 1 θέση εργασίας στην κλινική έρευνα δημιουργούνται άλλες 4 θέσεις για υποστηρικτικές λειτουργίες που την συνοδεύουν- και αύξηση της εγχώριας παραγωγικής δραστηριότητας στον φαρμακευτικό τομέα. Θα έλεγα ότι με μια τέτοια πολιτική προκαλείται μια θετική “αναστάτωση” στον χώρο, λόγω της αναζήτησης κινήτρων για τη σταδιακή αντικατάσταση του στρεβλού, όπως προανέφερα, μέτρου του clawback».

Με βάση λοιπόν τα παραπάνω κριτήρια, δημιουργείται ένας αλγόριθμος ο οποίος υπολογίζει τον συντελεστή συμβολής στην οικονομία για κάθε εταιρεία. «Είναι πολύ απλός διαχειριστικά. Εκτιμώ ότι αρκεί μια υπηρεσία του υπουργείου Ανάπτυξης να αξιολογεί τις εταιρείες και να υπολογίζει τον σχετικό συντελεστή για κάθε επιχείρηση μία φορά τον χρόνο, με βάση τα στοιχεία του παρελθόντος έτους. Στη συνέχεια, η σχετική έκθεση του υπουργείου Ανάπτυξης θα παραδίδεται στο υπουργείο Υγείας, το οποίο θα υπολογίζει την έκπτωση επί του clawback για κάθε εταιρεία, με βάση τη συμβολή της στην οικονομία» αναφέρει ο καθηγητής.

Οι αντιδράσεις

Η παραπάνω πρόταση του Κυριάκου Σουλιώτη έχει κατατεθεί τόσο στον επιστημονικό όσο και στον δημόσιο διάλογο. Περιλαμβάνεται στο τελευταίο βιβλίο του με τίτλο: "Τεκμηριωμένη πολιτική υγείας – Μια πρόταση για την Ελλάδα", το οποίο διαρθρώνεται σε πέντε βασικούς άξονες: «ο πρώτος αφορά στη χάραξη των προτεραιοτήτων της πολιτικής υγείας στη βάση των αναγκών των πολιτών -και όχι στην ικανοποίηση συγκεκριμένων επαγγελματικών συμφερόντων, ο δεύτερος σχετίζεται με την πρόταση για ένα νέο υπόδειγμα χρηματοδότησης, ο τρίτος προτείνει μια άλλη σχέση δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, ο τέταρτος αφορά στο φάρμακο και την τεχνολογία υγείας και, τέλος, ο πέμπτος άξονας υπεισέρχεται στη συζήτηση για τον τρόπο λήψης αποφάσεων, όπου προτείνεται η διεύρυνση της συμμετοχής των πολιτών στη χάραξη της πολιτικής υγείας. Τεκμηριωμένη πολιτική υγείας σημαίνει ότι αυτή πλέον πρέπει να βασίζεται σε δεδομένα από τις επιστημονικές έρευνες και τις επίσημες πηγές που η χώρα επιτέλους έχει αρχίσει να σέβεται» προσθέτει ο κ. Σουλιώτης. Το βιβλίο παρουσιάστηκε λίγο πριν από τις εκλογές της 7ης Ιουλίου και εξ αρχής συγκέντρωσε μεγάλο ενδιαφέρον.

«Είδα θετική ανταπόκριση στην πρόταση και στο τραπέζι του Economist (σ.σ 23rd Roundtable with the Government of Greece) στο οποίο συμμετείχε και ο υπουργός Υγείας. Είναι ενδεικτικό ότι σε αυτό, ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Φαρμακοβιομηχανίας δήλωσε ότι οι ελληνικές φαρμακευτικές εταιρείες είναι έτοιμες να επενδύσουν περίπου 500 εκατ. ευρώ εφόσον διαμορφωθεί ένα σταθερό περιβάλλον στον χώρο και δοθούν κίνητρα για τη μείωση του clawback» επισημαίνει.

Σε σχέση με την κυβερνητική εξαγγελία για τον συμψηφισμό μέρους των επενδύσεων με το clawback, η διαφορά της πρότασης βρίσκεται στη μισθολογική δαπάνη, την οποία δεν ανέφερε ο πρωθυπουργός. «Σε επίπεδο εξαγγελίας δεν μπορούμε να περιμένουμε λεπτομέρειες. Η εξαγγελία αντανακλά την κατεύθυνση της νέας πολιτικής. Όταν εξειδικευτεί το μέτρο, φαντάζομαι ότι θα σχηματοποιηθεί λεπτομερέστερα. Και εκτιμώ ότι με κάποιον τρόπο θα συμπεριλάβει και τον παράγοντα του ανθρώπινου δυναμικού, γιατί έχω ακούσει τον πρωθυπουργό να μιλά συχνά για την ανάγκη δημιουργίας νέων και καλά αμειβόμενων θέσεων εργασίας. Θεωρώ ότι θα είναι μέρος του αλγορίθμου στον οποίο θα καταλήξουν» τονίζει.

Αναφορικά με το αν υπάρχει δίαυλος επικοινωνίας με το κυβερνητικό επιτελείο, ο Κυριάκος Σουλιώτης απαντά: «Κατά την άποψή μου η υποχρέωση της επιστημονικής κοινότητας εξαντλείται στο να καταθέτει στον επιστημονικό πρώτα διάλογο και ενίοτε και στον δημόσιο, τεκμηριωμένες προτάσεις πολιτικής στη βάση των τεκμηρίων που παράγει ερευνητικά. Εφόσον αυτές είναι συμβατές με τον ευρύτερο σχεδιασμό, συνήθως υπάρχει μια περαιτέρω συζήτηση, στην οποία επίσης μπορεί να συμβάλει η επιστημονική κοινότητα, όμως, εν προκειμένω, είναι νωρίς ακόμα. Εγώ είμαι αισιόδοξος ότι η πρόταση αυτή ή κάποια άλλη αντίστοιχη -ίσως με κάποιες προσαρμογές στις παρούσες οικονομικές δυνατότητες της χώρας- τελικά θα υλοποιηθεί, πρωτίστως γιατί η διατήρηση της υφιστάμενης κατάστασης είναι επιζήμια για τη χώρα». 

ΠΗΓΗ:http://medispin.blogspot.com

 

Η πρόνοια στην Υγεία κατέρρευσε

Οι Δημόσιες Προνοιακές Μονάδες Περίθαλψης κατέρρευσαν επί κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ από τις τρομακτικές ελλείψεις προσωπικού και την έλλειψη κονδυλίων.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και οι υπουργοί Υγείας παρότι ως αριστεροί διατείνονται ότι είναι υπέρ του λαού και του φτωχού στην πράξη απέδειξαν το αντίθετο αφού οι πρόνοια είναι ανύπαρκτη σήμερα .

Οι συνθήκες εργασίας αλλά και περίθαλψης των ατόμων με αναπηρία ή άλλων προνοιακών περιστατικών είναι άκρως επικίνδυνες με αποτέλεσμα οι περιθαλπόμενοι να τραυματίζονται σοβαρά ή να αυτοτραυματίζονται.

Οι Νοσηλευτές δεν έχουν την δυνατότητα λόγω συνθήκων να προσφέρουν ασφαλείς και ποιοτικές υπηρεσίες σε 40 περιθαλπόμενα ανάπηρα παιδιά ή κατάκοιτους ηλικιωμένους, οι περισσότεροι με ψυχικές διαταραχές και όλοι χρήζουν ατομικής περιποίησης καθ’ όλη τη διάρκεια του 24ώρου (καθαριότητα, φαγητό, μπάνιο, προστασία κλπ.).

Σε κάθε Κέντρο Κοινωνικής Προστασίας, περιθάλπονται ταυτόχρονα χρόνιες παθήσεις, άτομα με ειδικές ανάγκες, ευπαθείς ομάδες, παιδιά για υιοθεσία που με βάση τις επιστημονικές ανάγκες θα έπρεπε να περιθάλπονται σε ξεχωριστές μονάδες.

Η κοινή Νοσηλεία διαφορετικών περιστατικών μετατρέπει τις συνθήκες περίθαλψης και εργασίας σε «κόλαση». Η έλλειψη Μονάδων έχει αυξήσει τις λίστες αναμονής για περίθαλψη ατόμων που ανήκουν σε οικογένειες που δεν έχουν στον «ήλιο μοίρα». Η λίστα αναμονής για εισαγωγή σε Προνοιακές Μονάδες σε πολλές περιπτώσεις ξεπερνάει τον ένα χρόνο.

 Μειώθηκε το προσωπικό των Προνοιακών Μονάδων

Το προσωπικό των Προνοιακών Μονάδων πριν την κρίση ήταν 5.500. 1/1/2015 ήταν 4.000 το προσωπικό στις Μονάδες και 31/3/2019 ήταν 2.600 (μόνιμοι – επικουρικοί). Δεν έγινε καμία πρόσληψη παρά μόνο ελαχίστων επικουρικών, παρότι καθημερινά έχουμε αθρόες συνταξιοδοτήσεις και αύξηση της ζήτησης των υπηρεσιών.

Λόγω έλλειψης προσωπικού και κονδυλίων δεν υπάρχουν προγράμματα αποιδρυματοποίησης. Αφέθηκαν στις Μ.Κ.Ο. με αμφίβολα θεραπευτικά αποτελέσματα.

Οι Προνοιακές Μονάδες περίθαλψης δεν διαθέτουν οργανόγραμμα λειτουργίας. Το λιγοστό προσωπικό μετακινείται από μονάδα σε μονάδα.

ΠΗΓΗ:https://www.healthweb.gr/

Επιστροφή στο σχολείο: Τι κινδύνους “κουβαλάνε” οι βαριές σχολικές τσάντες

Δωροθέα Γαληνού
Τα βαριά σακίδια μπορεί να προκαλέσουν ακόμη και μόνιμες βλάβες στη σπονδυλική στήλη των παιδιών.

Και για του λόγου του αληθές έρευνα από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, η οποία κατέδειξε ότι η μεταφορά βαριών σακιδίων μπορεί να συμπιέσει τους δίσκους της σπονδυλικής στήλης και να αυξήσει την καμπυλότητα της κάτω μοίρας της.

«Η σπονδυλική στήλη αναπτύσσεται κατά την παιδική και εφηβική ηλικία και μέχρι την ηλικία των 24 ετών. Λαμβανομένου υπόψη ότι το 45% της συνολικής ανάπτυξης των οστών συντελείται από το τέλος της παιδικής ηλικίας και κατά την εφηβεία, γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι οποιαδήποτε βλάβη προκύψει στη συγκεκριμένη περίοδο θα ακολουθεί το άτομο σε όλη του τη ζωή» εξηγεί ο φυσιοθεραπευτής – χειροθεραπευτής κ. Γιώργος Κακαβάς : «Η συστηματική μεταφορά πολύ βαριών χειραποσκευών, σακιδίων, ακόμα και τσαντών-τρόλεϊ δημιουργεί μια σειρά από μυοσκελετικά προβλήματα, με συνηθέστερα τη σκολίωση, την οσφυαλγία και τους πόνους στον αυχένα, τους ώμους και την πλάτη.

 

Οδηγίες προφύλαξης

Προς αποφυγή των προβλημάτων αυτών «τα παιδιά θα πρέπει να συνηθίζουν από μικρή ηλικία να τοποθετούν τη σάκα τους στην πλάτη, χρησιμοποιώντας και τους δύο ιμάντες, και όχι στον έναν ώμο, παρότι -ειδικά οι έφηβοι- το θεωρούν πιο cool. Απαραίτητη προϋπόθεση, βέβαια, για να μεταφέρουν το σακίδιο και στους δύο ώμους είναι το βάρος του να μην είναι υπερβολικό και το μέγεθος της σάκας να μην ξεπερνά το μέγεθος της πλάτης.

Επίσης, καλό είναι το σακίδιο πλάτης να έχει ιμάντα μέσης, ο οποίος βοηθά στη μεταφορά του φορτίου. Σημειωτέον ότι το σακίδιο δεν θα πρέπει να ζυγίζει πάνω από το 10 έως 15% του σωματικού βάρους και η διάρκεια μεταφοράς του να είναι η ελάχιστη δυνατή, καθώς η επαναλαμβανόμενη καταπόνηση της σπονδυλικής στήλης λειτουργεί συσσωρευτικά με αποτέλεσμα μεγαλύτερες βλάβες με την πάροδο του χρόνου», επισημαίνει ο κ. Κακαβάς.

Ο τρόπος που φορτώνεται το σακίδιο είναι επίσης σημαντικός. «Πρώτα πρέπει να τοποθετούνται τα βαρύτερα αντικείμενα, έτσι ώστε να μεταφέρονται χαμηλά και κοντά στο σώμα. Στη συνέχεια, η συμπλήρωση με τα ελαφρύτερα αντικείμενα πρέπει να γίνεται με τρόπο που το βάρος να κατανέμεται ομοιόμορφα. Είναι επίσης σημαντικό τα αιχμηρά, ογκώδη αντικείμενα να τοποθετούνται έτσι ώστε να μην ακουμπούν στην πλάτη».

Τελευταία και μετά τις προειδοποιήσεις των ειδικών, όλο και περισσότεροι ενήλικες επιλέγουν τη χρήση τσάντας-τρόλεϊ είτε για δική τους χρήση, είτε για τα παιδιά τους. Προϋπόθεση να μην υπερφορτώνονται, γιατί σ’ αυτή την περίπτωση η μετακίνησή τους απαιτεί τη στροφή του κορμού και γενικά προκαλεί διαταραχή της ευθύγραμμης στάσης της σπονδυλικής στήλης με τα ίδια δυσμενή αποτελέσματα.

ΠΗΓΗ:https://www.healthreport.gr

Σε δημογραφικό αδιέξοδο η χώρα – Έρευνα του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

Καθώς η χώρα βγαίνει από τη 10ετή κρίση και οι προσδοκίες ότι η οικονομία βρίσκεται στην αρχή ενός ανοδικού κύκλου έχουν αυξηθεί, κοινός τόπος είναι ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε δημογραφικό αδιέξοδο που δεν πλήττει μόνο τον πληθυσμό της αλλά υπονομεύει και την οικονομική ανάκαμψη της χώρας.

Αν σκεφτεί κανείς πως μια αύξηση του πληθυσμού κατά 100.000 οδηγεί σε άνοδο κατά 3% του κατά κεφαλήν ΑΕΠ, ενώ μια αύξηση των ηλικιωμένων (άνω των 65 ετών) κατά περίπου 50.000 οδηγεί σε μείωση του κατά κεφαλήν ΑΕΠ κατά περίπου 15%, τότε το μέλλον φαντάζει ζοφερό, καθώς στο αρνητικό σενάριο ο πληθυσμός της Ελλάδας αναμένεται να μειωθεί το 2035 ως 1,4 εκατ. και το 2050 ως και 2,5 εκατ., ενώ οι άνω των 65 ετών αναμένεται να αποτελούν το 27,9% και το 33,1% του πληθυσμού αντίστοιχα, από το 20,9% σήμερα, όπως αναφέρεται στο ρεπορτάζ του Τάσου Μαντικίδη στο «Βήμα της Κυριακής».

Ο δείκτης γονιμότητας
Η μέση Ελληνίδα πλέον δεν γεννά δύο παιδιά, που στατιστικά απαιτούνται ώστε να φέρει στη ζωή μία κόρη που θα την αντικαταστήσει.

Ο δείκτης γονιμότητας της μέσης Ελληνίδας έχει πέσει στα 1,3 παιδιά, όταν τη δεκαετία του 1960 βρισκόταν στα 2,3 παιδιά ανά γυναίκα, πάνω από το όριο αντικατάστασης γενεών (2,1 παιδιά ανά γυναίκα).

Με τους θανάτους να ξεπερνούν τις γεννήσεις, εκατοντάδες χιλιάδες νέους και μορφωμένους να έχουν μεταναστεύσει και την Ελλάδα να έχει έναν από τους πιο γηρασμένους πληθυσμούς στην Ευρώπη, η χώρα όχι μόνο δεν θα μπορεί τις ερχόμενες δεκαετίες να παράγει επαρκή πλούτο για τους πολίτες της, αλλά ίσως βρεθεί αντιμέτωπη με την ίδια τη βιωσιμότητά της ως ενός σύγχρονου έθνους-κράτους.

Σήμερα, ζούμε πολύ περισσότερα χρόνια, είμαστε πιο γερασμένοι, κάνουμε λιγότερα παιδιά και λιγότερους γάμους, χωρίζουμε πιο εύκολα, η δομή των νοικοκυριών και των οικογενειών μας έχει αλλάξει ριζικά, ενώ οι δημογραφικές εξελίξεις οδηγούν άμεσα τις επόμενες δεκαετίες σε μια επιτάχυνση της γήρανσης και σε μια μείωση, μικρότερη ή μεγαλύτερη, του πληθυσμού μας.

 

Οι αριθμοί
Σύμφωνα με έρευνα του Εργαστηρίου Δημογραφικών και Κοινωνικών Αναλύσεων του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, ο πληθυσμός της χώρας το 2035 θα κυμαίνεται ανάλογα με τις προβολές διαφόρων σεναρίων από 10,4 έως 9,5 εκατ. σημειώνοντας μείωση από 0,44 έως και 1,4 εκατ. σε σχέση με σήμερα, ενώ το 2050 θα κυμαίνεται από 10 έως 8,3 εκατ. σημειώνοντας μείωση από 0,8 έως και 2,5 εκατ. αντίστοιχα.

Παράλληλα το 2035 το ποσοστό του πληθυσμού που θα ξεπερνά τα 65 έτη και αυτών που θα ξεπερνούν τα 85 έτη από το 20,9% και 3% σήμερα αναμένεται να αυξηθούν στο 27,2%-27,9% για τους πρώτους και στο 4,1%- 4,5% για τους δεύτερους.

Παράλληλα, το 2050 το ποσοστό του πληθυσμού που θα ξεπερνά τα 65 έτη αναμένεται να αυξηθεί στο 30,3% -33,1% και αυτών που ξεπερνά τα 85 έτη να φθάσει το 4,9%-6,5% αντίστοιχα.

Η συρρίκνωση του συνολικού πληθυσμού που καταγράφεται σε όλα τα σενάρια και η συνεχιζόμενη γήρανσή του προφανώς αναμένεται να έχουν άμεση επίπτωση και στον πληθυσμό εργάσιμης ηλικίας ο οποίος φθίνει συνεχώς.

Ειδικότερα, το ποσοστό του πληθυσμού μεταξύ 15-64 ετών από το 65% σήμερα θα μειωθεί στο 60%-61% το 2035 και στο 54% έως 56,5% το 2050. Η μείωση επιταχύνεται σε όλα τα σενάρια μετά το 2030, η επιτάχυνση δε αυτή οφείλεται κυρίως σε δύο λόγους: στην προοδευτική είσοδο στην ομάδα του πληθυσμού εργάσιμης ηλικίας των ολιγοπληθών γενεών που γεννήθηκαν μετά το 2010 και στην προοδευτική έξοδο από την ομάδα αυτή των πολυπληθέστερων γενεών των ετών 1955 -1975.

Η μείωση αυτή θα μειώσει σε σχέση με σήμερα και τον οικονομικά ενεργό πληθυσμό κατά 0,5-1 εκατ. το 2035 και κατά 1,1-1,7 εκατ. το 2050.

 

Αλλαξε δραματικά το μεταπολεμικό τοπίο
Το μεταπολεμικό δημογραφικό τοπίο της Ελλάδας άλλαξε δραματικά.

Σύμφωνα με την έρευνα, για πρώτη φορά στη δημογραφική ιστορία μας ο πληθυσμός των ατόμων ηλικίας 0-14 ετών από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 υπολείπεται αυτού των 65 ετών και άνω (το 2018 οι 65 ετών και άνω ήταν κατά 800.000 περισσότεροι από τα άτομα 0-14 ετών).

Η μείωση της γαμηλιότητας και της γεννητικότητας/γονιμότητας, η αύξηση των εκτός γάμου γεννήσεων και των διαζυγίων και η ανάδειξη νέων μορφών συμβίωσης είχαν σημαντικές επιπτώσεις. Π.χ. εξαφανίστηκαν σχεδόν οι διευρυμένες οικογένειες, οι πολύτεκνες οικογένειες και προφανώς και τα πολυμελή νοικοκυριά.

Η μικρή σε μέγεθος πυρηνική οικογένεια που προκύπτει από γάμο είναι μεν κυρίαρχη ακόμη, αλλά το ποσοστό των ζευγαριών που συμβιώνουν χωρίς γάμο αυξάνεται σταθερά, όπως και ο αριθμός των μονογονεϊκών οικογενειών και ο αριθμός των άτεκνων ατόμων (>20% σχεδόν των γυναικών που γεννήθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1970 δεν θα αποκτήσουν ένα παιδί).

Αυξάνεται τέλος και η μέση ηλικία όσων γυναικών έχουν αποκτήσει ένα πρώτο παιδί (>31 έτη).

ΠΗΓΗ:http://tinealarissa.gr/

3+1 Προτεραιότητες Υγείας

Γράφει ο Αντώνης Δημόπουλος, πρώην Γενικός Γραμματέας του υπ.Υγείας

Η έναρξη μιας νέας κυβερνητικής θητείας δίνει πάντα έναυσμα για σκέψεις και προτάσεις νέων πολιτικών, αλλά και στοιχειώδους αποτίμησης της υπάρχουσας κατάστασης ,των προβλημάτων και των τωρινών προκλήσεων.

Ειδικά σε χώρους θεσμικής μνήμης και πορείας μιας χώρας (υγεία, παιδεία ,πολιτισμός ) η συνέχεια και η ολοκλήρωση αλλά και οι αναγκαίες μεταρρυθμιστικές ρήξεις με το παρελθόν και η προσαρμογή στο μέλλον είναι κρίσιμες .

Το τέλος (..) της μνημονιακης περιόδου ,οι εμπειρίες, τα μέτρα και τα αποτελέσματα αλλά και η σοφία από την σκληρή αυτή διαδικασία απαιτούν μια γενναία ανασύνταξη των χώρων αυτών σε έναν ορίζοντα εθνικής ευθύνης

Το προεκλογικό πρόγραμμα της ΝΔ αποτέλεσμα πολυσυλλεκτικών σκοπιμοτήτων -όπως δυστυχώς και των άλλων κομμάτων -γράφτηκε με την κλασσική συνταγή των γενικοτήτων παντός καιρού με κάποιες εξάρσεις φιλολαϊκές (κάπνισμα ,μεταφορά φαρμάκων κλπ. ) χωρίς συγκεκριμένες δεσμεύσεις ,κοστολογήσεις και προτεραιότητες.

Κυρίως όμως έλλειψε ο εσωτερικός ειρμός ,η συνολική στόχευση ,η δική της οπτική για την Υγεία του Έθνους. Η τωρινή ωστόσο περίοδος απαιτεί επιτακτικά με σαφήνεια ένα συγκεκριμένο πλαίσιο στρατηγικών επιλογών ,χρονικών και οικονομικών δεσμεύσεων και τρόπων υλοποίησης ,και όχι μόνο διεκπεραίωση του επείγοντος και του καθημερινού .

Τρεις ( και μια ) κατά την γνώμη μου είναι οι βασικές προτεραιότητες:
1)Αναπροσδιορισμός και αξιοποίηση του ΕΟΠΥΥ .Από την ίδρυση του μέχρι σήμερα δεν έχει κατανοηθεί και κυρίως ενεργοποιηθεί η δυνατότητα του σαν εθνικού μονοψωνιου που μπορεί να εισαγάγει υγιή ανταγωνισμό, διεύρυνση και αξιολόγηση στις προσφερόμενες υπηρεσίες υγείας.

Καθυστερεί η αξιοποίηση όλου του διαθέσιμου ιατρικού δυναμικού της χώρας με ορούς και κανόνες πλουραλισμού, χωρίς κρατικιστικες και ιδιοτελείς ιδεοληψίες ,με στόχευση την βελτίωση και την επάρκεια της φροντίδας άλλα και τον αναπροσανατολισμό της.

Η στροφή στην ενεργό υγεία για όλους και η επαρκής αντιμετώπιση της επιδημίας των χρόνιων νοσημάτων είναι η μεγάλη -διεθνής – πρόκληση της εποχής και απαιτεί συγκεκριμένες τομές. Η διαπραγματευτική του δυνατότητα είναι ισχυρότατη και η τωρινή μετατροπή του σε κουμπαρά συλλογής πόρων αδιανόητη. Ο προϋπολογισμός του ΕΟΠΥΥ και οι κατανομές σε παροχές χρειάζονται σημαντικό αναπροσδιορισμό , όπως και οι υπόλοιπες δαπάνες υγείας της χώρας.

2)Η ολοκληρωση της πρωτοβαθμιας φροντιδας (από όλους τους γιατρούς για όλους τους πολίτες) σε όλα τα αστικά κέντρα σε εύκολα προσβάσιμα 24ωρα τοπικά δίκτυα διάφορων μορφών- ΚΥ ,ΤΟΜΥ, δημοτικά ιατρεία ,ιδιωτικά group practice,κ.α- Με αναφορά σε οικογενειακό γιατρό -φίλο και σύμβουλο -με ελεύθερη επιλογή του καθενός και όχι θυρωρό ελέγχου χρήσης και προσπέλασης , με κουλτούρα την άσκοπη συνταγογραφηση .

Με γρήγορη και απρόσκοπτη αναφορά στους γιατρούς ειδικοτήτων και αποφόρτιση των εξωτερικών ιατρείων των Νοσοκομείων. Με γενναία μεταφορά πόρων που θα εξισορροπήσουν στοιχειωδώς το μεγάλο χάσμα από τον μέσο όρο της ΕΕ, και ταυτόχρονο εξ ορθολογισμό της κατάχρησης της βιοτεχνολογίας με άμεση επιβάρυνση των οικογενειακών προϋπολογισμών.

Τελική στόχευση η δημιουργία του ενιαίου πρωτοβάθμιου χώρου της νέας δημοσίας υγείας ( υγεία ,πρόνοια, ψυχική υγεία ,φροντίδα, διατροφή άσκηση κλπ ) Εννοείται ότι οι κανόνες περιλαμβάνουν τα θεραπευτικά πρωτόκολλα ,τον έλεγχο και την στροφή από τις πανάκριβες και συχνά άσκοπες εξετάσεις υψηλής τεχνολογίας σε φθηνότερες αλλά επίσης καλές εναλλακτικές ,η αλλαγή μίγματος των φαρμάκων και η χρήση γενοσημων , και γενικά τις καλές πρακτικές άσκησης της σύγχρονης ιατρικής

3) Ο Νοσοκομειακός τομέας διαπερνάται από μια εγγενή αντίφαση που ενώ είναι γνωστή σε όλους ,διαρκώς αποσιωπάται. Ένα σύστημα σαν το ΕΣΥ με αλλεπάλληλες διαχρονικές επιστρώσεις αμέλησε (? ) παρα την δημιουργία των επτά μεγάλων περιφερειακών αλλά και άλλων νέων νοσοκομείων και συγχρόνων οδικών αξόνων που εκμηδένισαν τις αποστάσεις, να εκπονήσει νέα επιχειρησιακά σχέδια.

Συνεχίζεται στην καθημερινότητα των ΜΜΕ η διεκτραγώδηση ελλείψεων σε όλη την επικράτεια, πουθενά όμως στην κοινωνία δεν υπάρχει η διάθεση ενός στοιχειώδους νοικοκυρέματος και ιεράρχησης αλλά και αξιολόγησης των υπαρχουσών δομών και παροχών.

Την ίδια εποχή στα μεγάλα αστικά κέντρα -όπου και το κέρδος- αναπτύχθηκαν ραγδαία και επιθετικά Βιοιατρικά συμπλέγματα ( πρωτοβάθμιας και νοσοκομειακής περίθαλψης ) υψηλής εξειδίκευσης και υπερσύγχρονης τεχνολογίας παρέχοντας άμεση πρόσβαση αλλά παρουσιάζοντας και έντονα φαινόμενα προκλητης ζήτησης .

Περιφερειακές αναδιοργανώσεις με νέο σχεδιασμό άμεσης εξυπηρέτησης των οξέων προβλημάτων σε νοσοκομεία αιχμής αλλά και αλλαγή χρήσης πολλών νοσοκομείων, που συνδέονται ιστορικά και πελατειακά με συγκεκριμένες περιοχές ,αλλά ουσιαστικά υπολειτουργούν, είναι επείγουσες.

Η συνέργεια και αξιοποίηση Δημοσίου και Ιδιωτικού σε συμβολαιακη βάση ,με ισχυρούς κανόνες αλλά και συγκεκριμένες εφαρμογές, είναι απαραίτητη σε ένα νέο εθνικό σχεδιασμό με χρήση του Υγειονομικού χάρτη ,των δεικτών νοσηρότητας ,των ροών ασθενών ,της ανακατανομής πόρων και ανθρωπίνου δυναμικού

4 )Το φάρμακο ως κοινωνικό αγαθό συνδέεται άμεσα με τις προαναφερθείσες ανακατατάξεις και θεωρώ ότι μόνο η ολοκλήρωση του ενιαίου πρωτοβάθμιου χώρου φέρνει μια νέα κουλτούρα που μπορεί να αλλάξει τις υπερβολές και τις εκτροπές και να άρει την μνημονιακη δαιμονοποιηση του.

Αυτό που πράγματι πρέπει να γίνει είναι η γενναία στήριξη της αναπτυξιακής του δυναμικής και της εξωστρεφούς επιχειρηματικότητας (με συνεργασία πέντε υπουργείων και συντονισμό από το γραφείο του πρωθυπουργού) Η συνεχής αλλαγή κανόνων ,οι τιμολογήσεις ,οι επιστροφές και τα claw back στο κυνηγητό της δαπάνης με έκτακτα μέτρα ,έχει τελειώσει σε απόδοση και διάρκεια.

Μπορούν να ειπωθούν άπειρα άλλα πράγματα με παραλλαγές μορφών διοικητισμού ,βελτίωσης Δ. διοίκησης και ειδικότερα του υπουργείου υγείας σαν κεντρική κυβέρνηση και τις παράλληλες δομές γενικής κυβέρνησης (ΕΟΦ,ΙΦΕΤ ,ΚΕΛΠΝΟ, Ινστιτούτα κλπ. ). Επίσης την άμεση ανάγκη ευρύτατης χρήσης πληροφορικής ,big data ,clouds ,ανανέωση ΚΕΝ , ICD10 , διαφοροποίηση χρηματοδότησης (ασφαλιστικές εισφορές -κρατικός προϋπολογισμός ).

Όμως αντί να ζητάμε διαρκώς νέους πόρους και διορισμούς ας ξανασχεδιάσουμε επιτελικά και επιχειρησιακά με σύγχρονο και αποδοτικό τρόπο τις υπάρχουσες υπηρεσίες αξιοποιώντας και περιλαμβάνοντας πρώτα ότι υπάρχει.

Θεωρώ πολιτικά καθοριστική την αποκέντρωση και την σταδιακή εφαρμογή περιφερειακών προϋπολογισμών με ευθύνη της αιρετής αυτοδιοίκησης ,της μόνης που μπορεί να πείσει τις τοπικές κοινωνίες να αναθεωρήσουν την ιδιοτελή στάση τους απέναντι στην κεντρική διοίκηση.
Το ίδιο κρίσιμη είναι η ισχυροποίηση των θεσμικών ρόλων των οργάνων εκπροσώπησης (ΠΙΣ,ΟΕΝΓΕ, ΠΦΣ, ΣΦΕΕ κλπ.) και η χειραφέτηση τους από τις συντεχνιακές λογικές και την εξάρτηση από Βιοιατρικά συμπλέγματα υψηλής κερδοσκοπίας.

Ας τελειώνουμε επιτέλους με τους εξωτερικούς καταναγκασμούς και τις εσωτερικές στρεβλώσεις ,αδράνειες και αντιστάσεις και ας οργανώσουμε καλυτέρα το μέλλον στην Υγεία και στην χώρα.

ΠΗΓΗ:https://www.healthreport.gr/

Ποιος γιατρός είναι καλός; | Θανάσης Δρίτσας

Ποιος γιατρός είναι καλός; Ο καρδιολόγος, συνθέτης και συγγραφέας Θανάσης Δρίτσας γράφει για τα κριτήρια στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Με ρωτάνε συχνά ασθενείς μου κατά τη διάρκεια της καρδιολογικής επίσκεψης. Γιατρέ μου έχω εκτός της καρδιάς και ένα άλλο πρόβλημα (με τον αυχένα, με τον θυροειδή, με το στομάχι μου κλπ) και θα ήθελα να μου συστήσετε έναν «καλό γιατρό» της τάδε ή της δείνα ειδικότητας. Αναρωτιέμαι συχνά τότε τι σημαίνει, για κάποιον που πάσχει, «καλός γιατρός»;

Στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ οι ενδιαφερόμενοι ασθενείς αναζητούν σε εξειδικευμένες ιστοσελίδες υγείας διάφορους ειδικούς, λαμβάνουν υπόψιν το αναρτημένο βιογραφικό, τα κέντρα στα οποία εκπαιδεύτηκε ο γιατρός προκειμένου να αποκτήσει την ειδικότητά του, σε ποιο πανεπιστήμιο απέκτησε τίτλο σπουδών, αν έχει κάποια υπο-εξειδίκευση και το κυριότερο πώς τον έχουν αξιολογήσει με σχόλιά τους (στη σχετική ιστοσελίδα) όσοι ασθενείς τον έχουν επισκεφτεί. Αρκετά Ιδρύματα, Πανεπιστημιακά κέντρα και Νοσοκομεία του εξωτερικού αναρτούν στην ιστοσελίδα τους ποσοστά επιτυχίας, συνολικό αριθμό επεμβάσεων (κυρίως σε χειρουργούς), θνητότητα και ποσοστά επιπλοκών όλων των γιατρών που απαρτίζουν την ιατρική ομάδα του κάθε κέντρου. Σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες οι οποίες διαθέτουν (ακόμη) Εθνικό Σύστημα Υγείας ο οικογενειακός γιατρός θα παραπέμψει σε ειδικό νοσοκομειακό γιατρό κατά περίπτωση και ο ασθενής δεν απασχολείται καθόλου με την επιλογή αυτή. Εκεί υπάρχει εμπιστοσύνη στο κρατικό σύστημα υγείας και το σύστημα θα βρει τον «καλό γιατρό».


Στην Ελλάδα τα πράγματα αποκτούν μια συχνά παρανοϊκής φύσης ιδιαιτερότητα. Τα κριτήρια του «καλού γιατρού» βασίζονται σε απόψεις γειτόνων, συγγενών και γενικά στην άποψη της πιάτσας ή των οδηγών ταξί. Να μην υποτιμάται καθόλου η καταλυτική επίδραση που ασκεί τελικά στην ελληνική κοινωνία η άποψη των πολύπειρων ταξιτζήδων-όσον αφορά επιλογή γιατρών. Επίσης ο καλός γιατρός για τον έλληνα ασθενή πρέπει οπωσδήποτε να είναι «καθηγητής», διαφορετικά προξενεί έντονες αμφιβολίες περί της ποιότητάς του. Να αναφέρω βέβαια ότι είμαστε-μάλλον-η μοναδική χώρα παγκοσμίως στην οποία δεν είναι ξεκάθαρο ότι η ακαδημαϊκή ιδιότητα (καθηγητής) σημαίνει έμφαση στην έρευνα και στην διδασκαλία φοιτητών και δεν αποτελεί κριτήριο κλινικής ποιότητας, εμπειρίας και δεξιότητας του γιατρού. Ένα σοβαρότατο κριτήριο επιλογής γιατρού για τον μέσο Έλληνα είναι ασφαλώς η τοποθεσία (βλ. κέντρο Αθήνας ή βόρεια προάστια) και η επίπλωση του ιδιωτικού του ιατρείου. Επίσης σημαντικά κριτήρια στην επιλογή του «καλού γιατρού» για τον Έλληνα ασθενή είναι ο κυβισμός, το χρώμα και η μάρκα αυτοκινήτου με το οποίο φτάνει ο γιατρός στο ιατρείο του. Ακόμη υφίσταται ένα, ακαταμάχητο κριτήριο καλού γιατρού, το οποίο δεν καταρρίπτεται καθόλου εύκολα μεταξύ λοιπών κριτηρίων, αυτό είναι το υψηλό κόστος της επίσκεψης. Έχω με τα αυτιά μου ακούσει ασθενή να λέει για συνάδελφο γιατρό στον οποίο εξετάστηκε: «είναι πολύ δυνατός, παίρνει 150 ευρώ επίσκεψη»!

Και βέβαια ο «καλός γιατρός» στη χώρα μας συνταγογραφεί πάντα πολλά φάρμακα και άπειρες διαγνωστικές εξετάσεις. Είναι πολύ πιθανό ότι αν σταματήσεις σε κάποιον Έλληνα ασθενή τα φάρμακα ή αν του ανακοινώσεις ότι δεν υπάρχει σοβαρός λόγος να εξετάζεται τόσο τακτικά θα αλλάξει γιατρό και θα βρει έναν «καλύτερο» γιατρό ο οποίος γράφει μόνον φάρμακα.

ΣΧΕΤΙΚΑ
Η ιατροποίηση της διάχυτης δυστυχίας του πολιτισμού μας
Η ιατροποίηση της διάχυτης δυστυχίας του πολιτισμού μας
Για παράδειγμα, ένα μεγάλο ποσοστό των προερχόμενων στον καρδιολόγο στα πλαίσια διερεύνησης υπέρτασης πάσχουν από ήπια αρτηριακή υπέρταση που συνδυάζεται με παχυσαρκία και καθιστική ζωή. Εκεί η απώλεια βάρους και η επιστροφή σε φυσιολογικές τιμές δείκτη μάζας σώματος συχνά εξαλείφουν ήπια αυξημένες τιμές αρτηριακής πίεσης. Και όμως αν ο σωστός γιατρός μιλήσει για απώλεια βάρους και συστηματική άσκηση, ως μόνη θεραπευτική παρέμβαση σε μια πρώτη δοκιμαστική φάση, σίγουρα δεν θα ξαναδεί τον συγκεκριμένο ασθενή. Ο ασθενής αυτός θα αφήσει τον «κακό» γιατρό που τον συμβουλεύει να αλλάξει τρόπο ζωής με έναν άλλο «καλό» γιατρό ο οποίος θα συνταγογραφήσει αμέσως το πολυπόθητο μαγικό χαπάκι.

Και βέβαια ο πραγματικά καλός γιατρός, εξετάζει προσεκτικά και ακούει το ιστορικό του πάσχοντα με το μυαλό του, διότι νους ορά και νους ακούει. Και όση ώρα εξετάζει και ακούει το αφήγημα του ασθενή δεν παρακολουθεί παράλληλα την οθόνη του κινητού ή του υπολογιστή του. Οι στατιστικές δείχνουν ότι πολύ μεγαλύτερη επιτυχία στην ορθή διάγνωση και στη θεραπευτική τους προσέγγιση έχουν οι γιατροί που εξετάζουν προσεκτικά, που παίρνουν καλό ιστορικό, που παρακολουθούν με προσοχή το αφήγημα του ασθενή τους. Συνήθως μάλιστα οι κλινικοί γιατροί που εξετάζουν και ακούνε προσεκτικά τον ασθενή γράφουν δεν υπερ-συνταγογραφούν φάρμακα και διαγνωστικές εξετάσεις. Για την περιρρέουσα όμως ατμόσφαιρα της ελληνικής κοινωνίας όπως και για τους manager υγείας τα κριτήρια είναι πλέον αμιγώς οικονομικά και ο «καλός γιατρός» είναι αυτός που φέρνει το ζεστό χρήμα. Το καλό βιογραφικό σημείωμα, η άρτια επικοινωνία με τον ασθενή και τα κριτήρια ήθους έρχονται μάλλον τελευταία διότι αν δεν φέρνει χρήμα στην επιχείρηση ο γιατρός είναι «κακός» γιατρός. Το αξιακό σύστημα των ημερών μας αναδεικνύει ως κορυφαίο και μοναδικό πλέον το οικονομικό κριτήριο. Τι να τον κάνεις έναν άρτια εκπαιδευμένο και ανθρωποκεντρικό γιατρό (θεωρητικά καλό γιατρό) αν δεν πληρεί τα χρηματο-οικονομικά κριτήρια της επιτυχίας σήμερα. Για το επικρατούν αξιακό σύστημα της αντίληψης για την υγεία οποίος δεν φέρνει το χρήμα είναι loser και «κακός γιατρός». Όπως για τις τράπεζες ο καλός πελάτης δεν είναι αυτός που δεν χρωστάει και δεν έχει πιστωτικές κάρτες, αντιθέτως αυτός είναι ο κακός πελάτης. Ο καλός πελάτης των τραπεζών είναι ο χρεωμένος που αποπληρώνει σε μακρά περίοδο το χρέος του. Όποιος δεν βοηθάει στην κυκλοφορία του χρήματος είναι σήμερα κακός πελάτης του συστήματος, το ίδιο αφορά και τους γιατρούς δυστυχώς.

Θα κλείσω αναφέροντας και μια άλλη έκφανση της ιατρικής ιδιότητας, εκτός από τον καλό και τον κακό γιατρό, που είναι ο «άσχημος» γιατρός. Για να θυμηθούμε και το ιστορικό γουέστερν με τίτλο - «Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος». Συχνά χαρακτηρίζεται έτσι ο γιατρός που εκφράζεται απότομα και συμπεριφέρεται αγενώς στους ασθενείς του, συχνά μπορεί να προσβάλει άσχημα και πάντα επιβάλλει την άποψή του χωρίς δεύτερη κουβέντα. Αυτός ο τύπος, του άσχημου γιατρού (ο χαρακτηρισμός ουδεμία σχέση έχει με την εμφάνιση του γιατρού βέβαια), συνδέεται με κακή και πρόχειρη επικοινωνία με τον ασθενή και το συγγενικό του περιβάλλον και συχνά επισύρει την οργή και του εργασιακού του περιβάλλοντος. Αυτός ο τύπος αρνητικής συμπεριφοράς μπορεί να συνδυάζεται όμως με δεξιότητες καλού γιατρού που εδράζονται σε δύσκολο χαρακτήρα. Αυξάνονται βέβαια σταθερά στις μέρες μας και τα κρούσματα άσχημης, απαιτητικής, παράλογης και μερικές φορές βίαιας συμπεριφοράς των ασθενών προς τους γιατρούς τους. Αυτό μπορεί πλέον να προέρχεται από τον ασθενή ανεξάρτητα αν είναι καλή, κακή ή άσχημη η συμπεριφορά του θεράποντα γιατρού. Σημεία των καιρών γαρ. 

ΠΗΓΗ:https://www.athensvoice.gr

Editorial: Θα περάσει το crash test της Υγείας ο Βασίλης Κικίλιας;

Της Δήμητρας Ευθυμιάδου

Για έναν περίεργο λόγο, η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν έχει πολλά περιθώρια ανοχής. Άγνωστο γιατί αλλά οι πολίτες αναμένουν πολλά από τα στελέχη της κυβέρνησης της ΝΔ σε μικρό χρονικό διάστημα, σε αντίθεση με ότι είχε συμβεί με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ που απόλαυσε την κοινωνική ανοχή για αρκετά χρόνια.

Έτσι τα χρονικά περιθώρια, ειδικά στον τομέα της υγείας, είναι ακόμη πιο στενά για να επιτευχθούν οι αλλαγές που προανήγγειλε ο ίδιος ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης και θα κληθεί στο μεγαλύτερο μέρος τους να εφαρμόσει ο Βασίλης Κικίλιας.

Αν και ο ίδιος είναι γιατρός, ελάχιστη εμπειρία και τριβή έχει στο δημόσιο σύστημα υγείας το οποίο βρίθει δυσλειτουργιών, αλλά και εμποδίων από διάφορους επιτήδειους που συνεχίζουν να πλουτίζουν, χάρη στην αργοπορία λήψης μέτρων και αποφάσεων.

Και η υπόθεση δεν είναι απλή για τον Βασίλη Κικίλια.

Ο υπουργός Υγείας, που διαθέτει ιδιαίτερο χάρισμα στην επικοινωνία, θα κληθεί να λύσει το γρίφο της ισορροπίας της δαπάνης στα φάρμακα. Ένας γρίφος που αναζητά επίλυση ώστε και οι ασθενείς να έχουν όλες τις θεραπείες που χρειάζονται και το σύστημα να μην καταρρεύσει οικονομικά, αλλά και οι φαρμακευτικές εταιρείες να μην πληρώνουν υπερβολικά ποσά σε υποχρεωτικές εκπτώσεις και επιστροφές.

Ο υπουργός Υγείας θα πρέπει ταυτόχρονα να φέρει μία ισορροπία στον ΕΟΠΥΥ, καλύπτοντας τις απαραίτητες υπηρεσίες στους ασφαλισμένους και έχοντας ικανοποιημένους και τους παρόχους.

Μπορεί ο ίδιος να μη βλέπει (για άγνωστο λόγο) με καλό μάτι τον μεγαλύτερο οργανισμό υγείας της χώρας, αλλά όπως φαίνεται με αυτόν θα πρέπει να πορευτεί. Διαβάστε ΕΔΩ τι διαμήνυε στους παρόχους: «Προς κατάργηση ο ΕΟΠΥΥ; Όλες οι εξελίξεις»

Άλλωστε από το περιβάλλον του πρωθυπουργού δεν φαίνεται να δίνεται το πράσινο φως για να ενσωματωθούν οι λειτουργίες του ΕΟΠΥΥ στο υπουργείο Υγείας.

Ο ιδιωτικός τομέας και το ΕΣΥ
Ταυτόχρονα όμως το στοίχημα του Βασίλη Κικίλια θα πρέπει να είναι με την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας. Ένα στοίχημα που δεν κέρδισε η προηγούμενη κυβέρνηση, αλλά η νυν σκοπεύει να το πετύχει με μεγαλύτερες συνεργασίες με τον ιδιωτικό τομέα. Γιατροί και ιδιωτικές μονάδες υγείας θα αξιοποιηθούν δεόντως, προκειμένου να έχουν οι πολίτες άμεσα και ποιοτικά υπηρεσίες υγείας.

Βέβαια τα σχέδια της κυβέρνησης για αξιοποίηση και συνεργασία ιδιωτικών εταιρειών με το ΕΣΥ και τα δημόσια νοσοκομεία, δεν θα περάσουν αβρόχοις ποσί, καθώς πρώτοι από όλους αντιδρούν οι νοσοκομειακοί γιατροί, πολλοί εξ αυτών μάλιστα ανήκουν και στη γαλάζια παράταξη.

Από την άλλη η απόφαση της κυβέρνησης να δώσει περιθώριο σε ασφαλιστικές εταιρείες να νοσηλεύουν τους «πελάτες» τους στα δημόσια νοσοκομεία, εξασφαλίζοντας ένα καλύτερο πακέτο νοσηλείας, επίσης δεν θα περάσει χωρίς απώλειες για το πολιτικό προφίλ της κυβέρνησης.

Εάν βέβαια επιτευχθεί ποτέ, δεδομένου ότι είναι άγνωστο ποιοι ασθενείς με ιδιωτική ασφάλεια θα θελήσουν να νοσηλευθούν για παράδειγμα στον πάντα γεμάτο και με ελλείψεις Ευαγγελισμό και όχι σε κάποια μεγάλη ιδιωτική κλινική με άριστες ξενοδοχειακές υποδομές;

Στην περίπτωση πάντως που το ΕΣΥ ανοίξει και σε ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες, όσοι γιατροί και νοσηλευτές των δημοσίων νοσοκομείων απασχοληθούν με τους «ιδιωτικούς» πελάτες, θα αμείβονται ξεχωριστά. Και εδώ ξεκινά το πρόβλημα.

Οι υπόλοιποι δεν θα έχουν το δικαίωμα να εξασφαλίσουν επιπλέον εισόδημα εάν δεν έχουν για παράδειγμα τη δυνατότητα να συμμετάσχουν στην νοσηλεία των ιδιωτών ασθενών;

Από την άλλη όμως, ο Βασίλης Κικίλιας, αλλά και ο Βασίλης Κοντοζαμάνης (που είχε τοποθετηθεί σχετικά στη Βουλή), θα έχουν να αντιμετωπίσουν και τους ιδιώτες γιατρούς που επίσης θα θέλουν να χειρουργούν στα δημόσια νοσοκομεία, αφού θα έχει δοθεί προηγουμένως η δυνατότητα ιδιωτικού έργου και στους νοσοκομειακούς γιατρούς.

Παράλληλα μια τέτοια κίνηση, θα ανοίξει νέο μέτωπο στον υπουργό Υγείας με τις ιδιωτικές κλινικές που θα κινδυνεύουν να χάσουν πελατεία από τις πρωτοβουλίες της κυβέρνησης…

Και βέβαια αυτή η αλυσίδα των προβλημάτων, αλλά και τα μέτωπα που πιθανώς να ξεπηδούν κάθε φορά που θα ετοιμάζεται μια αλλαγή, σχετίζεται σχεδόν με όλες τις μεταρρυθμίσεις που μπορεί να επιχειρήσει ο Βασίλης Κικίλιας στον τομέα της υγείας.

Και στη περίπτωση που δεν έχει έτοιμες λύσεις, θα αποδειχθεί μάλλον δύσκολο το πολιτικό του μέλλον στην Υγεία…

Δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες…

ΠΗΓΗ:https://www.healthreport.gr

 

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Ιατρικός Σύλλογος Λάρισας
28ης Οκτωβρίου 43 Λάρισα 41223
Τηλ.2410287777 - 2410236036
Φαξ:2410287777

Website: http://www.isli.gr

 

 Email:Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να το δείτε.
 ------------
 Σας ενημερώνουμε οτι τα γραφεία του ΙΣΛ θα είναι ανοικτά προς εξυπηρέτηση ως εξής:
Δευτέρα εως Παρασκευή πρωί 09:00-14:00
Δευτέρα-Τετάρτη απόγευμα 18:00-20:00

 

"ΒΙΟΠΟΛΙΣ ΥΠΟΔΟΧΕΥΣ"

viopolis ypodoheus

Ημερολόγιο δημοσιεύσεων

Οκτώβριος 2019
Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
30 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31 1 2 3
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική ΑΡΘΡΑ-ΑΠΟΨΕΙΣ