Άρθρα - απόψεις

Ένα γράμμα για την Πέλλα από μια παιδίατρο

Θα ήθελα να είμαι σαν την Πελαγία. Θα ήθελα να μπορώ να ασκώ την ιατρική με τέτοια ικανότητα, ευαισθησία και ευσυνειδησία. Να μπορώ να δουλεύω ακούραστα, χαμογελαστά κι αγόγγυστα όση δουλειά κι αν έχω να κάνω και να υποδέχομαι κάθε παιδί και την οικογένειά του σαν να είναι το πρώτο της ημέρας. Να δείχνω την ίδια φροντίδα, προσοχή κι επιμέλεια σε κάθε περιστατικό, όποιος κι αν είναι ο λόγος προσέλευσης του. Να κάνω το μικρό ασθενή μου να με αγαπάει, έτσι όπως ανεπιφύλακτα χαρίζουν τα μικρά παιδιά την αγάπη τους, απλά και μόνο με την κλινική μου εξέταση. Να εξηγώ με απέραντη υπομονή στους γονείς τι συμβαίνει με την υγεία του παιδιού τους, να τους καθησυχάζω όταν δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, να τους αφυπνιζω χωρίς να τους αναστατώνω όταν υπάρχει κάποιο πρόβλημα. Να οργανώνω τη θεραπευτική μου προσέγγιση με προτεραιότητα στη σωστή άσκηση της ιατρικής, στη μικρότερη ταλαιπωρία του παιδιού και στην ανακούφιση της οικογένειας με αυτή τη σειρά και μην λαμβάνοντας καθόλου υπόψη την προσωπική μου διευκόλυνση. Να μην περιορίζομαι στις ατελείωτες ώρες εργασίας μου στο νοσοκομείο αλλά να το κάνω και στον ελεύθερο χρόνο μου για αυτούς που είναι έξω από το σύστημα υγείας. Να μην φοβάμαι να αναλάβω ασθενείς με δύσκολες χρόνιες ασθένειες και να τις στέλνω στο επόμενο νοσοκομείο μόνο και μόνο επειδή είναι “δύσκολες” και απαιτητικές. Να είμαι ο άνθρωπος αυτών των παιδιών στο Ρέθυμνο, αυτός που και ξέρει και μελετά και δεν τα χάνει σε μια αναποδιά της αρρώστιας και συνεργάζεται με τους ειδικούς που τα παρακολουθούν ώστε να έχουν την καλύτερη φροντίδα με τη μικρότερη ταλαιπωρία.

Θα ήθελα να είμαι σαν την Πέλλα στην εφημερία.

Να μην τα χάνω μπροστά στο περιστατικό όποιο κι αν είναι αυτό. Να είμαι ορθή, γρήγορη και αποτελεσματική χωρίς φωνές και φασαρίες και να τα κάνω όλα να φαίνονται εύκολα, να ρέουν απρόσκοπτα. Να μην αφήνω το ζόρι του περιστατικού να επηρεάσει στο ελάχιστο τις ιατρικές μου ενέργειες. Να επιτρέπω στον εαυτό μου να νιώσει κούραση, φόβο, άγχος μόνο όταν όλα έχουν τακτοποιηθεί. Να μην μεταδίδω ένταση κι εκνευρισμό ούτε στον ασθενή και την οικογένειά του, ούτε στους συνεργάτες μου. Να βρίσκω πάντα το χρόνο και να εκμεταλλεύομαι κάθε αφορμή να μεταδώσω αυτά που ξέρω στους νεότερους, στους ειδικευόμενους. Και να είμαι πάντα εκεί να λύσω τις απορίες, να αποσοβήσω εντάσεις, να αναλάβω την ευθύνη του περιστατικού.

Πολύ θα επιθυμούσα να έμοιαζα στην Πελαγία στην επιθυμία για διαρκή επιμόρφωση, για επιστημονική αρτιότητα, για απόκτηση καινούριων γνώσεων και δεξιοτήτων, για συνεχή ενημέρωση πάνω στις εξελίξεις και αλλαγές της παιδιατρικής ώστε να εφαρμόζω πάντα την ιατρική lege artis. Μα πιο πολύ θα ήθελα να είχα τη δύναμη της. Μετά από ένα τέτοιο γεγονός, την κατάληξη ενός υγιούς παιδιού στα χέρια μου,παρ’ όλες τις προσπάθειες μου να μπορούσα να “ξανακολυμπήσω στα βαθια.” Να ξανακάνω τα ίδια ακριβώς πράγματα που ξέρω να κάνω και να σώσω άλλα παιδιά που βρέθηκαν σε καταστάσεις απειλητικές για τη ζωή τους. Να μην τρομάξω, να μη λουφάξω, να μην αποσυρθώ στα πιο εύκολα, στα πιο ανώδυνα, στα μετόπισθεν.

Ευτυχώς ήρθαν μια εισαγγελέας κι τρεις δικαστές να μου εξηγήσουν την πλάνη μου και τον άτοπο θαυμασμό μου και να διδάξουν και σε αυτή και σε μένα και σε όλους τους παιδιάτρους τι σημαίνει σωστή ιατρική:

Aρχικά κατάλαβα ότι όταν ένα παιδί εξεταστεί για δεύτερη φορά, οφείλω να κάνω εξετάσεις, όταν παρατείνονται τα συμπτώματα και οι εξετάσεις μπορούν να θεωρηθούν “ντεμί” πρέπει να το μεταφέρω σε εντατική μονάδα προληπτικά μήπως συμβεί κάτι απρόβλεπτο.

Ξέχασα να ρωτήσω τι θα γίνει όταν καλυφθούν τα 6-7 κρεβάτια της εντατικής παίδων στο Ηράκλειο…

Μετά μου διευκρίνισαν ότι όλα είναι θέμα υγρών. Με έμαθαν να τα υπολογίζω και να τα χορηγώ και μου έδειξαν ότι ένα παιδί μπορεί να πεθάνει σε λίγες ώρες από αφυδάτωση μέσα στο νοσοκομείο ακόμα κι αν παίρνει ενδοφλέβια υγρά, ακόμα κι αν έχει μόνο μια ελαφρά αυξημένη ουρία, ακόμα κι όταν κρεατινίνη κάλιο νάτριο είναι απολύτως φυσιολογικά, ακόμα κι όταν το παιδί έχει ουρήσει μέσα στην ημέρα και έχει ούρα στην κύστη του. Μπερδεύτηκα λίγο γιατί τα υγρά που υπολόγισαν ήταν λίγο λιγότερα από όσα πήρε το παιδί που πέθανε, πως εξηγείται αυτό; Ίσως εννοούσαν ότι έπρεπε να δοθούν όλα μαζί κι όχι στη διάρκεια του εικοσιτετραώρου, αλλά πάλι αυτό δεν θα προκαλούσε θάνατο από υπερφόρτωση; Μπα, αυτοί ξέρουν.

Αυτούς θα θαυμάζω κι αυτούς θα συμβουλεύομαι από δω και μπρος.

Θα ασκώ την ιατρική με βάση τον αριθμό προελεύσεων του ασθενούς και τις επιθυμίες των γονιών του, θα κάνω εξετάσεις τουλάχιστον δυο φορές για να έχω δυνατότητα σύγκρισης, μια ακτινογραφία για παν ενδεχόμενο, και ότι άλλο μου ζητηθεί.

Αν κάποιος θέλει να εισαχθεί στο νοσοκομείο, θα το κάνω για όσο διάστημα ευχαριστεί τον ασθενή και την οικογένεια. Γι αυτό άλλωστε υπάρχουν και τα ράντζα, για την περίπτωση που δεν επαρκούν οι κανονικές κλίνες.

Βέβαια η τρίτη προσέλευση δεν θα επιβάλλει εισαγωγή αλλά διακομιδή στο Ηράκλειο.

Έτσι θα πορεύομαι και δεν χρειάζεται να παρακολουθώ τις εξελίξεις γιατί τα παλιά κλασσικά συγγράμματα τα λένε όλα και οι εξελίξεις των τελευταίων 15-20 χρόνων (βλέπε ποσοτική CRP, StrepTest) είναι επισφαλείς και με βάζουν σε μπελάδες.

Άλλωστε, ήμουν κι εγώ μια ύποπτη…
Είμαι ένοχη. Κι εγώ το ίδιο θα έκανα

Όλγα Γραφάκου,
Διευθύντρια Παιδιατρικής,
Κ.Υ. Σπηλίου

ΠΗΓΗ:http://www.docmed.gr

Στασινός: Είναι ώρα αποφάσεων για το ασφαλιστικό σύστημα

Ο πρόεδρος του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας, Γιώργος Στασινός, σχολιάζοντας τις πληροφορίες για την υπό έκδοση απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας για τον ΕΦΚΑ και το ασφαλιστικό σύστημα, δήλωσε: «Οι δημοσιογραφικές πληροφορίες για απόφαση του ΣτΕ φαίνεται να δικαιώνουν τις προσφυγές κατά του ΕΦΚΑ που έκανε το ΤΕΕ, οι Έλληνες διπλωματούχοι μηχανικοί και άλλοι επιστήμονες. Έχουμε εμπιστοσύνη στην ελληνική Δικαιοσύνη, ως τελευταίο αποκούμπι όσων η κρατική αυθαιρεσία αδικεί.

kathimerini.gr

Θυμίζω ότι είχαμε προειδοποιήσει εγκαίρως τόσο για την αδικία της κατάργησης του βιώσιμου ασφαλιστικού ταμείου των μηχανικών, όσο και για το παράλογο -και όπως φαίνεται παράνομο- ύψος των ασφαλιστικών εισφορών του νέου ασφαλιστικού συστήματος.

Ωστόσο, τα περί απόφασης του ΣτΕ είναι ακόμη πληροφορίες και οφείλουμε όλοι να αναμένουμε την ίδια την απόφαση και το σκεπτικό του ανώτατου δικαστηρίου της χώρας.

Σημειώνω, όμως, ότι η προσαρμογή από πλευράς της Πολιτείας στην απόφαση του ΣτΕ θα πρέπει να είναι άμεση, μόλις αυτή εκδοθεί, ώστε να ελαφρύνουμε τους ασφαλισμένους από τις υπέρογκες εισφορές.

Φαίνεται ότι η προσπάθειά μας δικαιώνεται, αλλά μας ενδιαφέρει κυρίως η πρακτική πλευρά, αυτή της απαλλαγής της καθημερινότητας των μηχανικών από ένα σημαντικό βάρος. Αν η Πολιτεία δεν εφαρμόσει άμεσα την απόφαση του ΣτΕ, θα τη διεκδικήσουμε εμείς δικαστικά.

Τονίζω ότι εν αναμονή αυτής της απόφασης, το κράτος πρέπει να προετοιμάσει την επόμενη ημέρα του ασφαλιστικού συστήματος. Οποιαδήποτε λύση πρέπει να είναι άμεση, ρεαλιστική και μακροπρόθεσμα βιώσιμη. Και πρέπει να βασίζεται στις εξής αρχές:

- Την ανταποδοτικότητα και βιωσιμότητα του ασφαλιστικού πυλώνα.

- Τη συνέχεια του τομέα υγείας και πρόνοιας, με όρους αξιοπρέπειας των ασφαλισμένων.

- Τη θεσμοθέτηση πλαφόν στο σύνολο των ασφαλιστικών και φορολογικών υποχρεώσεων, ώστε το κράτος να μη δημεύει το εισόδημα των μηχανικών και των επιστημόνων της χώρας.

Πρέπει ΤΩΡΑ να προετοιμαστεί το κράτος. Είμαστε στη διάθεση της κυβέρνησης, ώστε αυτήν τη φορά να γίνουν οι σωστές επιλογές. Είναι ώρα αποφάσεων για το ασφαλιστικό σύστημα της χώρας. Ελπίζω αυτήν τη φορά να μας ακούσουν».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

ΠΗΓΗ:http://medispin.blogspot.gr/

 

Ώριμες συνθήκες για ένα νέο σύστημα συντάξεων

Ώριμες συνθήκες για ένα νέο σύστημα συντάξεων

Του Μιλτιάδη Νεκτάριου

Α. Το σημερινό σύστημα συντάξεων

Τα πιο δημοφιλή πρωτοσέλιδα στον ελληνικό τύπο ήσαν πάντα αυτά που αναφέρονταν στις πρόωρες συντάξεις. Η δεκαετής περίοδος της οικονομικής καταστροφής φαίνεται ότι δεν έχει αλλάξει τις προτιμήσεις. Ανέφερε την προηγούμενη εβδομάδα μια εφημερίδα: "...1.500.000 ασφαλισμένοι μεταξύ 50 και 62 ετών δικαιούνται πρόωρη σύνταξη". Άλλη εφημερίδα σημειώνει: "ο μέσος μισθός είναι στα 920 ευρώ και η μέση σύνταξη στα 895 ευρώ". Η αρμόδια Υπουργός δηλώνει σε συνέντευξη στην "Καθημερινή" ότι με βάση τη νέα αναλογιστική μελέτη (που έχει σταλεί στις Βρυξέλλες, αλλά δεν έχει δημοσιοποιηθεί στο εσωτερικό) για τον νέο ασφαλιστικό νόμο: "τα ποσοστά αναπλήρωσης των συντάξεων θα είναι πάνω από 50% σε όλη την περίοδο έως το 2070, και θα είναι υψηλότερα από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης που εκτιμάται στο 39%". Επίσης, πρόσφατο δημοσίευμα της "Καθημερινής" αναφέρει ότι μεταξύ 2019 και 2021 θα μειωθεί η συνταξιοδοτική δαπάνη από 17% του ΑΕΠ σε 13% του ΑΕΠ, λόγω κατάργησης των προσωπικών διαφορών του νόμου Κατρούγκαλου. Αυτό προφανώς προκύπτει από τη νέα αναλογιστική μελέτη, και σε απλά ελληνικά σημαίνει νομοθετημένη μείωση των συνολικών συντάξεων κατά περίπου 7.5 δισεκατομμύρια ευρώ μέχρι το 2021 (αυτό το ποσό προκύπτει και από την έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου για τον ασφαλιστικό νόμο του 2017 που κατάργησε τις προσωπικές διαφορές).

Πρόκειται για τον απόλυτο παραλογισμό. Στη χώρα που έχει συμβεί η μεγαλύτερη καταστροφή του συστήματος συντάξεων στη μεταπολεμική περίοδο, παρέχουμε ακόμα συντάξεις που είναι υψηλότερες από τις άλλες χώρες της Ευρωζώνης. Στην πιο κατεστραμμένη οικονομία της ΕΕ, φορολογούμε εξαντλητικά τις γενιές των εργαζομένων για να παρέχουμε συντάξεις ίσες με τους μισθούς, ενώ οι εργαζόμενοι που πληρώνουν τις υψηλότερες ασφαλιστικές εισφορές στην ΕΕ δεν έχουν καμία ελπίδα ότι θα πάρουν κάποια σύνταξη στο μέλλον. Περισσότεροι από το 25% των συνταξιούχων είναι κάτω των 65 ετών και απορροφούν το 30% των συνολικών παροχών.

Τα αίτια αυτής της κακοδαιμονίας έχουν αναλυθεί αλλού και δεν υπάρχει χώρος για να επαναληφθούν εδώ. Αρκεί να αναφερθεί ότι σε όλη την περίοδο της Μεταπολίτευσης, η Ελλάδα ήταν η μόνη χώρα της ΕΕ που ΔΕΝ έκανε μια σοβαρή μεταρρύθμιση στο ασφαλιστικό της σύστημα.

Β. Τι χρειαζόμαστε

Το σύστημα συντάξεων πρέπει να ξαναβρεί τις ασφαλιστικές του ρίζες. Χρειάζεται να χορηγεί μόνο όσες υποσχέσεις μπορεί να τηρήσει. Ο μελλοντικός συνταξιούχος οφείλει να μην λειτουργεί ως ομολογιούχος, αλλά ως μέτοχος μιας συλλογικής προσπάθειας -της Ελληνικής Οικονομίας. Με άλλα λόγια, όταν είναι η οικονομία που χρηματοδοτεί τις συντάξεις, τότε δεν πρέπει να βάζουμε το κάρο πριν το άλογο. Το κυβερνητικό αφήγημα αναφέρει ότι πρέπει να δίνουμε συντάξεις στη γιαγιά, προκειμένου αυτή να δίνει χαρτζιλίκι στην άνεργη εγγονή τους. Αντιθέτως, εμείς λέμε ότι φροντίζουμε να έχει δουλειά η εγγονή, για να πληρώνεται η σύνταξη της γιαγιάς.

Οι Έλληνες πολίτες πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι χωρίς επαρκή οικονομική ανάπτυξη δεν μπορεί να υπάρξει σοβαρό και φερέγγυο σύστημα συντάξεων. Όσο η οικονομία βρίσκεται σε ύφεση, οι συντάξεις θα μειώνονται συνεχώς: αυτό συμβαίνει από το 2010, παρά τις διαβεβαιώσεις όλων των πολιτικών κομμάτων ότι δεν θα γίνουν άλλες μειώσεις. Σε πρόσφατη μελέτη (Ν. Χριστοδουλάκης, Μ. Νεκτάριος και Χ. Θεοχάρης, Επανεκκίνηση της Ελληνικής Οικονομίας διαΝΕΟσις, 2018), αποδεικνύεται ότι η μείωση των ασφαλιστικών εισφορών και των φόρων, καθώς και η μείωση των Πλεονασμάτων (για την χρηματοδότηση των επενδύσεων) οδηγούν σε ανάπτυξη, απασχόληση και βιώσιμο χρέος.

Όλες οι επιτυχημένες ασφαλιστικές μεταρρυθμίσεις συνδυάζουν την βιωσιμότητα του συστήματος συντάξεων με την συμβολή του στην οικονομική ανάπτυξη. Για να μπορεί να γίνει αυτό πρέπει να υπάρχει περισσότερη εργασία και περισσότερη αποταμίευση. Ένα σύστημα συντάξεων που προσφέρει κίνητρα για αυτό είναι το σύστημα τριών πυλώνων.

Μια ρεαλιστική πρόταση για ένα σύστημα συντάξεων τριών πυλώνων πρέπει, ως ελάχιστο προαπαιτούμενο, να περιέχει τον ριζικό και ταχύ περιορισμό του σημερινού κρατικού συστήματος. Αυτό πρέπει να γίνει και από την πλευρά της χρηματοδότησης (μείωση εισφορών) και από την πλευρά των δομής παροχών (περισσότεροι πυλώνες, και όχι μόνο ο διανεμητικός πυλώνας, όπως σήμερα). Δεδομένου ότι είμαστε στην Ελλάδα, η οποία πρέπει να δρομολογήσει την έξοδο από τη κρίση και μια δυναμική πορεία μετά, η πρόταση ασφάλισης πρέπει να είναι τμήμα συνολικής μακροοικονομικής αναπτυξιακής πολιτικής και όχι απομονωμένη πρωτοβουλία κοινωνικής πολιτικής.

Η πρόταση που έχουμε επεξεργαστεί (Μ. Νεκτάριος Π. Τήνιος, Γ. Συμεωνίδης, Συντάξεις για νέους. Ένα αναπτυξιακό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης, Εκδόσεις Παπαζήσης, Μάιος 2018) εισάγει ένα σύστημα τριών πυλώνων,όπως αυτά που τείνουν να γίνουν ο κανόνας στην Ευρώπη – μετά την εισαγωγή τους στην Σουηδία και στην Ιταλία την δεκαετία του 1990. Ένα τέτοιο σύστημα διαχωρίζει την πρόνοια από την ασφάλιση και δίδει ισχυρά κίνητρα για αποταμίευση και εργασία.

Η πρότασή μας όμως προσαρμόζεται στη Ελληνική πραγματικότητα με τέσσερις τρόπους: Πρώτον προτείνει μια γενναία μείωση των εισφορών (10 μονάδες) στην κύρια σύνταξη, με άμεση εισαγωγή των ατομικών λογαριασμών. Δεύτερον, προτείνει την διοχέτευση των σημερινών εισφορών (6% σε βάθος χρόνου) στις επικουρικές συντάξεις σε νέο κεφαλαιοποιητικό σύστημα. Οι εισφορές αυτές θα επενδύονται στην πραγματική οικονομία δημιουργώντας μια νέα πηγή επενδυτικών πόρων. Τρίτον, εισάγει το νέο σύστημα με μεγάλη ταχύτητα: το νέο σύστημα εισάγεται για όλους τους ασφαλισμένους μετά το 1993 – χονδρικά όλους τους κάτω των 50 ετών. Τέταρτον, δεν ανατρέπει τις αλλαγές της περιόδου 2010-2018: διατηρείται το ενιαίο πλαίσιο εισφορών και παροχών που έχει ήδη θεσπιστεί. Επιπλέον, με την προϋπόθεση της οικονομικής ανάπτυξης, αναζητείται η ισχυρότερη δυνατή εγγύηση ότι δεν θα υπάρχουν άλλες περικοπές για τους συνταξιούχους της μεταβατικής περιόδου. Η χρηματοδότηση των συντάξεων της μεταβατικής περιόδου συμπληρώνεται από τον κρατικό προϋπολογισμό στα επίπεδα που έχουν ήδη συμφωνηθεί μέσω του 3ου Μνημονίου.

Ακολουθεί συνοπτική περιγραφή του προτεινόμενου συστήματος συντάξεων.

ΤΟ ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ

Ι. Σύστημα συντάξεων για Νέους – ασφαλισμένοι μετά το 1993: Τρεις πυλώνες άμεσα κατοχυρώνουν συνολική αναπλήρωση περί το 75% σε βάθος χρόνου.

Α. Ασφάλιση Κύριας σύνταξης. Ένα ταμείο κύριας ασφάλισης για όλους (ΕΦΚΑ).
• Εισφορές 10% (αντί του σημερινού 20%).
• Συντάξεις βάσει ατομικών λογαριασμών νοητής κεφαλαιοποίησης ("Σουηδικό σύστημα") με διανεμητική χρηματοδότηση. Οι εισφορές πιστώνονται και κεφαλαιοποιούνται με επιτόκιο ίσο με την αύξηση του ΑΕΠ.
• Η ηλικία συνταξιοδότησης αποφασίζεται από τον ίδιο τον ασφαλισμένο, αρχίζοντας από τα 67. Επιλογή παραμονής στην εργασία αυξάνει την σύνταξη.

Β. Νέο Υποχρεωτικό Κεφαλαιοποιητικό Ταμείο Επικουρικών Συντάξεων.
• Εισφορές 6% (σήμερα 7%).
• Κατατίθενται σε ατομικό λογαριασμό όπου συσσωρεύεται κεφάλαιο.
• Τα αποθεματικά του επικουρικού ταμείου θα ανέλθουν στα €50 δισ. στην πρώτη δεκαετία. Αξιοποιούνται για επενδύσεις.

Γ. Ταμεία Επαγγελματικής Ασφάλισης (προαιρετικά).
• Ασφαλισμένοι θα μπορούν να αποχωρούν από το Επικουρικό Ταμείο – προσχωρώντας σε Ταμεία Επαγγελματικής Ασφάλισης.
• Τα ΤΕΑ προσφέρουν κλαδική διαφοροποίηση.
• Τα σημερινά Ταμεία Εφάπαξ μετατρέπονται υποχρεωτικά σε ΤΕΑ.
• Αυτοτελώς απασχολούμενοι ή εργαζόμενοι σε ΜΜΕ εντάσσονται σε Ανοιχτά Ταμεία Επαγγελματικής Ασφάλισης.

ΙΙ. Η μεταβατική περίοδος: Εγγυήσεις για τους Ασφαλισμένους προ του 1993.

Αξιοπιστία σε όσους υφίστανται σήμερα αλλεπάλληλες μειώσεις παροχών. Μέσα σε έξι μήνες πρέπει να εκπονηθούν λεπτομερή προγράμματα υλοποίησης, που θα διαρθρώνονται σε τρεις άξονες:
• Συγχώνευση όλων των υφιστάμενων ταμείων κύριων και επικουρικών συντάξεων.
• Ομογενοποίηση των ρυθμίσεων εισφορών και παροχών για όλους.
• Πρόγραμμα χρηματοδότησης παροχών μέχρι το 2045 (ολοκλήρωση προγράμματος).

* Ο κ. Μιλτιάδης Νεκτάριος είναι Καθηγητής Ασφαλιστικής Επιστήμης, Πανεπιστήμιο Πειραιώς.  

ΠΗΓΗ:http://www.capital.gr/

 

Παρασκήνιο: Γιατί αποκρύπτονται τα στατιστικά στοιχεία λειτουργίας των νοσοκομείων ;

Της Νικολέτας Ντάμπου

Μάθετε από το Παρασκήνιο του www.healthweb.gr ότι μέχρι σήμερα στις δημόσιες λογοδοσίες των διοικήσεων δεν έχουν παρουσιαστεί σημαντικά στατιστικά στοιχεία λειτουργίας των δημόσιων νοσοκομείων όπως ο αριθμός των γιατρών αλλά και των νοσηλευτών καθώς και των διοικητικών υπαλλήλων που απασχολούνται στο ΕΣΥ κάθε χρόνο στο διάστημα 2012 έως και 2017 .

Επίσης δεν έχουν δημοσιευθεί στοιχεία για το ποιος είναι ο συνολικός αριθμός των εξωτερικών ασθενών στα Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών, στα Τακτικά Εξωτερικά Ιατρεία αλλά και των νοσηλευθέντων που εξυπηρετήθηκαν από τους γιατρούς και τους νοσηλευτές σε αυτά τα χρόνια και η αναλογία ασθενών προς ομάδα εργαζομένων.

Αναρωτιόμαστε είναι διαθέσιμα αυτά τα στατιστικά στοιχεία στο Υπουργείο Υγείας ή στις ΥΠΕ ή στους τομείς Υγείας των κομμάτων;

Υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία στο Υπουργείο Υγείας ή στις ΥΠΕ για τους χρόνους αναμονής στις λίστες χειρουργείων αλλά και σε διαγνωστικές εξετάσεις ή σε επεμβατικές πράξεις στα νοσοκομεία και αν ναι, υπάρχει συγκεκριμένη στοχοθεσία για την μείωση αυτών των χρόνων ή δεν ενδιαφέρει κανέναν ;

Ιδιαίτερη αξία ,επίσης έχει να δημοσιοποιηθούν και κάποια άλλα στοιχεία, όπως ποια είναι η αναλογία νοσηλευτών που απουσιάζει για λόγους ΥΓΕΙΑΣ ή η αναλογία νοσηλευτών που έχει αποσπαστεί σε άλλες εργασίες (πχ υπουργείο υγείας κλπ). Ποια είναι η αναλογία του νοσηλευτικού προσωπικού που την τελευταία δεκαετία εισήλθαν στο επάγγελμα χωρίς την δέουσα αξιόπιστη επαγγελματική κατάρτιση (ΑΕΤ-ΤΕΙ) και που διαιωνίζουν την εικόνα της ΠΡΑΚΤΙΚΗΣ ΝΟΣΟΚΟΜΑΣ.

ΠΗΓΗ:http://www.healthweb.gr/

 

Πληρώνουμε πολλά, ξαναπληρώνουμε από την τσέπη μας και δίνουμε και φακελάκι

Το μαύρο χάλι της δημόσιας υγείας, σε συνδυασμό με τις υψηλές εισφορές και τους αβάσταχτους φόρους δημιουργούν ένα μοναδικό παγκοσμίως “δωρεάν σύστημα υγείας”

Σταμάτης Ζαχαρός - www.news247.gr

Ακόμη και το πλέον πιστό κομματόσκυλο αναγνωρίζει αυτό που με αριθμούς περιέγραψε την Παρασκευή η Ελληνική Στατιστική Αρχή. Μπορεί οι Έλληνες να πληρώνουμε υψηλότατους φόρους και εισφορές, οι παρεχόμενες όμως από το κράτος υπηρεσίες είναι άθλιες, με αποτέλεσμα να καλύπτουμε τις ανάγκες πληρώνοντας ξανά από την τσέπη μας. Οι επιπτώσεις της μείωσης των εισοδημάτων θα ήταν ασφαλώς ελαφρύτερες αν κάθε Έλληνας δεν δαπανούσε σχεδόν 550 ευρώ για να καλύψει τις ελλείψεις της “δωρεάν υγείας”.

Η χώρα μας, περήφανη για το “εθνικό σύστημα υγείας” φιγουράρει στην κορυφή της σχετικής λίστας της ιδιωτικής δαπάνης, ως ποσοστό της συνολικής δαπάνης για την υγεία, μεταξύ των χωρών της Ευρωπαικής ένωσης. Οι Έλληνες “τσοντάρουμε” κατά 35,46% σε ότι το κράτος περιγράφει ως “δωρεάν υγεία για όλους”. Περισσότερα από εμάς ξοδεύουν από την τσέπη τους μόνον οι Βούλγαροι, οι Κύπριοι και οι Λετονοί. Για να αντιληφθείτε το πόσο δωρεάν είναι η υγεία στην Ελλάδα , αρκεί να δείτε ότι οι ιδιωτικές δαπάνες στην Γερμανία είναι 12,53%, στην Σλοβενία 12,52% και στην Γαλλία μόλις 6,8%.

Και δεν θα δικαιούτο “δια να ομιλεί” κανείς αν αυτά που πλήρωνε ως συμμετοχή στον κρατικό κορβανά ήταν ψίχουλα. Τουναντίον. Πληρώνουμε πανάκριβα για όλες αυτές τις υπηρεσίες που αναγκαζόμαστε να ξαναπληρώσουμε από την τσέπη μας. Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ κάθε ελεύθερος επαγγελματίας στη χώρα μας, καταβάλλει ποσοστό 39,3% του εισοδήματος του σε φόρους και εισφορές, ενώ ο μέσος όρος στα κράτη μέλη του οργανισμού είναι 35,9%. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, με το περιβόητο National Health Service (NHS), που αποτέλεσε μέχρι και έμπνευση για την τελετή έναρξης της Ολυμπιάδας του Λονδίνου, ο συντελεστής εισφορών είναι 9% για εισοδήματα μέχρι 43.000 λίρες και μειώνεται στο 2% για μεγαλύτερα εισοδήματα. Για εισοδήματα κάτω των 5.885 λιρών, δεν καταβάλλονται εισφορές. Στην Ελλάδα υπάρχει συντελεστής εισφοράς μέχρι 37,95% και οι ασφαλισμένοι πληρώνουν και το 1/3 των ετήσιων αναγκών για περίθαλψη από την τσέπη τους.

Ούτως η άλλως οι Έλληνες πληρώνουμε πάρα πολλούς φόρους που θα έπρεπε να επαρκούν για τη χρηματοδότηση ενός σοβαρού συστήματος υγείας. Ο ανώτατος συντελεστής στη χώρα μας φθάνει το 42%. Δεν είναι φυσικά ο υψηλότερος στον κόσμο ενώ μπορεί κανείς να υποστηρίξει ότι πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες έχουν τόσο υψηλό ανώτατο συντελεστή. Ορθό αλλά στις χώρες αυτές περιλαμβάνονται η Γερμανία, το Βέλγιο και η Γαλλία, όπου οι κρατικά παρεχόμενες υπηρεσίες είναι πολύ υψηλότερου επιπέδου και οι πολίτες τους δεν χρειάζεται να ξαναπληρώνουν για τις ίδιες υπηρεσίες.

Αντίθετα, σε χώρες που συγκρίνονται με μας σε ότι αφορά την ιδιωτική δαπάνη για υπηρεσίες υγείας, όπως είναι η Βουλγαρία, όπου οι πολίτες συμβάλλουν κατά σχεδόν στο ήμισυ της συνολικής δαπάνης για την υγεία, ο φορολογικός συντελεστής είναι μόλις 10%. Ακόμη και στην Κύπρο όπου η συμμετοχή των ιδιωτών στις συνολικές δαπάνες υγείας είναι 43,9%, ο ανώτατος φορολογικός συντελεστής είναι 35% και το αφορολόγητο ανέρχεται σε 19.500 ευρώ. Επιπλέον, ο συντελεστής εισφορών του ελεύθερου επαγγελματία φθάνει το 14,6% και αφαιρείται από το φορολογητέο εισόδημα, ενώ στην υπερήφανη Ελλάδα, θεωρείται μέρος του.

Είναι απορίας άξιο το πώς οι Έλληνες “τρώνε” εδώ και δεκαετίες το παραμύθι της “δωρεάν υγείας”. Πληρώνουμε πανάκριβα και αδιαμαρτύρητα το κράτος για να παρέχει άθλιες ή και ανύπαρκτες υπηρεσίες και εν συνεχεία ξαναπληρώνουμε από την τσέπη μας για να έχουμε πρόσβαση στην περίθαλψη. Σε όλ’ αυτά δεν συνυπολογίζουμε το φακελάκι, που “είθισται” να δίδεται για να σου κάνει τη χάρη ο δημόσιος γιατρός να σε θεραπεύσει πριν αποχαιρετήσεις τον μάταιο τούτο κόσμο. Ειδάλλως σου κλείνει ραντεβού το 2021 και όποιον πάρει ο Χάρος.

Το παράδειγμα της οδοντιατρικής περίθαλψης είναι ενδεικτικό. Στο σύστημα Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας υπηρετούν μόλις 700 οδοντίατροι για να παρέχουν δωρεάν υπηρεσίες υγείας στο σύνολο του πληθυσμού. Αντιστοιχούν δηλαδή περίπου 15000 ασθενείς σε κάθε οδοντίατρο. Και η Θεά Κάλι με τα τέσσερα χέρια να ήταν οδοντίατρος στο ελληνικό δημόσιο, θα δυσκολευόταν να τους εξυπηρετήσει. Δεν πεθαίνουν συνήθως οι άνθρωποι από ελλιπείς οδοντιατρικές υπηρεσίες αλλά γι’ αυτό τα δελτία ειδήσεων φιλοξενούν διαρκώς ρεπορτάζ με εντυπωσιακούς τίτλους όπως “μασέλες επιλέγουν ξανά οι έλληνες’ ή “οδοντιατρικός τουρισμός στα Σκόπια”.

Σοβαροί καθηγητές των οικονομικών της υγείας επιμένουν ότι το σύστημα δεν θεραπεύεται. Χρειάζεται αποδόμηση και ξαναστήσιμο. Ότι έχουμε είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα ενός πελατειακού κράτους. Δεκάδες αχρείαστα νοσοκομεία σε ερειπωμένα κτίρια καταρρέουν από την έλλειψη προσωπικού και υλικών. Τέσσερα ή πέντε υπάρχουν περιμετρικά της Λάρισας και μόνο. Πολλά από τα οποία δεν δίνουν ούτε καν λογαριασμό για τις δαπάνες τους.

Οι Έλληνες βαυκαλίζονται με την “ιερή” ιδέα της “δωρεάν υγείας. Πρόκειται για ένα τεράστιο ψέμα που αναπαράγουν οι πολιτικοί αλλά οι -συνήθως δύσπιστοι- πολίτες καταπίνουν αμάσητο. Όταν έρθει άλλωστε η “δυσκολη ώρα”, τι θα κάνουν; Θα βάλουν το χέρι στην τσέπη. Αυτό το γνωρίζουν όλοι όσοι ευθύνονται για το χάλι της υγείας και αυτό είναι που καθιστά ακόμη πιο ανήθικη τη στάση τους. Πολύ περισσότερο μάλιστα αν αναλογιστεί κανείς ότι ένας στους 10 Έλληνες δηλώνει ότι δεν μπόρεσε να λάβει την περίθαλψη που χρειαζόταν επειδή δεν είχε χρήματα για να την πληρώσει.

O Σταμάτης Ζαχαρός είναι σύμβουλος έκδοσης της 24 Media.

ΠΗΓΗ:http://medispin.blogspot.gr/

 

ΕΣΥ: Ιδιωτικό, κρατικό ή δημόσιο;

Το πρόβλημα της υγείας δεν είναι ζήτημα καθαρά οικονομικό. Δυστυχώς, το πρόβλημα είναι σύνθετο και αφορά περισσότερο την κατανομή των πόρων και το σχεδιασμό.

http://www.eleftheria.gr/

Η Ελλάδα, μια χώρα με υπερεπάρκεια γιατρών και υποδομών, ξοδεύει πάρα πολλά (μαζί με την ιδιωτική δαπάνη), αλλά δυστυχώς είχε και έχει χαμηλή ποιότητα υπηρεσιών. Η κυβέρνηση επαίρεται πως μεροληπτεί υπέρ του δημόσιου τομέα (ταυτίζοντάς τον με τον κρατικό) τονίζοντας πως στρατηγικός της στόχος είναι η συρρίκνωση του ιδιωτικού. Στον αντίποδα, πολλοί οραματίζονται μια «απελευθερωμένη» αγορά υγείας στο όνομα του περιορισμού του δημοσίου. Όμως, αποτελεσματικός σχεδιασμός δεν γίνεται με ιδεοληψίες. Απαιτείται ρεαλισμός.

Ο κρατικός τομέας, απισχνασμένος από την υποχρηματοδότηση και με διαχρονικές στρεβλώσεις, αδυνατεί να ανταπεξέλθει χωρίς την συνδρομή του ιδιωτικού. Με δημόσιες δαπάνες κάτω από το όριο των λειτουργικών αναγκών για πολλά χρόνια, δεν μπορεί να προσδοκά ικανούς πόρους για προσωπικό, υποδομές, εξοπλισμό, ανάπτυξη και επέκταση. Η διαρκής υποβάθμιση οδηγεί όλο και περισσότερους ασφαλισμένους –που μέσω εισφορών και φορολογίας στηρίζουν το ΕΣΥ- σε ιδιωτικές δαπάνες. Μοιραία, εξαναγκάζονται οι συνταξιούχοι, οι μισθωτοί και οι αυτοαπασχολούμενοι σε διπλές πληρωμές: έμμεσες προς ένα μη προσβάσιμο κρατικό δίκτυο και άμεσες προς τον ιδιωτικό τομέα, όταν παραστεί ανάγκη.

Όμως, το πλήγμα δεν είναι μόνο οικονομικό. Τείνει να παγιωθεί η αντίληψη ότι το ΕΣΥ συνιστά «βαρίδι» τόσο με όρους δημοσιονομικούς όσο και οικογενειακού προϋπολογισμού, με αποτέλεσμα να απομακρύνονται κρίσιμα κοινωνικά στρώματα από την αντίληψη της υγείας ως κοινωνικού αγαθού.

Ούτε ένα αμιγώς ιδιωτικό σύστημα αποτελεί πανάκεια. Ένα ιδιωτικοποιημένο σύστημα, που λειτουργεί με τους νόμους της αγοράς, δημιουργεί απαράδεκτους αποκλεισμούς για τους πιο αδύνατους δίχως να περιορίζει ούτε το δημοσιονομικό ούτε το ιδιωτικό κόστος. Περίτρανη απόδειξη αποτελεί το αμερικανικό «σύστημα», το οποίο έχει δραματικά φτωχότερες επιδόσεις από τα περισσότερα ευρωπαϊκά.

Η έννοια του δημόσιου δεν ταυτίζεται με το κρατικό, όπως στην κυβερνητική ρητορεία. Τα συγκεντρωτικά συστήματα υπήρξαν αναποτελεσματικά και κατέρρευσαν πολύ πριν το ξέσπασμα της κρίσης. Δημόσιο δεν είναι το σύστημα που ανήκει ολοκληρωτικά στο κράτος, αλλά εκείνο που εγγυάται την κάλυψη των αναγκών των πολιτών από δημόσιους πόρους και γίνεται αποδοτικό για τους πολίτες, όταν κατορθώνει να αξιοποιήσει υπέρ του δημοσίου συμφέροντος όλους τους διαθέσιμους πόρους -κρατικούς και ιδιωτικούς-, εξελίσσοντας διαρκώς ένα αποτελεσματικό, ποιοτικό δίκτυο υγειονομικής κάλυψης.

Προγραμματική θέση της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, όπως θα αποτυπωθεί και στο Συνέδριο, είναι ένα Δημόσιο Σύστημα Υγείας με ενιαία, καθολική κάλυψη, χωρίς αποκλεισμούς. Όλες οι διαθέσιμες υπηρεσίες πρέπει να ενταχθούν σε ένα ενιαίο δίκτυο με κοινούς κανόνες, ίσες ευκαιρίες και δρακόντεια αξιολόγηση της σχέσης κόστους-ποιότητας. Σε συνθήκες δημοσιονομικής ασφυξίας κάθε χρηματοδοτική πηγή πρέπει να αξιοποιηθεί χωρίς προκαταλήψεις. Οι ΣΔΙΤ του πακέτου Juncker, ιδιωτικές επενδύσεις, δωρεές, χρηματοδοτικά εργαλεία για την απόκτηση εξοπλισμού κλπ. Υπό τον όρο της διασφάλισης του καθολικού χαρακτήρα του συστήματος υγείας μια τέτοια προσέγγιση, όχι μόνο εγγυάται την επιβίωση και τον εκσυγχρονισμό του συστήματος, αλλά μπορεί να αποτελέσει και ισχυρό μοχλό οικονομικής ανάπτυξης.

Του Κώστα Μπαργιώτα*

* O Κώστας Μπαργιώτας είναι βουλευτής Λάρισας με τη Δημοκρατική Συμπαράταξη, υπεύθυνος του τομέα Υγείας 

ΠΗΓΗ:http://medispin.blogspot.gr/

 

Γεμάτη σκάνδαλα η αγορά φαρμάκων και εξοπλισμού

Γεμάτη σκάνδαλα η αγορά φαρμάκων και εξοπλισμού

Η υπόθεση της Novartis είναι η κορυφή του παγόβουνου. Τα τελευταία χρόνια, πολλές φαρμακοβιομηχανίες έχουν κατηγορηθεί διεθνώς ότι ακολούθησαν αθέμιτες πρακτικές, δωροδοκίες γιατρών ή και κρατικλων αξιωματούχων. Σε αντίθεση, πάντως, με την Ελλάδα, έξω έχουν πέσει τσουχτερά πρόστιμα…

Αξίζει να σημειωθεί ότι, από νομικής πλευράς, για την καταπολέμηση της διαφθοράς στο χώρο της υγείας είναι κομβικοί δύο νόμοι, που πέρασαν σε ΗΠΑ και Βρετανία. Ονομάζονται US Foreign Corrupt Practices Act (FCPA) και UK Bribery Act αντίστοιχα.

Γιατι είναι τόσο σημαντικοί; Διότι με απλά λόγια, καθιστούν υπόλογες τις πολυεθνικές επιχειρήσεις ενώπιον της αμερικανικής ή βρετανικής δικαιοσύνης για αθέμιτες πρακτικές, ακόμη και αν αυτές γίνουν στο εξωτερικό. Ακόμη και αν γίνουν από κάποιον συνεργάτη, τοπικό αντιπρόσωπο…

Τα τελευταία χρόνια, έχουν έλθει στο φως αρκετές υποθέσεις, χάρη κυρίως σε ανώνυμους πληροφοριοδότες, οι οποίοι ειδικά στις ΗΠΑ έχουν και οικονομικά κίνητρα, αφού λαμβάνουν ποσοστό επί των επιδικαζόμενων προστίμων! Η ίδια η Novartis έχει κατηγορηθεί για αθέμιτες πρακτικές σε Κορέα, Πολωνία και Τουρκία.

Το ίδιο συνέβη και πρόσφατα στη χώρα μας με τη Novartis. Στα τέλη του 2016, αποκαλύφθηκε ότι δύο πληροφοριοδότες είχαν καταθέσει στοιχεία σε βάρος της εταιρείας στις αμερικανικές αρχές. Κάτι αντίστοιχο έγινε και με την υπόθεση της βρετανικής DePuy (εταιρεία ορθοπεδικών υλικών), η οποία αποκαλύφθηκε ότι έδινε μίζες σε γιατρούς στη χώρα μας. Βέβαια, στην περίπτωση αυτή, η αλήθεια ήρθε στο φως από την ίδια την εταιρεία J&J, η οποία εξαγόρασε την DePuy.

Το μεγαλύτερο σκάνδαλο

Διεθνώς, το μεγαλύτερο σκάνδαλο των τελευταίων ετών ξέσπασε το 2013 στην Κίνα και αφορά την GSK. Η βρετανική εταιρεία κατηγορήθηκε ότι έδινε μίζες σε γιατρούς και νοσοκομεία για να αυξήσει τις πωλήσεις των φαρμάκων της. Συνολικά, συνελήφθησαν 18 άτομα και τελικά, η εταιρεία υποχρεώθηκε να πληρώσει πρόστιμο 489 εκατ. δολάρια. Ακόμη, η υπόθεση είχε ως αποτέλεσμα να θεσπιστούν νέες διαδικασίες προώθησης από την GSK σε όλο τον κόσμο.

Λίγα χρόνια νωρίτερα, το 2011, η GSK ήρθε σε συμφωνία με την αμερικανική κυβέρνηση να πληρώσει πρόστιμο μαμούθ 3 δις δολαρίων! Ο βρετανικός κολοσσός τέθηκε στο μικροσκόπιο των αρχών για τρεις υποθέσεις εξαπάτησης του αμερικανικού Δημοσίου (υπερτιμολογήσεις στο πρόγραμμα Medicare).

 

Την ίδια χρονιά επίσης η αμερικανική Eli Lilly δέχθηκε να πληρώσει 1,4 δις δολάρια γιατί παρανόμως προώθησε το αντιψυχωτικό φάρμακο Zyprexa σε ηλικιωμένους ως θεραπεία για την άνοια. Το 2009, η επίσης αμερικανική Pfizer δέχθηκε να καταβάλει πρόστιμο 2,3 δις δολαρίων κλείνοντας μία σειρά από υποθέσεις, που αφορούσαν την παράνομη προώθηση φαρμάκων, όπως τα Bextra, Zyvox, Geodon και Lyrica.

Το 2014, η Pfizer δέχθηκε να πληρώσει πρόστιμο ύψους πάνω από 400 εκατ. δολάρια για μία υπόθεση που αφορούσε την εκτός ενδείξεων προώθηση του φαρμάκου Rapamune. Υπόθεση την οποία κληρονόμησε από την εξαγορά της Wyeth το 2009.

Πρόσφατα, τον Ιανουάριο του 2018, η ισραηλινή εταιρεία Teva Pharmaceuticals, ήλθε σε συμφωνία με τις αρχές του Ισραήλ και υποχρεώθηκε να καταβάλει 22 εκατομμύρια δολάρια. Νωρίτερα όμως είχε υποχρεωθεί να πληρώσει μισό δις δολάρια σε αμερικανικές κυρώσεις για δωροδοκία ξένων γιατρών!

Τον περασμένο Οκτώβριο, στις ΗΠΑ, απαγγέλθηκαν κατηγορίες στον John N. Kapoor, ιδρυτή της Insys Therapeutics ότι οργάνωσε συνωμοσία για να δωροδοκήσει τους γιατρούς και τους φαρμακοποιούς ώστε να συνταγογραφούν ευρέως ένα φάρμακο για τον πόνο από καρκίνο, σε χιλιάδες άτομα, που είχαν καρκίνο! Αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση 1 εκατ. δολάρια.

Κατά καιρούς, έχουν αποκαλυφθεί ανάλογες υποθέσεις και για άλλες φαρμακοβιομηχανίες, όπως AstraZeneca, Bristol-Myers Squibb, Eli Lilly, καθώς και εταιρείες ιατρικού εξοπλισμού. Όλες τους τιμωρήθηκαν με τσουχτερά πρόστιμα. Χρήσιμες πληροφορίες μπορούν να αντληθούν σε ένα μοναδικό blog: http://www.fcpablog.com.

Ιατρικός εξοπλισμός

Το 2011 η μεγαλύτερη βιοϊατρική εταιρεία, η αμερικανική Medtronic συμφώνησε να καταβάλει 23,5 εκατομμύρια δολάρια για να διευθετήσει τις κατηγορίες ότι πλήρωσε γιατρούς 1-2.000 δολάρια ανά ασθενή για να εμφυτεύσουν τους βηματοδότες και τους απινιδωτές της!

Στα τέλη του 2016, η ίδια εταιρεία κλήθηκε να πληρώσει πρόστιμο ύψους 4% των ετήσιων εσόδων της (17,2 εκατ. δολάρια) στην Κίνα. Οι αρχές της χώρας (National Development and Reform Commission) επέβαλλαν το πρόστιμο, επισημαίνοντας ότι η Medtronic είχε μονοπωλιακή συμπεριφορά.

Από την άλλη, η γαλλική Sanofi φαίνεται να τη γλυτώνει. Την περασμένη εβδομάδα, στην ετήσια έκθεσή της αναφέρει ότι το υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ ενημέρωσε ότι αποφάσισε να κλείσει την έρευνά του σχετικά με ισχυρισμούς περί δωροδοκιών. To 2014, η Sanofi αναγνώρισε ότι οι αρχές των ΗΠΑ διερευνούν ισχυρισμούς από έναν ανώνυμο καταγγέλλοντα σχετικά με δωροδοκίες από το 2007 έως το 2012 στη Μέση Ανατολή και την Αφρική.

Η Sanofi κατηγορήθηκε ότι έδινε δώρα και προνόμια σε γιατρούς στην Κένυα και σε άλλες αφρικανικές χώρες για να τους πείσει να συνταγογραφήσουν τα φάρμακά της. Πάντως, η εταιρεία βρίσκεται ακόμα σε συζητήσεις με την Security and Exchange Commission των ΗΠΑ.

Πάντως, οι Γάλλοι δεν είχαν την ίδια τύχη σε παρόμοια υπόθεση, που αποκαλύφθηκε το 2013 στη Γερμανία. Δύο στελέχη της καταδικάστηκαν και η ίδια η εταιρεία κλήθηκε να πληρώσει πρόστιμο ύψους 28 εκατ. ευρώ.

 

Σοκαριστική υπόθεση

Κλείνω με μια ξεχωριστή υπόθεση: Τον Οκτώβριο του 2017, οι οικογένειες δεκάδων Αμερικανών στρατιωτών που σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Ιράκ υπέβαλαν αγωγή εναντίον πολλών αμερικανικών και ευρωπαϊκών εταιρειών φαρμακευτικών και ιατρικών ειδών, ισχυριζόμενοι ότι οι εταιρείες χρηματοδότησαν την αντι-αμερικανική παραστρατιωτική οργάνωση Mahdi Army με πληρωμές σε υπαλλήλους του Υπουργείου Υγείας του Ιράκ μέσω των τοπικών αντιπροσώπων τους.

Ανάμεσα τους είναι εταιρείες, όπως GE Healthcare, Johnson & Johnson, Pfizer, AstraZeneca και Roche. Οι καταγγέλοντες ισχυρίζονται ότι οι δυτικές εταιρείες που επιθυμούσαν να εισέλθουν στην αγορά του Ιράκ έπρεπε να πληρώσουν χρεώσεις ως «προμήθειες» το 20% της αξίας μιας σύμβασης σε αξιωματούχους του υπουργείου! Χρήματα που κατέληγαν στην οργάνωση Mahdi Army…

Παγκοσμίως, οι πωλήσεις φαρμάκων εκτιμάται ότι ξεπερνούν πλέον το 1,2 τρις δολάρια και εκείνες του ιατρικού εξοπλισμού αγγίζουν τα 390 δις. Συνολικά, δηλαδή, η αγορά υγείας ξεπερνά το 1,6 τρις δολάρια, ήτοι 9 φορές το ΑΕΠ της Ελλάδας. «Είναι πολλά τα λεφτά πατριώτη»…

Ελλάδα

Όπως είδαμε, στο εξωτερικό υπήρξαν αρκετές περιπτώσεις, στις οποίες μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες και εταιρείες ιατρικών ειδών κατηγορήθηκαν για αθέμιτες πρακτικές. Και υποχρεώθηκαν να πληρώσουν τσουχτερά πρόστιμα και σε αρκετές περιπτώσεις να αλλάξουν μεθόδους προώθησης των προϊόντων τους.

Αν εξετάσουμε τις δύο μεγάλες περιπτώσεις μιζών και διαφθοράς στην Ελλάδα (Siemens, DePuy), αυτές προέκυψαν από καταγγελίες που έγιναν στο εξωτερικό. Καμία δεν αναδείχθηκε από έρευνες των ελληνικών αρχών. Και δυστυχώς, ούτε υπήρξε παραδειγματική τιμωρία των υπευθύνων…

Η υπόθεση της Novartis λοιπόν είναι μία μοναδική ευκαιρία. Δεν αναφέρομαι στο πολιτικο-δικαστικό της σκέλος, το οποίο άλλωστε θα πάρει χρόνο να ξεκαθαρίσει.

Είναι μοναδική ευκαιρία ως χώρα να θεσπίσουμε διαφανείς κανόνες για την τιμολόγηση, την αποζημίωση και την προώθηση των φαρμάκων. Και φυσικά για τις σχέσεις των φαρμακοβιομηχανιών με τους γιατρούς.

Διότι προφανώς το πάρτι στην Υγεία την περίοδο 2000-2009 δεν έγινε μόνο από τη Novartis. Συμμετείχαν λίγο ως πολύ όλες οι εταιρείες, μικρές και μεγάλες, ελληνικές και ξένες. Χωρίς καμία εξαίρεση…

Συμμετείχαν επίσης και πολλοί γιατροί, ιδίως οι ονομαστοί. Είτε άμεσα με αμοιβές κάτω ή πάνω από το τραπέζι, είτε έμμεσα με την κάλυψη εξόδων για τη συμμετοχή σε συνέδρια ή άλλου είδους εκδηλώσεις.

Το θέμα όμως είναι τι κάνουμε από εδώ και πέρα. Πολιτεία, ιατρικοί φορείς και επιχειρήσεις οφείλουν να καθίσουν και να φτιάξουν νέους κανόνες. Όμως, δείχνουν ανώριμοι και κατώτεροι των περιστάσεων. Και αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα της χώρας…

ΠΗΓΗ:https://virus.com.gr/

 

Τα «πιράνχας» δεν έφυγαν ποτέ

Ο Θεόδωρος Ρούσβελτ ήταν πρόεδρος των ΗΠΑ μεταξύ 1901 και 1909. Το 1913 επισκέφτηκε τη Βραζιλία. Σε ένα χωριό του Αμαζονίου οι ντόπιοι είχαν αιχμαλωτίσει εκατοντάδες πιράνχας και τους είχαν στερήσει την τροφή για αρκετές ημέρες. Μόλις ο Αμερικανός πρόεδρος έφτασε εκεί, τον υποδέχτηκαν ρίχνοντας στο ποτάμι μια νεκρή αγελάδα και απελευθερώνοντας αμέσως τα πιράνχας. Οι ιχθύες με τους ισχυρούς οδόντες καταβρόχθισαν την αγελάδα μέσα σε λίγα λεπτά.

Το ίδιο κάνουν εδώ και δεκαετίες τα ελληνικά «πιράνχας» με την ευτραφή και ολοζώντανη «αγελάδα» του ελληνικού προϋπολογισμού υγείας. Ας θυμηθούμε ότι ένας αυστηρός οπαδός της δημοσιονομικής πειθαρχίας που ανέλαβε το 2000 το αξίωμα του υπουργού Υγείας, ο Αλέκος Παπαδόπουλος, ήδη το 2002 παρομοίασε δημοσίως με πιράνχας ένα πολυπληθές, πανελλήνιο, ετερόκλητο κύκλωμα θεραπόντων της υγείας που συνεργάζονται για να ροκανίσουν τις δαπάνες όπως μια αγέλη πιράνχας. Άλλωστε τα πιράνχας κυνηγούν κατά ομάδες (επιβεβαιώνοντας το παρεξηγημένο, αλλά τελικά πολύ αληθινό, «μαζί τα φάγαμε»). Και μερικές φορές (τα πιράνχας) τρώγονται και μεταξύ τους. Η υπόθεση των φαρμάκων είναι ατελείωτη και δαιδαλώδης. Ας σταθούμε όμως σε τέσσερις μόνο μύθους και στις αντίστοιχες αλήθειες τους.

Πρώτος μύθος: Η φαρμακευτική δαπάνη έχει μειωθεί

Αλήθεια: Η φαρμακευτική δαπάνη απορροφά περίπου τα 2 στα 10 ευρώ που κατευθύνονται στην υγεία. Το 2009, τελευταίο έτος που σχεδόν όλα τα φάρμακα αποζημιώνονταν από το κράτος (σχεδόν στο 100%), η δημόσια φαρμακευτική δαπάνη ταυτιζόταν με τη συνολική φαρμακευτική δαπάνη και άγγιζε τα 5,2 δισεκατομμύρια ευρώ. Το 2017 η δημόσια φαρμακευτική δαπάνη είναι κάτι λιγότερο από 2 δισεκατομμύρια ευρώ, ενώ η συνολική φαρμακευτική δαπάνη αγγίζει τα 4,6 δισεκατομμύρια ευρώ. Η διαφορά των 2,6 δισεκατομμυρίων αντιπροσωπεύει τη συμμετοχή των ασθενών και την υποχρέωση των φαρμακευτικών εταιρειών να επιστρέφουν κεφάλαια στο κράτος (clawback και rebates).

Δεύτερος μύθος: Οι φαρμακευτικές εταιρείες «λαδώνουν» τους υπουργούς

Αλήθεια: Οι φαρμακευτικές εταιρείες δεν «λαδώνουν» τους υπουργούς για να εξασφαλίσουν «καλύτερες τιμές στα φάρμακα». Οι τιμές των φαρμάκων ορίζονται από επιτροπή του ΕΟΦ βάσει νόμων και προβλέψεων που δεν μπορούν εύκολα να καταστρατηγηθούν. Η τιμή κάθε πρωτότυπου φαρμάκου προκύπτει από τον μέσο όρο της τιμής του ίδιου φαρμάκου στις τρεις χώρες της Ε.Ε. όπου πωλείται με τις φθηνότερες τιμές. Παρατυπίες ή εξαιρέσεις μπορεί να γίνουν, αλλά δεν είναι ο κανόνας. Η Ελλάδα δεν είναι «χώρα αναφοράς», όπως λανθασμένα λέγεται. Όλες οι ευρωπαϊκές χώρες είναι «χώρες αναφοράς». Ακόμα κι αν γίνουν «τεχνάσματα» για ένα φάρμακο, το ευρωπαϊκό σύστημα τιμολόγησης είναι υπερβολικά πολύπλοκο για να επηρεαστεί από «τεχνάσματα» σε μια χώρα. Το ενδιαφέρον των φαρμακευτικών εταιρειών δεν είναι να επιτύχουν κάποια… εξαίρεση μέσω του εκάστοτε υπουργού. Εκείνο που θέλουν είναι να συνταγογραφούν οι γιατροί το δικό τους φάρμακο. Γι’ αυτό, το βάρος δίνεται στη συνταγογράφηση.

Τρίτος μύθος: Οι φαρμακευτικές «λαδώνουν» τους γιατρούς

Αλήθεια: Οι καλές εταιρείες οργανώνουν εις βάθος ιατρική ενημέρωση για τα φάρμακά τους και δεν δωροδοκούν. Ξέρουν ότι ο γιατρός θέλει πρώτα και κύρια να θεραπεύει τους ασθενείς του και γι’ αυτό θα συνταγογραφήσει το καλό φάρμακο χωρίς να αναζητεί να δωροδοκηθεί. Κάποιες άλλες εταιρείες δελεάζουν τους γιατρούς με ποσοστό επί της συνταγής. Ένας γιατρός (ή ένας υπεύθυνος προμηθειών σε νοσοκομείο…) μπορεί να λειτουργεί και με τους δύο τρόπους. Εξασφαλίζει τα ισχυρότερα φάρμακα, αλλά όπου υπάρχουν φάρμακα ομοειδούς ποιότητας μπορεί να επιλέγει με βάση την καλύτερη «χορηγία». Έτσι, εξασφαλίζει αποτελεσματικές θεραπείες για τους ασθενείς του και καλά γεράματα για τον εαυτό του. Δεν είναι ούτε νόμιμο ούτε ηθικό, αλλά συμβαίνει. Κρίσιμη λεπτομέρεια: Οι κυβερνήσεις (με πρώτη τη σημερινή) αποφεύγουν να ρίξουν τον προβολέα της κάθαρσης στο εκτεταμένο δίκτυο πρόθυμων ιατρών. Και αυτό γιατί ιατρεία και φαρμακεία είναι δίκτυα πολιτικής επιρροής. Ούτε επίσης ελέγχεται το κατά πόσο οι φαρμακαποθήκες δηλώνουν το σύνολο των παράλληλων εξαγωγών. Κάποιοι ειδήμονες του πεδίου επιμένουν ότι οι ταινίες γνησιότητας από τις αδήλωτες παράλληλες εξαγωγές επιστρέφουν στην Ελλάδα και αποζημιώνονται από το κράτος. Κάπως έτσι, ακόμα και σήμερα, το κράτος πληρώνει εκατομμύρια ευρώ για φάρμακα που δεν έχουν ποτέ αγοραστεί.

Τέταρτος μύθος: Τα γενόσημα είναι φθηνά

Αλήθεια: Τα γενόσημα παντού στον κόσμο είναι πολύ φθηνά, αλλά στην Ελλάδα είναι ένα καλά κρυμμένο μυστικό κερδών, γιατί η τιμή τους προστατεύεται συστηματικά από το ελληνικό κράτος ώστε να παραμένει πάντοτε πολύ υψηλή. Ας δούμε πώς: Η τιμή ενός πρωτότυπου, όταν παύει να προστατεύεται από πατέντα, μειώνεται στο 50% και ονομάζεται πλέον φάρμακο off-patent. Μπορεί ελεύθερα να αντιγραφεί και η τιμή του αντίστοιχου γενοσήμου (αντιγράφου) καθορίζεται στο 65% της τιμής του off -patent. Θα μπορούσε να είναι ακόμα χαμηλότερη, αλλά δεν είναι. Μπαίνει φρένο από το κράτος. Η επίσημη δικαιολογία είναι ότι έτσι προστατεύονται οι ελληνικές φαρμακευτικές εταιρείες οι οποίες παράγουν γενόσημα. «Προστατεύονται», αλλά με ζημία του κράτους.

 

ΓΕΝΟ-ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΤΕΡΑΤΑ

Η σημερινή κυβέρνηση έχει συμβάλει καθοριστικά ώστε η κοινωνική ασφάλιση να αγοράζει τα ακριβότερα γενόσημα στον κόσμο, τα οποία σε πολλές περιπτώσεις κοστίζουν στο κράτος (ανά μέση ημερήσια δόση) πολύ ακριβότερα από τα αντίστοιχα πρωτότυπα. Πώς γίνεται αυτό το «θαύμα»; Γίνεται γιατί πάνω στο 65% επί της τιμής του πρωτοτύπου που έχει χάσει την πατέντα του «χτίζονται» αφανείς χρεώσεις, που μπορεί να οδηγήσουν το κόστος του γενοσήμου για την κοινωνική ασφάλιση ακόμα και στο 300% της τιμής του πρωτοτύπου! Αυτό συμβαίνει κυρίως για δύο λόγους: Πρώτον, τα γενόσημα επιβαρύνονται με πολύ χαμηλότερο (ακόμα και κατά 50%) ποσοστό επιστροφής κερδών των εταιρειών στο κράτος (rebate) από τα αντίστοιχα πρωτότυπα. Δεύτερον, οι γιατροί κατά κανόνα συνταγογραφούν γενόσημα σε υψηλότερη δόση (ακόμα και διπλάσια) από τη δόση που προκρίνουν όταν συνταγογραφούν τα αντίστοιχα πρωτότυπα. Το τελικό συνδυαστικό αποτέλεσμα είναι ότι σε αρκετές περιπτώσεις η μέση ημερήσια θεραπευτική δόση ενός γενοσήμου να κοστίζει στην κοινωνική ασφάλιση περισσότερο απ’ όσο κοστίζει η αντίστοιχη ημερήσια δόση του αντίστοιχου πρωτοτύπου.

Δύο παραδείγματα είναι αρκετά

Πρώτον: Στην κατηγορία των στατινών το κόστος της ημερήσιας δόσης του πρωτότυπου Lipitor –με βάση τα στοιχεία της IMS για τις μηνιαίες πωλήσεις–υπολογίζεται σε 4,5 λεπτά, είναι περίπου 3 φορές χαμηλότερο από τον μέσο όρο κόστους της ημερήσιας δόσης για τα πρώτα δέκα σε πωλήσεις γενόσημα (αντίγραφα) του Lipitor, που υπολογίζεται σε 13 λεπτά.

Δεύτερον: Ανάλογες διαφορές κόστους ανά θεραπευτική δόση ισχύουν για το αντικαταθλιπτικό Seroquel και τον μέσο όρο κόστους ανά θεραπευτική δόση των πρώτων οκτώ σε πωλήσεις γενοσήμων του. Οι δύο παραπάνω αγορές αντιπροσωπεύουν ποσά που αγγίζουν τα 250 εκατομμύρια ευρώ, δηλαδή πάνω από το 10% της δημόσιας φαρμακευτικής δαπάνης. Ανάλογα φαινόμενα ισχύουν σε πολλές από τις υπόλοιπες θεραπευτικές κατηγορίες. Για τους παραπάνω λόγους, επιστήμονες με ειδίκευση στα οικονομικά της υγείας έχουν επισημάνει ότι δεν μπορεί να αντικατασταθεί μια ακριβότερη φαρμακευτική κατηγορία από μια φθηνότερη χωρίς παράλληλα να αλλάξουν επί το αυστηρότερο τα θεραπευτικά πρωτόκολλα, διότι δημιουργούνται στρεβλώσεις που έχουν ως αποτέλεσμα την αύξηση αντί για τη μείωση του κόστους. Κανείς δεν τους ακούει.

Μέσα σε αυτό το καλοστημένο «θέατρο» οι ξένες φαρμακευτικές εταιρείες που διαθέτουν πρωτότυπα που έχασαν την πατέντα τους δεν ανησυχούν. Ιδρύουν θυγατρικές οι οποίες εμπορεύονται γενόσημα και συμμετέχουν στο ιδιότυπο αυτό «σύστημα». Κοντολογίς, τα γενόσημα είναι σε όλο τον κόσμο πάρα πολύ φθηνά, εκτός από τη… χώρα των θαυμάτων, όπου κοστίζουν ποσά ακόμα και υπερδιπλάσια των πρωτοτύπων (!), ενώ όλοι εν χορώ τα αναφέρουν ως «λύση» για τη μείωση της φαρμακευτικής δαπάνης, χωρίς να μπαίνουν στην ουσία. Ας αφήσουμε στην άκρη το γεγονός ότι οι δραστικές ουσίες για τα ελληνικά γενόσημα δεν κατασκευάζονται στην Ελλάδα. Εισάγονται από τρίτες χώρες και ουσιαστικά στην Ελλάδα γίνεται μια απλή επεξεργασία, καθώς και η συσκευασία τους.

Το συμπέρασμα από τους παραπάνω τέσσερις μύθους και τις αλήθειες για το φάρμακο είναι ότι υπάρχουν «πιράνχας» πολλών ειδών. Αλλά, όπως επισημαίνουν οι επιστήμονες, τα κόκκινα πιράνχας, τα πιράνχας με την κόκκινη κοιλιά, είναι τα πιο επιθετικά. Έχει υπολογιστεί ότι με τη σημερινή τους μορφή βρίσκονται στη Γη πάνω από 1,8 εκατομμύρια χρόνια και ότι χρειάζονται 300-500 από αυτά για να εξαφανίσουν έναν άνθρωπο μέσα σε πέντε λεπτά. Μάλιστα έχει παρατηρηθεί πως, όταν πιαστούν στα δίχτυα των ψαράδων, παράγουν μια κραυγή που θυμίζει το γάβγισμα σκύλου. Σε αντίθεση με την αγελάδα στο ταξίδι του Ρούσβελτ, η «αγελάδα» της φαρμακευτικής δαπάνης που ρίχνει το κράτος στη θάλασσα είναι ολοζώντανη και τα ελληνικά «πιράνχας», κόκκινα και μη, την καταβροχθίζουν ανενόχλητα. ■

ΠΑΥΛΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Περιοδικό “Κ” 

ΠΗΓΗ:http://docmed.gr/

 

Η κυβέρνηση επιβάλει κρατισμό στην υγεία αλλά οι ιατροί αντιστέκονται!

Γράφει ο Ηλίας Ιωαν Τσέρκης, Ειδικός Παθολόγος, Γεν. Γραμματέας του Ιατρικού Συλλόγου Ρόδου


Όταν στο Δημόσιο πρωτοβάθμιο σύστημα υγείας το ιατρικό προσωπικό δεν επαρκεί, χρησιμοποιούν τους ιατρούς του ιδιωτικού τομέα προκειμένου οι κυβερνώντες να υλοποιήσουν τις ιδεοληψίες τους. Θα χρησιμοποιήσω μερικά παραδείγματα για να αποδείξω τον παραπάνω ισχυρισμό.

Από διετίας σχεδόν και συγκεκριμένα από τον Ιούνιο του 2016 ισχύουν οι διατάξεις του Ν.4368/2016 για τους ανασφάλιστους πολίτες.

Δικαίωμα συνταγογράφησης για την κατηγορία αυτών των συμπολιτών μας, έχουν μόνο οι ιατροί των δημόσιων δομών (συμπεριλαμβανομένων των δημοτικών ιατρείων). Στο σημείο αυτό να επισημανθεί πως ανασφάλιστος δεν συνεπάγεται υποχρεωτικά και άπορος. Δεν αντιλαμβάνομαι λοιπόν τον αποκλεισμό των ιδιωτών ιατρών προκειμένου να εξυπηρετηθούν οι ανασφάλιστοι συμπολίτες μας.

Δεν επιτρέπεται στους ιδιώτες ιατρούς να συνταγογραφούν φάρμακα και εξετάσεις προς τους ανασφάλιστους πολίτες, χωρίς να ισχύει το ίδιο και για τα φαρμακεία. Ο εν λόγω αποκλεισμός είναι παράλογος και άδικος και σίγουρα αποφασίσθηκε με ταξικό πρόσημο και διάθεση εξόντωσης των αυτοαπασχολούμενων ιατρών από την κυβέρνηση.

Οι ιατροί το τελευταίο διάστημα έστειλαν σαφή μηνύματα προς πάσα κατεύθυνση, καθώς για πρώτη φορά αποστασιοποιήθηκαν από πρόχειρα σχεδιασμένες συμβάσεις για πρόσληψη σε δημόσιες δομές (Το.Μ.Υ.) και από τον θεσμό του οικογενειακού ιατρού με τον κύριο ασφαλιστικό φορέα της χώρας (ΕΟΠΥΥ).

Από τις 1.195 θέσεις οικογενειακών γιατρών για τις Τοπικές Μονάδες Υγείας (Το.Μ.Υ.) με μισθό 1.722 ευρώ (αμοιβή Επιμελητή Α’ στη βαθμολογική κλίμακα του ΕΣΥ) υποβλήθηκαν μόλις 583 αιτήσεις. Πρώτη ήττα της κυβέρνησης.

Εν συνεχεία η προκήρυξη για 2.829 θέσεις οικογενειακών γιατρών ώστε να συμβληθούν με τον ΕΟΠΥΥ για να καλύψουν τα κενά όπου δεν αναπτύχτηκαν Το.Μ.Υ. Αν και δεν έχουν ανακοινωθεί μέχρι σήμερα επίσημα αποτελέσματα, όμως σύμφωνα με εκτιμήσεις που προέρχονται από τους ιατρικούς συλλόγους της χώρας, ανταποκρίθηκαν λιγότεροι από 1.000 ιατρούς. Δεύτερη και μεγαλύτερη αποτυχία.

Αντί να εξορθολογήσουν το σύστημα και να πετύχουν την σύζευξη και την αρμονική συνύπαρξη δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, οι ιθύνοντες της κυβέρνησης επιμένουν σε κρατικοποίηση της υγείας.

Οι δαπάνες για την υγεία στη χώρα μας απορροφούν το 8,2% του ΑΕΠ (9,9% μέσος ευρωπαϊκός όρος).

Στην πρώτη θέση η νοσοκομειακή δαπάνη καθώς καταναλώνει το 47% των δαπανών υγείας (31 % ο μ.ο. της Ευρωπαϊκής Ένωσης) ενώ για την Π.Φ.Υ. το 22% (μέσος όρος 31 % της Ε.Ε.).

Η κύρια στρέβλωση του συστήματος υγείας της χώρας εντοπίζεται σε αυτήν τη μεγάλη απόκλιση.

Η επιχορήγηση του ΕΟΠΥΥ για το 2018 είναι μειωμένη κατά 68%, αφού το 2018 προβλέπεται να μεταβιβαστούν 100 εκατομμύρια ευρώ από τον τακτικό προϋπολογισμό στο υπερταμείο. Δεδομένου ότι η μειωμένη κρατική χρηματοδότηση προς τα νοσοκομεία θα συμπληρωθεί με πρόσθετη χρηματοδότηση από τον ΕΟΠΥΥ, συμπεραίνουμε πως το ταμείο είναι πολλαπλάσια μείων. Μέσα σε ένα τέτοιο υποχρηματοδοτούμενο περιβάλλον καθίσταται προφανές πως η βούληση τους είναι ο ιδιωτικός τομέας να επωμιστεί το βάρος της ΠΦΥ, με δυσβάστακτους όρους και πενιχρές αμοιβές. Τέτοιου είδους σχεδιασμοί δεν είναι μόνο πρόχειροι αλλά και ανεφάρμοστοι.

Εκ κατακλείδι είναι καταδικαστέες και οι δηλώσεις του αναπληρωτή Γενικού Γραμματέα του Υπουργείου Υγείας κ. Σταμάτη Βαρδαρού όπου πρόσφατα επισήμανε πως «όσο θα δυναμώνει το δημόσιο σύστημα Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας τόσο θα ακούγονται με μεγαλύτερη ευκολία οι όροι που θέτουμε. Πρέπει να καταλάβουν και οι γιατροί ότι στα μάτια του πολίτη κινδυνεύουν να εκτεθούν».

Αφήνει δε ανοικτό και το ενδεχόμενο να χρησιμοποιηθούν «εργαλεία» που δεν έχουν πέσει ακόμα στη μάχη. Ένα από αυτά είναι και η μη αποζημίωση από τον ΕΟΠΥΥ σκευασμάτων που θα συνταγογραφούν γιατροί μη συμβεβλημένοι με το νέο σύστημα.

Δυστυχώς οι κυβερνώντες αρνούνται να συνειδητοποιήσουν πως οι καιροί άλλαξαν και τα δεδομένα είναι διαφορετικά. Άνθρωποι που μισούν την αριστεία, τη παραγωγικότητα, την ανταγωνιστικότητα, την οικονομία της αγοράς, το περιβάλλον λογικών φόρων, το διαχωρισμό των εξουσιών, δεν έχουν θέση στις κοινωνίες του 21ου αιώνα.

Αυτοί έχουν εκτεθεί ανεπανόρθωτα στις συνειδήσεις όλων των πολιτών. Η μάχη για τον βιοπορισμό του αυτοαπασχολούμενου επιστήμονα και όλη της κοινωνίας συνεχίζεται….

ΠΗΓΗ:http://www.healthreport.gr/

 

Ο καθηγητής Γιάννης Κυριόπουλος διαλύει τους «μύθους»

Η δημόσια φαρμακευτική δαπάνη στην χώρα μας κινείται διαχρονικά σε αισθητά υψηλότερα επίπεδα, σε σχέση με τον μέσο όρο των χωρών – μελών της Ε.Ε., ενώ στα ίδια υψηλά επίπεδα κινείται διαχρονικά η δημόσια φαρμακευτική δαπάνη σε όλη τη Νότιο Ευρώπη.

Αυτό επισημαίνει σήμερα στην A.V. ο ομότιμος καθηγητής Οικονομικών της Υγείας της Εθνικής Σχολής Δημοσίας Υγείας (ΕΣΔΥ) Γιάννης Κυριόπουλος, ο οποίος διαλύει επίσης τα στερεότυπα και τους «μύθους», που συνοδεύουν συχνά στη χώρα μας τον δημόσιο λόγο και διάλογο για τα θέματα της φαρμακευτικής δαπάνης.

Κύριε καθηγητά, φαίνεται ότι ως χώρα αποδεχόμαστε τελικά τα εξαιρετικά συμπιεσμένα, μνημονιακά όρια της δημόσιας φαρμακευτικής δαπάνης ως ικανοποιητικά. Όμως, στη δημόσια συζήτηση χαρακτηρίζεται συλλήβδην ως «πάρτι» οτιδήποτε συνέβαινε με τη δημόσια φαρμακευτική δαπάνη κατά τη χρονική περίοδο 2004 – 2009. Έχετε διαπιστώσει και εσείς την ως άνω «αντίφαση»;

Δεν πρόκειται για «αντίφαση», αλλά για έλλειψη κατανόησης και ερμηνείας των πρόσφατων φαινομένων στη υγεία και την ιατρική και τη φαρμακευτική περίθαλψη. Παραδοσιακά, η φαρμακευτική δαπάνη στη χώρα μας είναι διαχρονικά σχετικά υψηλή, όπως και σε άλλες νοτιοευρωπαϊκές χώρες σε σχέση με τις υπόλοιπες της ΕΕ και του ΟΟΣΑ. Το φαινόμενο αυτό οφείλεται κυρίως στην «τεχνολογία παραγωγής» υπηρεσιών ιατρικής περίθαλψης, αλλά και σε κοινωνικοπολιτισμικές και κοινωνικοψυχολογικές ιδιαιτερότητες.

Η μελέτη των σχετικών μεγεθών στη φαρμακευτική περίθαλψη δείχνει ότι οι αυξομειώσεις της δαπάνης συνδέονται περισσότερο με βαθιές διεργασίες στις υγειονομικές αγορές παρά με τη λήψη ευκαιριακών πολιτικών μέτρων. Για παράδειγμα, η αύξηση της δαπάνης στη δεκαετία του 2000 έχει ως βάση τον εντατικό ρυθμό καινοτομικής ανανέωσης και τα χαμηλά ποσοστά συνασφάλισης.Το φαινόμενο αυτό έχει ανάλογο προηγούμενο στη χώρα μας με την «εισβολή» της απεικονιστικής καινοτομικής τεχνολογίας (αξονική υπολογιστική και μαγνητική τομογραφία), το οποίο συνέβαλε στην αύξηση της σχετικής δαπάνης σε μια από τις πρώτες θέσεις μεταξύ των χωρών του ΟΟΣΑ.

Εν κατακλείδι, η κοινωνικά δημοφιλής προσέγγιση σχεδόν πλήρους κάλυψης του συνόλου των προϊόντων της βιοϊατρικής και φαρμακευτικής τεχνολογίας και η απουσία «φραγμού» στη διάχυσή της ενοχοποιούνται κυρίως για την έκρηξη της δαπάνης. Η εξέλιξη αυτή διευκολύνεται από την απουσία πολιτικής πρόνοιας και την έλλειψη μηχανισμών αξιολόγησης της τεχνολογίας υγείας. Επί της ουσίας πρόκειται για ζήτημα πολιτικής και κουλτούρας.

Διατυπώνεται ο ισχυρισμός ότι 85 δισ. ευρώ αποτελούν το μαύρο χρήμα στην υγεία, κυρίως στο φάρμακο, για την χρονική περίοδο 2004 – 2015. Έχουμε οικονομετρικά εργαλεία προκειμένου να μετρήσουμε αυτό το οποίο ονομάζεται «παραπληρωμές» στον χώρο της υγείας για το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα;


Πράγματι κατά καιρούς έχουν διατυπωθεί διάφορες εκτιμήσεις για τις παραπληρωμές στην ιατρική και φαρμακευτική περίθαλψη. Συνήθως, οι προσεγγίσεις αυτές υπηρετούν πρόσκαιρες ανάγκες πολιτικής επικοινωνίας.Καταρχήν, τα φαρμακευτικά προϊόντα διακινούνται σε μια καλά ελεγχόμενη αγορά και τα περιθώρια παραοικονομικής δραστηριότητας είναι ελάχιστα έως μηδενικά. Ακόμη, το πεδίο ανάπτυξης των ιδιωτικών πληρωμών και παραπληρωμών αναφέρεται κυρίως στις «άυλες» υπηρεσίες και αποτελούν αντικείμενο «διαπραγμάτευσης» και συναλλαγής μεταξύ γιατρών και χρηστών των υπηρεσιών υγείας, ώστε να επιτευχθεί «διόρθωση» των τιμών και των εισοδημάτων για τους πρώτους και «αγορά» χρόνου και επιλογών για τους δεύτερους, φαινόμενο ενδημικό και σε άλλους τομείς της δραστηριότητας και πολίτες εκτός της υγείας. Εξάλλου, οι παραπληρωμές σχετίζονται με το εισόδημα των νοικοκυριών και ουδόλως με τα δημόσια οικονομικά.

Από τα 5,1 δισ. ευρώ του 2009 στο 1,945 δισ. ευρώ του 2017 η «απόσταση» είναι πολύ μεγάλη! Κάποιο από τα δύο μεγέθη είναι είτε ανεπαρκές είτε υπερβολικά υψηλό. Πώς σχολιάζετε, κύριε καθηγητά, αυτή την «απόσταση», δεδομένου, μάλιστα, ότι το δελτίο τιμών φαρμάκων του 2009 περιελάμβανε σαφώς πολύ λιγότερα φαρμακευτικά σκευάσματα, αν και πολύ πιο ακριβά, σε σχέση με το ισχύον σήμερα δελτίο τιμών φαρμάκων;

Το ερώτημα εμπεριέχει μια επίπεδη ανάγνωση δεδομένου ότι η «απόσταση» είναι ελάχιστη, επειδή ένα σημαντικό τμήμα της δαπάνης μεταφέρθηκε στα νοικοκυριά, ενώ ένα άλλο εξίσου σημαντικό στη βιομηχανία. Εν άλλοις, σε σταθμισμένες τιμές του 2015 η μεταβολή της συνολικής φαρμακευτικής δαπάνης σε σχέση με το 2009 δεν είναι διακριτή, πράγμα που σημαίνει ότι οι διαρθρωτικές πολιτικές δεν είχαν αποτελέσματα και μόνο η μείωση των τιμών είχε κάποια επίδραση. Εξάλλου, η συνολική (δημόσια και ιδιωτική) φαρμακευτική δαπάνη εξακολουθεί αναλογικά να κυμαίνεται σε υψηλά επίπεδα. Συνοπτικά, η φαρμακευτική δαπάνη είναι ανάλογη του όγκου, των τιμών και του ρυθμού υποκατάστασης κλασικών από καινοτομικά φάρμακα και αντιστρόφως ανάλογη του ποσοστού συνασφάλισης (συμμετοχής στο κόστος). Η χώρα μας έχει κατανάλωση στα όρια του μέσου όρου των χωρών του ΟΟΣΑ, αλλά επίπεδο τιμών ανά θεραπευτική κατηγορία υψηλότερο, επειδή η συμμετοχή των γενοσήμων στο συνολικό μίγμα της κατανάλωσης είναι μικρή, ενώ αντιστρόφως μεγάλη η συμμετοχή των πρωτοτύπων φαρμάκων είναι μεγαλύτερη το μέσου όρου στην ΕΕ, εξαιτίας της απουσίας «φραγμών» και της «ελευθεριότητας» στα συνταγογραφούμενα και τέλος μικρή έως μέτρια η συμμετοχή στο κόστος. Ακριβώς, αυτή η κατάσταση ευθύνεται για τη φαρμακευτική δαπάνη. Τα υπόλοιπα ανάγονται στο επίπεδο της μυθιστορίας.

Υπάρχει ένα ιδανικό ύψος δαπάνης φαρμάκου; Δηλαδή ένα ανώτατο όριο της δημόσιας δαπάνης για το φάρμακο, το οποίο να είναι και δημοσιονομικώς αποδεκτό και υγειονομικώς επαρκές;

Δεν υπάρχει κανόνας προσδιορισμού του ύψους της δαπάνης για την ιατρική και φαρμακευτική περίθαλψη. Η διασπορά αυτών των μεγεθών μεταξύ χωρών της ΕΕ και του ΟΟΣΑ είναι διακριτή και σημαντική και αντικατοπτρίζει τις ιδιαιτερότητες των χωρών στις πολιτικές υγείας και την κατανομή των πόρων.

Η απόπειρα εισαγωγής στην πολιτική συζήτηση ενός σταθερού κριτηρίου για τη φαρμακευτική δαπάνη δείχνει μηχανιστική μεταφορά ξένων προτύπων στην καλύτερη περίπτωση, ενώ προσπάθεια συσκότισης της αλήθειας στη χειρότερη.

Η παγκόσμια κοινότητα στο θέμα αυτό αναζητεί το άριστο σημείο ασφαλιστικής κάλυψης για τη φαρμακευτική περίθαλψη, ώστε αφενός να μην εμποδίζεται η αναγκαία πρόσβαση και αφετέρου να μην σημειώνονται απώλειες ευημερίας από τις συνθήκες υπερασφάλισης, καθώς επίσης και τις τεχνικές διαχείρισης και αξιολόγησης της καινοτομικής τεχνολογίας. Συνεπώς, η επίτευξη της δημοσιονομικής ισορροπίας και της υγειονομικής επάρκειας σχετίζεται με τον έλεγχο αυτών των μηχανισμών.

Μπορείτε να μας δώσετε, κύριε καθηγητά, μία εικόνα για την κατάσταση η οποία επικρατούσε στις υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε., κατά τη χρονική περίοδο 2004 – 2009, προκειμένου να συγκρίνουμε με την εικόνα την οποία εμφάνιζε η χώρα μας, η οποία χαρακτηρίσθηκε από την ραγδαία αύξηση της δημοσίας φαρμακευτικής δαπάνης;

Όπως ήδη σημειώθηκε ιστορικά η χώρα μας έχει υψηλή φαρμακευτική αλλά και νοσοκομειακή δαπάνη, κατάσταση που εξακολουθεί να συνεχίζεται και στην παρούσα συγκυρία σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό. Το φαινόμενο αυτό συνδέεται με το σχετικά μικρό βάρος χρηματοδότησης της πρωτοβάθμιας περίθαλψης, της δημόσιας υγείας και της μακροχρόνιας φροντίδας στη χώρα μας. Αυτή η κατάσταση συνιστά μια σημαντική διαφορά σε σχέση με τις άλλες χώρες της ΕΕ και του ΟΟΣΑ.

Ακόμη, η δημόσια δαπάνη για την υγεία διαχρονικά υπολείπεται του αντίστοιχου μέσου όρου των χωρών της ΕΕ και του ΟΟΣΑ σε αντίθεση με τη δαπάνη των νοικοκυριών που είναι υψηλότερη. Ως εκ τούτου, η ιδιωτική δαπάνη συνιστά το βασικό χρηματοδότη της πρωτοβάθμιας και της μακροχρόνιας φροντίδας, ενώ η δημόσια δαπάνη υποστηρίζει τη νοσοκομειακή και τη φαρμακευτική περίθαλψη. Όμως, τα τελευταία χρόνια εξαιτίας της κρίσης και των πολιτικών «μνημονίων» μεγάλο τμήμα της ιδιωτικής δαπάνης μετακινήθηκε για την κάλυψη των αυξημένων (τυπικών και άτυπων) συμμετοχών στο κόστος της νοσοκομειακής και φαρμακευτικής περίθαλψης.

Αντί των σχηματικών συγκρίσεων με συστήματα υγείας άλλων χωρών είναι χρήσιμη η αναζήτηση ευρημάτων που οδηγούν στη διατύπωση τεκμηριωμένης πολιτικής υγείας. Η εφικτότητα αυτού του αιτήματος απαιτεί ειλικρινή συζήτηση και δημοκρατική παιδεία πράγμα που δεν είναι πάντα ευχερές δεδομένου ότι στη χώρα μας συχνά η εκκαθάριση πολιτικών και ακαδημαϊκών «λογαριασμών» υποδύεται την επίτευξη της νομιμότητας υπό το πρόσχημα ενοχοποίησης της διαφορετικής θέσης. Όμως, ο χρόνος επαναφέρει τα πράγματα στα πραγματικά τους μεγέθη, ώστε η υπευθυνότητα και η αλήθεια να καταστούν ορατές και κυρίαρχες.

Ανάλογα φαινόμενα εκρηκτικής αύξησης της φαρμακευτικής δαπάνης έχουν παρατηρηθεί και σε άλλες χώρες, αλλά η λήψη μέτρων σχετικά με την έκταση ασφαλιστικής κάλυψης και αξιολόγησης της καινοτομίας επέφεραν αποτελεσματικούς ελέγχους στο κόστος και συγκράτηση της δαπάνης. Στις περισσότερες περιπτώσεις, η φαρμακευτική καινοτομία και ειδικότερα ο ρυθμός εισαγωγής αυτής ενοχοποιείται για το 50% της μεγέθυνσης της δαπάνης. Η συμβολή της τιμολόγησης και της αποζημίωσης έχει μικρότερη συνεισφορά, ενώ η απουσία κανόνων τεκμηριωμένης συνταγογράφησης είναι κρίσιμη συνιστώσα για την αύξηση της δαπάνης εξαιτίας των επιλογών της φαρμακευτικής καινοτομίας.  

ΠΗΓΗ:http://www.athensvoice.gr/

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Ιατρικός Σύλλογος Λάρισας
28ης Οκτωβρίου 43 Λάρισα 41223
Τηλ.2410287777 - 2410236036
Φαξ:2410287777

Website: http://www.isli.gr

 

 Email:Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να το δείτε.
 ------------
 Σας ενημερώνουμε οτι τα γραφεία του ΙΣΛ θα είναι ανοικτά προς εξυπηρέτηση ως εξής:
Δευτέρα εως Παρασκευή πρωί 09:00-14:00
Δευτέρα-Τετάρτη απόγευμα 18:00-20:00

 

"ΒΙΟΠΟΛΙΣ ΥΠΟΔΟΧΕΥΣ"

viopolis ypodoheus

Ημερολόγιο δημοσιεύσεων

Απρίλιος 2018
Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
26 27 28 29 30 31 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 1 2 3 4 5 6
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική ΑΡΘΡΑ-ΑΠΟΨΕΙΣ