Άρθρα - απόψεις

Ποιος είναι ο Στέλιος Κυμπουρόπουλος

Ο Στέλιος Κυμπουρόπουλος είναι γνώριμη φυσιογνωμία στους ανθρώπους που κινούνται στους χώρους της προσφοράς και της αλληλεγγύης προς τα άτομα με αναπηρία και όχι μόνο.


Ο Στέλιος Κυμπουρόπουλος αποτελεί σύμβολο των καιρών μας, με τους αγώνες του για τα ανθρώπινα δικαιώματα και εμβληματική φιγούρα, καθώς τερμάτισε τα όρια της ανθρώπινης θέλησης και με το παράδειγμα του ενέπνευσε πολλούς άλλους.

Ως άλλος Στίβεν Χόκινγκ, αρνήθηκε να αποδεχθεί τις δυσοίωνες ιατρικές προβλέψεις που του έδιναν όρια ζωής. Κι αυτή ήταν η πρώτη, αλλά όχι η μοναδική σύμβαση που έσπασε, με όσους του είπαν «δεν μπορείς να πας παραπέρα».

Η ασθένεια της νωτιαίας μυϊκής ατροφίας και τα πρώτα δύσκολα χρόνια
Ο Στέλιος Κυμπουρόπουλος διαγνώστηκε με Νωτιαία Μυϊκή Ατροφία τύπου 2, στην τρυφερή ηλικία των 14 μηνών. Οι γιατροί είπαν στους γονείς του ότι έχει μικρό προσδόκιμο επιβίωσης, στην καλύτερη περίπτωση μέχρι την εφηβεία.

Εκείνοι αγνόησαν την προειδοποίηση και δίδαξαν τον γιό τους να πράξει το ίδιο. Παρά την αναπηρία του, αποφάσισαν να τον στείλουν σε σχολείο γενικής εκπαίδευσης και όχι σε ειδικό σχολείο, αλλά παράλληλα τον έμαθαν να είναι ανθεκτικός στις δυσκολίες.

Κι αυτές δεν ήταν λίγες: άρνηση των εκπαιδευτικών να τον εντάξουν στα τμήματα, δυσκολίες πρόσβασης σε τάξεις και σχολικούς χώρους που δεν είχαν προδιαγραφές για άτομα με αναπηρία, περιέργεια από τους συμμαθητές του.

Κι όμως τα κατάφερε «Με πίστη στο Θεό, σε εμένα, με την βοήθεια των γονιών μου, των δασκάλων και φυσικά των συμμαθητών μου. Των φίλων μου», θα πει.

Η πρώτη μεγάλη ανταμοιβή των κόπων του, ήρθε το 1999. Οταν έγινε ο πρώτος αριστούχος μαθητής που παρέλασε κρατώντας τη ελληνική σημαία σε αναπηρικό καροτσάκι:

«Οι κόποι και οι προσπάθειες μου, οι άριστες επιδόσεις μου, μου έδωσαν την Ελληνική Σημαία και παρέλασα με αυτήν την 28η Οκτωβρίου. Ηταν η πιο συγκινητική στιγμή μου, μέχρι σήμερα», έχει πει.

Κυμπουρόπουλος

Οι σπουδές στην ιατρική και την ψυχιατρική
Η επόμενη μεγάλη στιγμή του ήρθε με την εισαγωγή του στο Πανεπιστήμιο και την Ιατρική Σχολή, το 2003. Τελείωσε τις σπουδές του το 2010 και παράλληλα με την ειδικότητά του, ξεκίνησε μεταπτυχιακές σπουδές. Παρακολούθησε, επίσης, μετεκπαιδευτικά σεμινάρια και το 2016 ολοκλήρωσε τις σπουδές του, παίρνοντας τον τίτλο του ψυχίατρου με ειδίκευση στις ψυχοσεξουαλικές διαταραχές.

Από το 2016 και μέχρι σήμερα, που πλέον είναι 34 ετών, εργάζεται ως Ψυχίατρος-Επιμελητής Β΄, στην Β΄ Πανεπιστημιακή Ψυχιατρική Κλινική Αθηνών, του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου “ΑΤΤΙΚΟΝ”, όπου ασκεί το λειτούργημά του, όπως λέει «με πίστη στον όρκο που έδωσα και με αγάπη για τον άνθρωπο».

Σκοπός ζωής: Η ανεξάρτητη διαβίωση
Το 2008, όπως λέει ο ίδιος στο βιογραφικό του, ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με την ιδέα της «ανεξάρτητης διαβίωσης», που δίνει λύσεις σε ανθρώπους με αναπηρία για να βελτιώσουν τη ποιότητα της ζωής τους.

Μαζί με άλλους ανθρώπους με παρόμοια προβλήματα και ανησυχίες, το 2013 έγιναν ομάδα και διοργάνωσαν την πρώτη ελληνική αποστολή στην πανευρωπαϊκή εκδήλωση «Freedom Drive», που έγινε εφαλτήριο για να δημιουργηθεί ο πρώτος Οργανισμός Ανεξάρτητης Διαβίωσης Ελλάδος, i-living!

«Ανεξάρτητη Διαβίωση σημαίνει οι άνθρωποι με αναπηρία να έχουν ίσες ευκαιρίες στη ζωή, να μπορούν αν εργαστούν, να διασκεδάσουν, να κάνουν ό,τι και οι υπόλοιποι συμπολίτες τους. Και αυτό μπορεί να επιτευχθεί με τον προσωπικό βοηθό, μια υπηρεσία, που θα τους παρέχει το κράτος. Μια κανονικότητα σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες», εξηγεί ο κ. Κυμπουρόπουλος σε πρόσφατη συνέντευξή του στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Κυμπουρόπουλος

Επόμενος στόχος: Η Ευρωβουλή
Μαθημένος να μην το βάζει κάτω, αλλά και να αγωνίζεται με περίσσευμα ψυχής και για τους άλλους ανθρώπους, ο Στέλιος Κυμπουρόπουλος βάζει πλέον πλώρη για την Ευρωβουλή. Στην ερώτηση της δημοσιογράφου: «Γιατί Ευρωβουλή;» λέει…

«Η Ελλάδα δεν έχει αποκομίσει την ομαδικότητα και τα οφέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σίγουρα αυτό το οικοδόμημα χρειάζεται αλλαγές και εξέλιξη, ώστε να γίνει καλύτερο από αυτό που είναι σήμερα. Η Ελλάδα έχει πολλά να πάρει από την Ευρώπη και να δώσει, δεν πρέπει να είμαστε οι παθητικοί αποδέκτες πολιτικών, αλλά συμμετέχοντες, διαμορφωτές στην Ευρώπη, που θέλουμε».

Αυτός είναι ο Στέλιος Κυμπουρόπουλος, ο άνθρωπος που έμαθε να «παίζει» ατομικά, όπως λέει, αλλά και να δουλεύει «ομαδικά. Με τα στοιχεία της ανθρωπιάς και της ενσυναίσθησης ισχυρά μέσα του.

ΠΗΓΗ:https://www.iatropedia.gr/

 

Δεν είμαστε όλοι ίδιοι

Οι μάσκες έπεσαν. Και το «μεγαλύτερο σκάνδαλο από συστάσεως ελληνικού κράτους» αποδείχθηκε η μεγαλύτερη σκευωρία που έχει στήσει ελληνική κυβέρνηση κατά των πολιτικών της αντιπάλων με τη συνδρομή –πολύ φοβάμαι- δικαστικών λειτουργών.

https://www.eleftheria.gr/

Ο ΣΥΡΙΖΑ κρίνει εξ ιδίων τα αλλότρια. Το 2015 ως κυβέρνηση «ξέχασε» να εκδώσει δελτίο τιμών φαρμάκων για πολλούς μήνες κάνοντας δώρο εκατομμύρια στις εταιρείες. Μεταξύ 2015-2018 η δαπάνη παρέμενε καθηλωμένη, χάρη στα εξοντωτικά clawbacks και rebates, ενώ η διείσδυση των γενοσήμων υποχώρησε αντί να αυξάνει και δεν εισήχθησαν πάρα ελάχιστα θεραπευτικά πρωτόκολλα. Ο αριθμός των συνταγών και ο όγκος των φαρμάκων που διακινούνταν (αριθμός συσκευασιών) αυξανόταν διαρκώς. Σύμφωνα με στοιχεία της ΕΣΔΥ 7% των νοικοκυριών έχει καταστροφικές δαπάνες (δηλαδή 25% του εισοδήματός τους) από φάρμακα. Καταργήθηκε η επιτροπή τιμολόγησης φαρμάκου του ΕΟΦ και η αρμοδιότητα μεταφέρθηκε στο γραφείο του Υπουργού. Το ίδιο συνέβη και με την επιτροπή διαπραγμάτευσης του ΕΟΠΥΥ. Με το τελευταίο νομοσχέδιο άλλαξε τον τρόπο τιμολόγησης των φαρμάκων, αυξάνοντας τις τιμές σε χιλιάδες φάρμακα. Αδιαφάνεια παντού και υπερσυγκεντρωτισμός.

Ο ΣΥΡΙΖΑ σταθερός στον καταγγελτικό του ρόλο. Ακόμα και την περίοδο που η χώρα κινδύνευε με χρεοκοπία, ζητούσε αύξηση της ήδη παράλογης δαπάνης. Δεν ψήφισε την ηλεκτρονική συνταγογράφηση, την εφαρμογή του διπλογραφικού στα νοσοκομεία, την ίδρυση του ΕΟΠΥΥ και τη μεταρρύθμιση της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας. Από την άλλη, η ΝΔ δεν αναφέρει ούτε μια λέξη για το φάρμακο στο πρόγραμμά της για την υγεία και περιορίζεται σε γενικόλογες αναφορές για την ενίσχυση της φαρμακοβιομηχανίας και την αποστολή φαρμάκων υψηλού κόστους με… κούριερ. Ακόμα και μέχρι σήμερα, τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και η ΝΔ εξακολουθούν να αρνούνται επίμονα να αναγνωρίσουν ότι ο έλεγχος της φαρμακευτικής δαπάνης έγινε από τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ παρά τις λυσσώδεις αντιδράσεις συντεχνιών και φαρμακευτικών εταιρειών μεταξύ 2009-2012 και συνεχίστηκε μέχρι το 2014.

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ παρέλαβε από τις κυβερνήσεις Καραμανλή, τις κυβερνήσεις που προστατεύει συστηματικά ο ΣΥΡΙΖΑ, ένα τεράστιο σκάνδαλο. Αλόγιστες δαπάνες παντού: στην πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας, στα νοσοκομεία, στο φάρμακο. Το 2004 παραδίδει τη δαπάνη στα 2,430 δισ. ευρώ, ισχύει λίστα φαρμάκων, έχουν εισαχθεί και τηρούνται περιορισμοί στη συνταγογράφηση σε πολλές κατηγορίες φαρμάκων. Η ΝΔ καταργεί τους περιορισμούς και τη λίστα. Το 2009 η δαπάνη φτάνει σε ύψος ρεκόρ: 5,1 δισ. Το ΠΑΣΟΚ αρχίζει έναν αγώνα αποκλιμάκωσης πριν το Μνημόνιο, μεταξύ 2009-2011. Εισάγεται σε χρόνο ρεκόρ η ηλεκτρονική συνταγογράφηση και το παρατηρητήριο τιμών για τις προμήθειες, το διπλογραφικό σύστημα στα λογιστήρια των νοσοκομείων. Μειώνεται δραστικά η τιμή των φαρμάκων με τη φαρμακευτική δαπάνη να ξεφουσκώνει απότομα στα 2,845 το 2012 στα επίπεδα του 2005 με τεράστια αντίδραση από εταιρείες, γιατρούς και τον… ΣΥΡΙΖΑ. Εισάγονται θεραπευτικά πρωτόκολλα και έλεγχοι. Αλλάζει η διαδικασία τιμολόγησης των φαρμάκων που περνάει από το Υπουργείο Ανάπτυξης στο Υπουργείο Υγείας. Ενισχύεται η διαφάνεια της λειτουργίας της επιτροπής τιμολόγησης του ΕΟΦ. Ιδρύεται ο ΕΟΠΥΥ, για να αρχίσει μια νέα εποχή στη διαχείριση των χρημάτων των ασφαλιστικών ταμείων, μακριά από την επιρροή των πελατειακών δικτύων.

Και σήμερα, το Κίνημα Αλλαγής είναι το κόμμα που ζήτησε τη σύγκληση διακομματικής επιτροπής για την χάραξη μακροπρόθεσμης εθνικής στρατηγικής για το φάρμακο και έχει καταθέσει δέσμη προτάσεων. Αυτά προς αποκατάσταση της αλήθειας. Γιατί δεν είμαστε όλοι ίδιοι!

Από τον Κώστα Μπαργιώτα, βουλευτή Λάρισας με το Κίνημα Αλλαγής, υπεύθυνου του Τομέα Υγείας

ΠΗΓΗ:http://medispin.blogspot.com/

 

Μπορεί να προσβληθεί δικαστικώς το πιστοποιητικό θανάτου που εκδίδει ιατρός;

Γράφει ο Τζώρτζης Ρούσσος, Δικηγόρος, TRLawfirm

Δεν παράγει πλήρη απόδειξη αλλά μόνο τεκμήριο η βεβαίωση θανάτου που συντάσσει ιδιώτης ιατρός… Αυτή είναι η άποψη των δικαστηρίων της χώρας αφού μπορεί να θεωρούν τη Ληξιαρχική Πράξη Θανάτου ως δημόσιο έγγραφο αλλά δεν συμβαίνει το ίδιο και με την ιατρική πιστοποίηση θανάτου.

Αναλυτικότερα τα δικαστήρια της χώρας θεωρούν ότι η ληξιαρχική πράξη θανάτου που συντάσσεται από τον αρμόδιο Ληξίαρχο, συνιστά δημόσιο έγγραφο, το οποίο παρέχει πλήρη απόδειξη (άρα δεν χωρά αμφισβήτηση).

Ωστόσο αυτή η απαγόρευση αμφισβήτησης αφορά μόνο ως προς τα όσα βεβαιώνονται σ` αυτήν και έγιναν ενώπιον του ληξιάρχου. Κάτω από αυτά τα δεδομένα η ανταπόδειξη (δηλαδή η αμφισβήτηση με μάρτυρες ή έγγραφα) γίνεται μονο εφόσον το έγγραφο προσβληθεί ως πλαστό

Τι συμβαίνει με το ιατρικό πιστοποιητικό θανάτου
Αντίθετα τα περιστατικά, που περιέχονται στη ληξιαρχική πράξη αλλά δεν υποπίπτουν από τη φύση τους στην άμεση αντίληψη του ληξιάρχου (όπως το πιστοποιητικό θανάτου που συντάσσει ιδιώτης ιατρός ή ιδιωτική επιχείρηση υγείας) δεν έχουν την απόλυτη κάλυψη του νόμου.

Όπως έχουν κρίνει τα δικαστήρια τα περιστατικά που εμπεριέχονται στη ληξιαρχική πράξη θανάτου ο ληξίαρχος δεν μπορεί να τα βεβαιώσει ως αληθινά αλλά βεβαιώνει μόνο ότι έλαβε γνώση από τις δηλώσεις των αρμοδίων. Κάτω από αυτά τα δεδομένα τα εισαχθέντα περιστατικά που βεβαιώνουν οι αρμόδιοι (ώρα, τόπος, αιτία θανάτου κλπ) αποδεικνύονται μεν πλήρως από τη ληξιαρχική πράξη ωστόσο αυτή η απόδειξη ισχύει μέχρις όμως ότου αποδειχθεί το αντίθετο.

Αρα αν υπάρχουν ανακριβείς αναφορές στο πιστοποιητικό θανάτου και τούτες τις αποδείξει όποιος έχει έννομο συμφέρον τότε παύει να ισχύει αυτό το πιστοποιητικό (μόνο όσον αφορά τις ανακριβείς αναφορές βέβαια)

Πως εκδίδεται η ληξιαρχική πράξη θανάτου
Σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία η ληξιαρχική πράξη θανάτου συντάσσεται εντός είκοσι τεσσάρων ωρών από το θάνατο, αφού προσαχθεί έγγραφη πιστοποίηση θανάτου που εκδίδεται από τον ιατρό που νοσήλευσε τον θανόντα ή, αν δεν υπάρχει τέτοιος ιατρός, από τον ιατροδικαστή ή τον ιατρό πραγματογνώμονα που ορίζεται από την οικεία αστυνομική ή δικαστική αρχή. Ο νόμος υποχρεώνει το γιατρό σε κάθε περίπτωση θανάτου να δηλώνει την αιτία του θανάτου, αναφέροντας και την αρχική, την ενδιάμεση και την τελική που προκάλεσε τον θάνατο.

Οι γιατροί οφείλουν να εξασφαλίσουν τη γνησιότητα

Το απαιτούμενο από το νόμο ιατρικό πιστοποιητικό θανάτου θα πρέπει να θεωρείται ως προς τη γνησιότητα του. Ετσι οι ιατροί υποχρεούνται να αποστέλλουν στον ληξίαρχο του τόπου όπου εγκαθίστανται δείγμα της υπογραφής τους, προκειμένου να ελέγχεται η γνησιότητα της στα πιστοποιητικά θανάτου που εκδίδουν.

Επίσης υποχρεούνται να βεβαιώνεται η γνησιότητα της υπογραφής τους στα ιατρικά πιστοποιητικά θανάτου που εκδίδουν, από την αρμόδια αστυνομική αρχή ή από τον ιατρικό σύλλογο, του οποίου αυτοί είναι μέλη. Πάντως ήδη από το 2005 τα ιατρικά πιστοποιητικά και οι ιατρικές γνωματεύσεις, καθώς και οι ιατρικές συνταγές που εκδίδονται κατά τους νόμιμους τύπους, έχουν το ίδιο κύρος και την ίδια νομική ισχύ ως προς τις νόμιμες χρήσεις και ενώπιον όλων των αρχών και υπηρεσιών, ανεξάρτητα από το αν εκδίδονται από ιατρούς που υπηρετούν σε Ν.Π.Δ.Δ. ή Ν.Π.Ι.Δ. ή ιδιώτες ιατρούς.

Τζώρτζης Ρούσσος, Δικηγόρος, TRLawfirm

ΠΗΓΗ:https://www.healthreport.gr/

 

Editorial: Τρεις υπουργοί, ένας «γάμος» σε καταρρέουσα πολιτική ιδεολογία και ένα «σκάνδαλο»!

Το να μεταπηδούν οι πολιτικοί από το ένα κόμμα στο άλλο, δε θα έπρεπε στις μέρες μας -μετά από 3- 4 μνημόνια – να εκπλήσσει κανέναν.

Άλλωστε οι περισσότεροι πολιτικοί είναι συνυφασμένοι στη χώρα μας με την έννοια του «ΘΑ». Το περιβόητο «θα» που τους συνοδεύει συχνά πυκνά πριν από κάθε μεγάλη εκλογική αναμέτρηση.

Εκτός αυτού όμως η εποχή μας διακατέχεται και από την απόλυτη κατάρρευση των ιδεολογιών, όπου κανείς δε γνωρίζει ουσιαστικά ποιοι εντάσσονται στη «δεξιά» και ιδιαίτερα μάλιστα ποιοι εκπροσωπούν την περιβόητη πια «αριστερά».

Ωστόσο, η κάθε μία μεταπήδηση πολιτικού προσώπου, από το ΠΑΣΟΚ για παράδειγμα στον ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχει τη ίδια βαρύτητα. Η μία, δε μοιάζει με την άλλη και σίγουρα όλες οι μεταπηδήσεις ενίοτε και οι κυβιστήσεις, δεν έχουν τα ίδια κίνητρα.

Για παράδειγμα: δεν έχει την ίδια βαρύτητα η μεταγραφή της πρώην υπουργού Υγείας Μαριλίζας Ξενογιαννακοπούλου από το ΠΑΣΟΚ στον ΣΥΡΙΖΑ.
Ίσως γιατί η ίδια διατηρούσε πάντα ένα σεμνό και χαμηλό προφίλ όταν ήταν υπουργός Υγείας, αποφεύγοντας δεόντως τις συγκρούσεις.

Ίσως να μην έχει και την ίδια βαρύτητα η μεταπήδηση του πρώην υφυπουργού Υγείας Μάρκου Μπόλαρη, του πολύτεκνου με τα έξι παιδιά, από το ΠΑΣΟΚ επίσης στον ΣΥΡΙΖΑ.
Ίσως μάλιστα να μην την πρόσεχε και κανείς αυτήν τη συγκεκριμένη μεταγραφή εάν προσφάτως δεν αποκαλυπτόταν ότι ο κ.Μπόλαρης διατηρούσε γοητευτικές συνεργάτιδες- εστεμμένες και μη- στο γραφείο του. Πράγμα το οποίο βέβαια δεν είναι καθόλου κακό και είναι απορίας άξιον γιατί προβλήθηκε με τέτοιο στόμφο από ορισμένα ΜΜΕ το συγκεκριμένο γεγονός.

Από την άλλη όμως πως να περάσει απαρατήρητη η εισχώρηση του Γιάννη Ραγκούση στο ΣΥΡΙΖΑ;
Δηλαδή ο νούμερο ένα υπουργός της κυβέρνησης Γιώργου Παπανδρέου (για κάποιους μάλιστα και εκτελών χρέη πρωθυπουργού εκείνη την περίοδο), του πρώτου μνημονίου, μπορεί να έρθει σήμερα και να μιλήσει για «σκάνδαλο Novartis»; Για τα λεφτά που δήθεν χάθηκαν από τα φάρμακα όταν ο ίδιος ήταν θιασώτης της έκφρασης του Γ.Παπανδρέου: «λεφτά υπάρχουν»;

Πως να περάσει απαρατήρητη αυτή η μεταγραφή λοιπόν, σε μια εποχή που κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση παίζουν τα ρέστα τους επάνω σε θεματολογία που ουδόλως τελικά ενδιαφέρει τον Έλληνα πολίτη…

Ποιος άλλωστε θέλει να ακούει πια για «σκάνδαλα Novartis» όταν εδώ και χρόνια οι Έλληνες μετά βίας μπορούν να αποκτήσουν τα δικά τους φάρμακα με τις συμμετοχές να έχουν φθάσει στο 28% όπως προσφάτως και ο νυν υπουργός Υγείας παραδέχτηκε;

Και είναι να απορεί κανείς: με τους μισούς Έλληνες να χρωστούν στην εφορία, με τους άλλους μισούς σε δάνεια σπιτιών και άλλα χρέη, και με τους περισσοτέρους να επιβιώνουν … σύριζα με τα οικονομικά τους, λέτε να ενδιαφέρει κανέναν η γεφύρωση των σχέσεων Αριστερών, Συριζαίων και πρώην Πασόκων;

Ουαί υμίν γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές…

ΠΗΓΗ:https://www.healthreport.gr

 

Ηλίας Μόσιαλος: Περισσότεροι οι θάνατοι από ιατρικά λάθη, παρά από τον ιό HIV

Η σοκαριστική ομολογία ότι οι θάνατοι από ιατρικά λάθη παγκοσμίως είναι χιλιάδες και στη χώρα μας δεν υπάρχει καν αξιόπιστη καταγραφή, προκαλεί προβληματισμό.
Κυρίως επειδή προέρχεται από τα χείλη του έγκριτου καθηγητή της πολιτικής της Υγείας και καθηγητή του LSE Health and Political Science του Λονδίνου, Ηλία Μόσιαλου. Οπως τόνισε στην ομιλία του κατά τη διάρκεια της ημερίδας “The future of Ηealthcare in Greece” ο κ.Μόσιαλος, τα ιατρικά λάθη εντός του συστήματος υγείας είναι πάρα πολλά, και μάλιστα πολύ περισσότερα απ' ότι θα περίμενε κανείς και διεθνώς, όπως είπε χαρακτηριστικά:

”Υπάρχουν πάρα πολλοί θάνατοι από ιατρικά λάθη. Στις ΗΠΑ για παράδειγμα χάνονται περισσότεροι άνθρωποι απ΄ ότι από ιό ΗΙV. Δηλαδή, 110 χιλιάδες άτομα τον χρόνο χάνονται από ιατρικά σφάλματα, σε σύγκριση με 75 χιλιάδες από τον ιό του HIV. Είναι πάρα πολλοί θάνατοι κι αυτό δεν έχει να κάνει με το ότι οι γιατροί δεν είναι καλοί. Είναι λάθη του συστήματος και στο πως οργανώνεται το σύστημα”, τόνισε χαρακτηριστικά ο καθηγητής.

“Αντιμετωπίζουμε τους ασθενείς σαν βιομηχανία παραγωγής παπουτσιών”
Ο κ. Ηλίας Μόσιαλος ανέλυσε με στοιχεία τους λόγους για τους οποίους οι ασθενείς δεν έχουν όχι μόνο σωστή περίθαλψη, αλλά κυρίως πρωτογενή, δευτερογενή ακόμη και τριτογενή πρόληψη. Σύμφωνα δε με τα στοιχεία που παρέθεσε, οι χώρες του ΟΟΣΑ -σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη- δαπανούν στην υγεία τεράστια ποσά, ενώ το 1/3 από αυτά τα ποσά, όπως είπε χαρακτηριστικά, δεν έχει καμία αποτελεσματικότητα:

“Δεν ξέρουμε πραγματικά τι δουλεύει και τι δεν δουλεύει στα προβλήματα υγείας. Συνεχίζουμε να επενδύουμε πόρους σε επεμβάσεις που “δεν δουλεύουν”. Αντιμετωπίζουμε τους ασθενείς σαν βιομηχανία παραγωγής παπουτσιών, δηλαδή, είναι όλοι το ίδιο. Δεν υπάρχει ειδική αντιμετώπιση για τα προβλήματα των ασθενών με πολυνοσηρότητα”.

Η πληθώρα διαφόρων ειδών επεμβάσεων σε ειδικά προβλήματα (π.χ. για αντικατάσταση γονάτου ή καρδιολογικές επεμβάσεις) δεν εξυπηρετούν τον ίδιο τον ασθενή, είπε ο κ. Μόσιαλος, ούτε ερμηνεύονται με τα επιδημιολογικά δεδομένα, παρά μόνο με κίνητρα προκλητής ζήτησης.

Επίσης, τόνισε με έμφαση το πρόβλημα της μη ύπαρξης της επιβεβλημένης συνεργασίας των γιατρών διαφορετικών ειδικοτήτων προς όφελος του ασθενούς:

“Δεν έχουμε λογικές εργασιακές σχέσεις μέσα στα νοσοκομεία. Δηλαδή να συνεργάζεται ο διαβητολόγος με τον καρδιολόγο, ο γιατρός με το νοσηλευτή, ή ο γιατρός με τον φυσιοθεραπευτή. Ο καθένας κάνει ότι νομίζει παρ' ότι το 7Ο% αυτών που νοσηλεύονται στα νοσοκομεία είναι ασθενείς με πολυνοσηρότητα. Αρα θα έπρεπε να επιβάλλεται συνεργασία μεταξύ των επαγγελμάτων, η οποία δεν υπάρχει ούτε μέσα στο ίδιο το νοσοκομείο. Αυτό επιτείνεται όταν εξετάσουμε το γεγονός ότι η νοσοκομειακή φροντίδα δεν συνδέεται με την εξωνοσοκομειακή, ούτε με τη μακροχρόνια φροντίδα, ούτε υπάρχει διασύνδεση με τα φαρμακεία, ούτε συνεργασία μεταξύ των επαγγελματιών της υγείας”.

Σταματούν να παίρνουν τα φάρμακά τους οι καρδιοπαθείς ένα χρόνο μετά το έμφραγμα
'Αμοιροι ευθυνών, όμως, δεν είναι ούτε οι ίδιοι οι ασθενείς, όπως είπε ο καθηγητής του LSE, καθώς υπάρχει σημαντικό έλλειμμα παιδείας και συμμόρφωσης στις θεραπείες:

“Οι ασθενείς πολλές φορές αγνοούν τις οδηγίες των γιατρών. Το 50% που πάσχει από άσθμα σταματά να παίρνει τα φάρμακά του μετά από ένα χρόνο. Το ίδιο συμβαίνει και με την υπέρταση. Κι ακόμα χειρότερα το 25% αυτών που έπαθαν μια καρδιακή προσβολή σταματά να παίρνει τα φάρμακά του και το 25% αυτών που σταματάνε τα φάρμακα, πεθαίνει ένα χρόνο αργότερα. Αυτά είναι σημαντικά προβλήματα και πρέπει να αλλάξουμε τη λογική του συστήματος υγείας”, λέει ο κ.Μόσιαλος.

Πολυνοσηρότητα, κοινωνικές ανισότητες και κοινωνική πολιτική
Η πολυνοσηρότητα συγκεντρώνεται κυρίως στον εργαζόμενο πληθυσμό και όχι τόσο στους ηλικιωμένους, είπε παραθέτοντας διεθνή στοιχεία ο καθηγητής. Η μεγαλύτερη νοσηρότητα, μάλιστα, παρατηρείται στις παραγωγικές ηλικίες, μεταξύ 35 και 65, ενώ “χτυπά” επίσης, περισσότερο τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα, σύμφωνα με τον κ.Μόσιαλο:

“Έχει ιδεολογικό πρόσημο. Δεν είναι των πλουσίων, είναι η πολυνοσηρότητα των φτωχών. 'Αρα το σημαντικό μέρος του εργατικού δυναμικού, δεν είναι το εργατικό δυναμικό των 10 και των 20.000 ευρώ. Είναι το εργατικό δυναμικό των 700 των 800 και των 1.000 ευρώ. Αρα οι παρεμβάσεις στο Σύστημα Υγείας θα πρέπει να έχουν ως κύριο στόχο, τις παρεμβάσεις στο σύστημα των ανισοτήτων”.

Αυτό σημαίνει, σύμφωνα με τον καθηγητή των Οικονομικών της Υγείας, ότι ένα σύστημα υγείας, όπως της Ελλάδας, χωρίς πρωτοβάθμια φροντίδα και ολιστική και ενιαία προσέγγιση στη διαχείριση του ασθενούς, θα πρέπει να εφαρμόζει ευνοϊκή κοινωνική πολιτική για τα χαμηλότερα στρώματα.

“Αν θέλουν τα συστήματα υγείας να αυξήσουν τη συμμετοχή των πολιτών στις δαπάνες υγείας και να δώσουν ένα “σήμα” στους πολίτες ότι “οι υπηρεσίες υγείας κοστίζουν”, ποιοι νομίζετε ότι θα την πληρώσουν; Οι ευπαθείς ομάδες τις κοινωνίας. Οπότε κάθε φορά που αυξάνουμε τη συμμετοχή των ασθενών δεν χτυπάμε το σύνολο της κοινωνίας, αλλά τις ευπαθείς ομάδες της κοινωνίας που έχουν και τις μεγαλύτερες ανάγκες", τόνισε ο κ. Ηλίας Μόσιαλος.

ΠΗΓΗ:https://www.iatropedia.gr

Editorial: Η ανεργία των νέων γιατρών και η υπόθεση Λοΐζου!

Ξεκινάς να γίνεις γιατρός στα 18 σου. Περνάς τα βάσανά της ζωής σου για να περάσεις τις εξετάσεις και να μπεις στο Πανεπιστήμιο. Αν μάλιστα προέρχεσαι από …κανονική οικογένεια, ζήτω που κάηκες, καθότι οι γονείς σου θα είναι ήδη εξαντλημένοι οικονομικά μέχρι να γίνεις φοιτητής.

Σπουδάζεις για περίπου 6 χρόνια. Μπορεί και παραπάνω. Τότε ξεκινούν και τα πιο δύσκολα. Κάνεις αγροτικό και μετά ειδικότητα, με περίπου 1000 ευρώ μισθό. Τρέχεις όλη μέρα και προκοπή δεν κάνεις. Πως άλλωστε να κάνει κανείς «απόσβεση» όλα τα χρόνια των σπουδών του με 1000 ευρώ μισθό…

Κι όταν κατορθώσεις να λάβεις τον τίτλο ειδικότητας, έχεις πλέον τον κίνδυνο να μην ανήκεις στους άριστους γιατρούς, αλλά σε εκείνους που θα έχουν λάβει κακό βαθμό με βάση τις τελευταίες αλλαγές στις ειδικότητες.
Και όταν όλα αυτά τελειώσουν θα αρχίσει ο πραγματικός Γολγοθάς. Αυτός της αναζήτησης εργασίας.

Για να μπεις στο δημόσιο σύστημα θα πρέπει να είσαι μάλλον από τους τυχερούς ώστε να πέσεις στην περίπτωση της προκήρυξης για μόνιμη θέση σε νοσοκομείο, αλλά με την απαραίτητη γραφειοκρατία και καθυστέρηση.

Αν πάλι επιλέξει κανείς να ανοίξει ιδιωτικό ιατρείο, θα έχει να αντιμετωπίσει τους παλαιούς γιατρούς που έχουν εξασφαλισμένη την «πελατεία» τους. Και βέβαια απέναντί του θα βρει και τους καθηγητές ιατρικής που θα εργάζονται και σε δημόσιο νοσοκομείο και θα κατευθύνουν παρανόμως σε ιδιωτικές κλινικές τους ασθενείς για το …παντεσπάνι τους.

Μ αυτά και μ αυτά άντε να μπορέσει κανείς να εξασφαλίσει τα προς το ζην…
Βέβαια ένας νέος, αν είναι τυχερός και είναι …πορφυρογέννητος, δε θα έχει να ανησυχεί για το επαγγελματικό του μέλλον. Ούτε για το οικονομικό. Δε θα χρειασθεί καταρχάς να ταλαιπωρηθεί να αποφοιτήσει από την ιατρική.

Θα μπορεί απλά να δηλώνει ανεπάγγελτος, να ζει με τα χρήματα του πατέρα του ή της μητέρας του, χωρίς …φόβο και πάθος.
Άλλωστε η ζωή απέδειξε ότι όχι μόνο δεν τιμωρεί τους οκνηρούς, αλλά ενίοτε τους επιβραβεύει κιόλας με Ευρωπαϊκά πόστα.
Τώρα αν κάποιες φορές τα ΜΜΕ κάνουν ορθά τη δουλειά τους και αποκαλύπτουν …ατοπήματα, είναι μια άλλη υπόθεση (Βλέπε περίπτωση Μ. Λοΐζου).

Αν πάλι κανείς επιλέξει να γίνει πρωτοπόρος των κοινωνικών επιτυχιών και της προσφοράς στον συνάνθρωπο με την επιστήμη του, τότε θα πρέπει μάλλον να εξοικειωθεί με την ιδέα ότι θα ενταχθεί στους …απόκληρους των οικονομικών επιτυχιών και της χαλαρής ζωής, αφού θα πρέπει να μάχεται μία ζωή για να τα καταφέρει.

Θα πρέπει να μη θεοποιήσει περιπτώσεις συνανθρώπων μας, που μπορούν να επιβιώνουν χωρίς καν να διαθέτουν μία συγκεκριμένη επαγγελματική απασχόληση. Θα πρέπει ως γιατρός να ενισχύσει την αυτοεκτίμησή του και να επιδοθεί σε ασκήσεις…διεκδικητικότητας, ώστε να μπορεί να έχει ένα αποτελεσματικό επαγγελματικό μέλλον στην Ελλάδα.

Διαφορετικά μπορεί απλά να επιλέξει την κοινωνική καταξίωση μέσα από κόμματα, υποψηφιότητες και συντάξεις που δε θα δικαιούται…

ΠΗΓΗ:https://www.healthreport.gr/

 

Πρόεδρε. «Δώσε πόνο»

Πρόεδρε. «Δώσε πόνο» κατά την προσφιλή έκφραση της κ. Τασίας Χριστοδουλοπούλου. Πόνεσαν οι κομισάριοι και φερέφωνα του υπουργείου και του ΣΥΡΙΖΑ με την συντριπτική ήττα που υπέστησαν στις εκλογές του ΠΙΣ που έρχεται σαν συνέχεια και αυτής που υπέστησαν στην ΟΕΝΓΕ. Δεν έχουν καταλάβει ότι οι ιατροί απηύδησαν και γύρισαν την πλάτη σε αυτούς που πρέσβευαν το νέο αλλά έφεραν το χειρότερο παλιό. Αυτοί λοιπόν που απεμπόλησαν τα δικαιώματα των γιατρών και ήταν φερέφωνα και υποστηρικτές της κυβερνητικής πολιτικής στον χώρο της υγείας δεν δικαιούνται να ομιλούν για απατεώνες και νοθείες, αυτοί που νόθευσαν την βούληση και τις ελπίδες των ιατρών για προστασία της δημόσιας υγείας και καταπολέμηση της ασυγκράτητης μετανάστευσης των νέων γιατρών. Τιμώρησαν με ένα ποσοστό 10% οι γιατροί το ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΌ ΜΕΤΟΠΟ του ΣΥΡΙΖΑ στον χώρο της υγείας και έδωσαν 62% στην ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Οι εκλογές στο ΠΙΣ ήταν ένα να μάθημα ευπρέπειας και δημοκρατικών διαδικασιών. Είναι γεγονός ότι η επανακαταμέτρηση των σταυρών άλλαξε την σειρά της εκλογής αλλά όχι τα πρόσωπα που εξελέγησαν. Όσο και να προσπαθούν κάποιοι να σπείρουν διχόνοια στο ΔΣ του ΠΙΣ ματαιοπονούν. Το ΔΣ του ΠΙΣ είναι ενωμένο και πολύ δυνατό και κυρίως δεν είναι φερέφωνο του ΥΥΚΑ

Παπασταματάκης Γεώργιος

Χειρουργός

ΠΗΓΗ:http://www.docmed.gr/

 

Θ. Τρύφων: Οι ασθενείς πληρώνουν μεγάλη συμμετοχή στα φάρμακα χωρίς λόγο

Ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Φαρμακοβιομηχανίας εξηγεί στον Γιάννη Πολίτη πώς προκύπτουν οι αυξημένες συμμετοχές και δεν παραλείπει να τονίσει την αναπτυξιακή διάσταση της ελληνικής παραγωγικής φαρμακοβιομηχανίας

 

Αναιτιολόγητα αυξημένη συμμετοχή στα φάρμακα πληρώνουν οι ασθενείς, επισημαίνει ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Φαρμακοβιομηχανίας Θεόδωρος Τρύφων σε συνέντευξή του στον Γιάννη Πολίτη και το TWODAY.

Ο κ. Τρύφων εξηγεί τους λόγους που οδηγούν σε αυξημένες συμμετοχές των ασφαλισμένων βάσει του συστήματος αποζημίωσης από τον ΕΟΠΥΥ και τους ασφαλιστικούς οργανισμούς.

Αναφέρεται επίσης στην προσπάθεια που γίνεται τώρα για μηδενική συμμετοχή των ασθενών με την επιλογή Ελληνικού φαρμάκου (γενόσημου).

Ο κ. Τρύφων περιγράφει τις αδυναμίες του συστήματος αποζημίωσης των φαρμάκων από το δημόσιο και εξηγεί γιατί η ενίσχυση της κατανάλωσης του ποιοτικού Ελληνικού φαρμάκου αποτελεί τη λύση για την οικονομική περίθαλψη των ασθενών, τη δημιουργία οικονομιών για τα Ταμεία και την ενίσχυση της παραγωγικής μηχανής της χώρας.

Αναφέρεται στην αναπτυξιακή διάσταση της βιομηχανίας φαρμάκου και περιγράφει τις νάρκες που αντιμετωπίζει στη δράση της με σειρά αντικινήτρων και εξοντωτική φορολόγηση. Σήμερα μια κερδοφόρα φαρμακοβιομηχανία φορολογείται τελικά με 70%.

Είναι χαρακτηριστικό ότι το ένα στα τρία φάρμακα που διατίθενται στην Ελλάδα τα δίνει δωρεάν η φαρμακοβιομηχανία, σε μια διαδικασία που οι επιχειρήσεις επιστρέφουν 1,4 δισ στο δημόσιο.

Δείτε όλη τη συνέντευξη του Θεόδωρου Τρύφων εδώ, και στις σελίδες στο Facebook, economico.gr και politisonline.com, όπως επίσης στο κανάλι TWODAY στο YOUTUBE.

Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον γιατί αφορά ένα κρίσιμο θέμα – την υγεία μας – και επιπλέον μας εξηγεί πως το δημόσιο βάζει τροχοπέδη στην ανάπτυξη δυναμικών κλάδων της οικονομίας. 

ΠΗΓΗ:http://healthmag.gr/

 

Ύποπτο κομματικό «ρεσάλτο» στον ΕΟΠΥΥ

Του Γρηγόρη Σαμπάνη*

Άλλο ένα… ρεσάλτο του κομματικού μηχανισμού του ΣΥΡΙΖΑ στον Εθνικό Οργανισμό Παροχής Υπηρεσιών Υγείας βρίσκεται σε εξέλιξη. Κρίσιμες αρμοδιότητες του ΕΟΠΥΥ επιχειρείται να μεταφερθούν μέσα σε μια νύκτα στο ίδιο το υπουργείο Υγείας και σε οργανισμούς που είναι πολύ πιο εύκολο να ασκήσει την επιρροή του το κομματικό κράτος, όπως η ΗΔΙΚΑ ΑΕ και ο ΕΟΦ.

Η επέλαση του κομματικού-πελατειακού κράτους στον ΕΟΠΥΥ, τον οργανισμό που ιδρύθηκε ακριβώς για να σταματήσει η νοσηρή και άκρως επιζήμια σχέση των κομματικών μηχανισμών με τη διαχείριση της δαπάνης για την Υγεία, δεν είναι νέο φαινόμενο.

Το καλοκαίρι του 2017 έγιναν παρεμβάσεις για τον πλήρη έλεγχο της διοίκησης του ΕΟΠΥΥ από το υπουργείο Υγείας με αλλαγή της σύνθεσης του διοικητικού συμβουλίου, και ακολούθησε ένα προεδρικό διάταγμα (ΠΔ 127/2017) για τη μεταφορά βασικών αρμοδιοτήτων και λειτουργιών στο γραφείο του υπουργού Υγείας, όπως η διαπραγμάτευση για τις τιμές των φαρμάκων, με προφανή στόχο να περάσει ο έλεγχος ενός προϋπολογισμού 5,5 δισ. ευρώ από ένα τεχνοκρατικό οργανισμό σε ένα κομματικό μηχανισμό.

Όλα αυτά έγιναν χωρίς καν να τηρηθούν τα προσχήματα. Ουδείς από την κυβέρνηση μπήκε στον κόπο να επικαλεσθεί κάποια σοβαροφανή δικαιολογία για αυτές τις αντιμεταρρυθμίσεις.

Πώς θα μπορούσαν, άλλωστε, να ισχυριστούν ότι θα γίνει αποτελεσματικότερη διαχείριση των δαπανών υγείας από ένα υπουργικό γραφείο και όχι από ένα τεχνοκρατικό και σχετικά ανεξάρτητο οργανισμό, ο οποίος έχει αποδείξει από τότε που ιδρύθηκε ότι μπορεί να έχει αποφασιστική συμβολή στον εξορθολογισμό της δημόσιας δαπάνης;

Στο «παρά πέντε» μιας εκλογικής αναμέτρησης που είναι βέβαιο ότι θα στείλει την Πρώτη Φορά Αριστερά στα έδρανα της αντιπολίτευσης, η κυβέρνηση επιχειρεί, επίσης χωρίς την παραμικρή σοβαρή εξήγηση, άλλο ένα «ρεσάλτο» στον ΕΟΠΥΥ, μεταφέροντας εκ του οργανισμού νευραλγικές λειτουργίες, πίσω από τις οποίες -ας το πούμε ωμά!- είναι… πολλά τα λεφτά που κρύβονται.

Τέτοιες λειτουργίες θα πρέπει η κυβέρνηση να εξηγήσει γιατί προτιμά να τις μεταφέρει σε ένα υπουργικό γραφείο, ή σε οργανισμούς του ευρύτερου δημόσιου τομέα, όπως η ΗΔΙΚΑ Α.Ε. και ο ΕΟΦ, όπου οι διοικήσεις ελέγχονται πλήρως από την κυβέρνηση, αντί να τις αφήσει σε έναν οργανισμό, που ακόμη και σήμερα δεν ελέγχεται πλήρως από το κυβερνών κόμμα και διατηρεί εχέγγυα τεχνοκρατικής λειτουργίας, ακόμη και μετά τις βάναυσες παρεμβάσεις της τελευταίας περιόδου.
Με κίνδυνο να κουράσουμε τον αναγνώστη χωρίς ειδικό ενδιαφέρον για το χώρο της Υγείας, αξίζει να αναφέρουμε με ποιο τρόπο επιχειρείται, με διατάξεις του ογκώδους πολυνομοσχεδίου του υπουργείου Υγείας, άλλη μια αιφνιδιαστική συρρίκνωση του πεδίου αρμοδιοτήτων του ΕΟΠΥΥ:

Το οργανόγραμμα του υπουργείου επιχειρείται να τροποποιηθεί και πάλι, με τη δημιουργία αυτοτελών τμημάτων. Τελικός στόχος, ο απόλυτος έλεγχος των υπηρεσιών του ΕΟΠΥΥ. Ειδικότερα, δημιουργείται Αυτοτελής Διεύθυνση Πληροφορικής στο υπουργείο, στην οποία θα ενσωματωθούν όλα τα δεδομένα που διαχειρίζεται ο ΕΟΠΥΥ και αποτελούν οδηγό για τη λήψη αποφάσεων για την παροχή υπηρεσιών υγείας.

Δημιουργείται αυτοτελές τμήμα προμηθειών, το οποίο θα εποπτεύει τις διαδικασίες προμηθειών του ΕΟΠΥΥ. Έτσι, ο ΕΟΠΥΥ θα είναι μόνο στα χαρτιά ένας ανεξάρτητος οργανισμός, αφού ακόμη και για να προμηθευτεί χαρτί για εκτυπώσεις θα χρειάζεται την «ευλογία» της γραφειοκρατίας του υπουργείου και της πολιτικής ηγεσίας.

Επιπλέον, προβλέπεται η σύσταση μητρώων ασθενών με απόφαση του υπουργού Υγείας, χωρίς να εξηγείται γιατί αυτό είναι αναγκαίο, όταν ο ΕΟΠΥΥ έχει δημιουργήσει ασφαλιστικό φάκελο και μητρώο ασθενών για τον έλεγχο της αποζημίωσης και εκκαθάρισης των δαπανών.

Άλλο άρθρο του νομοσχεδίου προβλέπει μια τουλάχιστον περίεργη ανάθεση αρμοδιοτήτων: ο Ατομικός Ηλεκτρονικός Φάκελος Υγείας (ΑΗΦΥ) περνά στην ΗΔΙΚΑ Α.Ε., με κίνδυνο να επαναληφθεί παλαιότερο φιάσκο. Βάσει παλαιότερου νόμου, προβλεπόταν ότι τον ΑΗΦΥ θα χρησιμοποιούσαν υποχρεωτικά οι οικογενειακοί γιατροί, για να αντλούν στοιχεία του ιατρικού ιστορικού του εγγεγραμμένου πληθυσμού. Ως γνωστόν, η προσπάθεια κατέληξε σε παταγώδη αποτυχία, τόσο σε ό,τι αφορά το θεσμό του οικογενειακού γιατρού, όσο και για τον ΑΗΦΥ. Ουδείς εξηγεί για ποιο λόγο η ΗΔΙΚΑ, ένας φορέας για την ηλεκτρονική διακυβέρνηση της κοινωνικής ασφάλισης, μπορεί να διαχειρισθεί αποτελεσματικά τον ΑΗΦΥ, όταν αυτό μπορεί να γίνει πολύ αποτελεσματικότερα από τον οργανισμό που διαχειρίζεται τις δαπάνες υγείας, τον ΕΟΠΥΥ. Η μόνη εξήγηση είναι αυτή που θα φανταζόταν ένας καχύποπτος παρατηρητής: γιατί να μείνει σε έναν σχετικά ανεξάρτητο οργανισμό μια λειτουργία που μπορεί να μεταφερθεί σε έναν πλήρως ελεγχόμενο από την κυβέρνηση φορέα;

Η προσπάθεια του ΕΟΠΥΥ να δημιουργήσει το πρώτο μητρώο ιατρικών προϊόντων επιχειρείται να ακυρωθεί, καθώς το νομοσχέδιο προβλέπει ότι η αρμοδιότητα θα μεταβιβασθεί σε άλλο φορέα… αγνώστων λοιπών στοιχείων. Στο νομοθέτη είναι αρκετό να «ξηλώσει» μια αρμοδιότητα από τον ΕΟΠΥΥ και φαίνεται ότι λίγο τον ενδιαφέρει να προσδιορίσει ποιος θα την αναλάβει!

Η προσφιλής στην κυβέρνηση ΗΔΙΚΑ προορίζεται να αναλάβει και το Σύστημα Ζήτησης Υπηρεσιών Υγείας, σύμφωνα με το νομοσχέδιο. Έτσι, φθάνουμε στα όρια του απόλυτου παραλογισμού: μια εταιρεία που οργανώνει τα συστήματα πληροφορικής ασφαλιστικών ταμείων, ξαφνικά θα πρέπει να αποκτήσει τεχνογνωσία για να διαμορφώνει όλες τις σύνθετες προδιαγραφές αποζημίωσης υπηρεσιών υγείας και ιατρικών προϊόντων του ΕΟΠΥΥ. Προφανώς, αυτό είναι αδύνατο, αλλά είναι τέτοιος ο ζήλος των κυβερνώντων να μεταφέρουν αρμοδιότητες από το «εχθρικό» περιβάλλον του ΕΟΠΥΥ στο «φιλικό» περιβάλλον της ΗΔΙΚΑ, που η κοινή λογική παραμερίζεται. Και αξίζει να σημειωθεί ότι ο ΕΟΠΥΥ υποχρεώνεται να πληρώνει περίπου 1,2 εκατ. ευρώ το χρόνο στην ΗΔΙΚΑ για εργασίες που ο Οργανισμός θα μπορούσε να διεκπεραιώνει εσωτερικά.

Μέσα σε όλα αυτά, κρύβονται απίστευτες σπατάλες πόρων. Ας αναφέρουμε μόνο ένα κραυγαλέο παράδειγμα: στην Αυτοτελή Διεύθυνση Πληροφορικής, θα δημιουργηθεί Τμήμα Διαχείρισης Δεδομένων Υγείας με κύρια αρμοδιότητα τη δημιουργία πληροφοριακού συστήματος επιχειρηματικής ευφυΐας. Θα στηθεί, δηλαδή, από μηδενική βάση ένα σύνθετο σύστημα υψηλού κόστους, την ώρα που ο ΕΟΠΥΥ διαθέτει ήδη πλήρως ανεπτυγμένα συστήματα επιχειρηματικής ευφυΐας για τις παροχές του και θα ήταν εύκολο να ενσωματώσει σε αυτά τα συστήματα πρόσθετες πληροφορίες.

Γιατί, λοιπόν, μια κυβέρνηση να αποφασίσει, σε περίοδο μάλιστα αυστηρής λιτότητας στον κρατικό προϋπολογισμό, να προχωρήσει σε τέτοιες άσκοπες και μεγάλες δαπάνες; Όλοι υποψιαζόμαστε την απάντηση: όταν οι πειρατές προχωρούν σε ρεσάλτο, αυτό που τους ενδιαφέρει είναι τα λάφυρα…

*Οικονομολόγος, μέλος δ.σ. του ΕΟΠΥΥ

ΠΗΓΗ:http://medispin.blogspot.com/

Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας: Σε πρώτο πρόσωπο

Γράφει η Ανατολή Παταρίδου, MD, χειρουργός ωτορινολαρυγγολόγος κεφαλής & τραχήλου, Παιδο-ΩΡΛ

Φεμινισμός, ψήφος, ασφάλεια, υγεία, ίσα δικαιώματα… Αυτονόητες αξίες σε μια εποχή που, περισσότερο από ποτέ, οι γυναίκες αναλαμβάνουν τα ηνία σε πολλούς χώρους, συνδυάζοντας εργασία και οικογένεια, καινοτομώντας στην επιστήμη και σε άλλοτε «ανδροκρατούμενους» χώρους.

Η 8η Μαρτίου έχει οριστεί ως η Παγκόσμια Ημέρα για τα δικαιώματα της Γυναίκας από το 1977. Στη Νέα Υόρκη των ΗΠΑ, στις 8 Μαρτίου 1857, οι γυναίκες που εργάζονταν στον τομέα της υφαντουργίας και του ιματισμού κινητοποιήθηκαν, διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας και υψηλότερους μισθούς. Τότε η αστυνομία είχε διαλύσει βίαια το πλήθος, που είχε μαζευτεί, όμως η ιδέα του γυναικείου εργατικού κινήματος είχε, ήδη, προλάβει να γεννηθεί.

Το 1908, στους δρόμους της Νέας Υόρκης παρέλασαν περίπου 15.000 γυναίκες με το σύνθημα «Ψωμί και τριαντάφυλλα». Το ψωμί συμβόλιζε την οικονομική ασφάλεια και τα τριαντάφυλλα την καλύτερη ποιότητα ζωής. Η Ημέρα της Γυναίκας γιορτάστηκε για πρώτη φορά στις 28 Φεβρουαρίου του 1909, όμως καθιερώθηκε το 1910, μετά από πρόταση της Γερμανίδας σοσιαλίστριας Κλάρα Τσέτκιν.

Από τότε πολλές φορές γιορτάστηκε αυτή η μέρα, χάνοντας, όμως, μέσα στα χρόνια αρκετά το πολιτικό της νόημα. Ο περισσότερος κόσμος την αντιλαμβάνεται ως μια εμπορική γιορτή, που θυμίζει αρκετά αυτή του Αγίου Βαλεντίνου. Δεν είναι, όμως, έτσι.

Όσο περνάνε τα χρόνια, όλο και περισσότερο πιστεύω ότι δεν είναι το φύλο, αλλά η προσωπικότητα, που κάνει τον καθένα μας να διαφέρει. Το γονίδιο, η οικογένεια και οι βιωματικές εμπειρίες είναι αυτά που μας χαρακτηρίζουν

Σε όλη μου τη σταδιοδρομία διδάχτηκα ότι, αν είσαι γυναίκα και θέλεις να ακολουθήσεις έναν δημιουργικό δρόμο με συνεχή εξέλιξη, πρέπει να κοπιάζεις παραπάνω, γιατί έτσι είναι οργανωμένη η κοινωνία μας. Κάθε εμπόδιο πρέπει να το βλέπεις ως πρόκληση και να βρίσκεις το κίνητρο να προχωράς παραπέρα. Όμως, το να είσαι γυναίκα, πολλές φορές νιώθεις ότι σου δίνει το δυνατότητα να είσαι πιο διεισδυτική και βέβαια είναι σαφές ότι αυτό στην Ιατρική μπορεί να αποτελεί ένα πολύ δυνατό «όπλο» στη διάγνωση και στη θεραπευτική αντιμετώπιση.

Είναι αποδεδειγμένο ότι οι γυναίκες είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικές σε πολύ απαιτητικούς επαγγελματικούς τομείς, όπως αυτός της Υγείας. Είναι σε μεγάλο βαθμό multitaskers, δηλαδή μπορούν να διαχειρίζονται πολλά καθήκοντα ταυτόχρονα. Οι γυναίκες έχουν ενσυναίσθηση και κατανοούν καλύτερα τις ανάγκες των ασθενών, οι οποίοι νιώθουν πιο οικεία και επιζητούν ενδόμυχα μια πιο ζεστή σχέση, έναν άνθρωπο που θα ξεδιπλώσουν την ψυχή και τα προβλήματα τους. Ο ασθενής εκτίθεται στον γιατρό ψυχικά και σωματικά και πολλές φορές ομολογεί και πράγματα, που δεν τα είχε αποκαλύψει ούτε στον εαυτό του».

Όσο περνούν τα χρόνια στον στίβο της Ιατρικής, είμαι απόλυτα βέβαιη ότι ο γιατρός χρειάζεται, εκτός από τις γνώσεις και την συνεχή εκπαίδευση, να διακατέχεται από αγάπη για τον άνθρωπο και την ίδια τη ζωή, καθώς και από βαθιά πίστη στον Θεό. Δύναμή μου σε όλη αυτή την πορεία είναι η οικογένειά μου, που με στηρίζει και αποτελεί τη βασική πηγή ενέργειας και έμπνευσης. Αυτή η δύναμη, σε συνδυασμό με μεράκι, τσαγανό και οργανωτικότητα, δίνει τη δυνατότητα σε μια γυναίκα, ακόμη και σε ανδροκρατούμενες ειδικότητες, όπως η Χειρουργική, να επιτύχει στην καριέρα της εξίσου με έναν άνδρα.

Η εξέλιξη της τεχνολογίας με τα ενδοσκόπια και την ρομποτική χειρουργική, που μου δίνει την δυνατότητα να ταξιδεύω μέσα στο ανθρώπινο σώμα, είναι αυτή που με μαγεύει και μου επιβεβαιώνει κάθε μέρα και περισσότερο ότι η επιλογή μου να γίνω γιατρός ήταν η καλύτερη. Αυτή η εξέλιξη με βοηθάει να παρέχω στον κάθε ασθενή μου ξεχωριστά το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα, με μεγάλη ακρίβεια και απόλυτη ασφάλεια

Στο Ιατρικό επάγγελμα τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερες γυναίκες διεκδικούν δυναμικά την ίδια πορεία στην καριέρα τους με τους άνδρες και στις χειρουργικές ειδικότητες. Η ανάγκη για έκφραση και δημιουργία δεν έχει φύλο και αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα κάθε ανθρώπου με διάθεση για διαρκή εξέλιξη και προσφορά στο κοινωνικό σύνολο.

Όσον αφορά στο επάγγελμα της Ιατρικής, η γυναίκα έχει εν δυνάμει το πλεονέκτημα ότι μπορεί να το εξασκήσει χρησιμοποιώντας τη γυναικεία διαίσθηση, διορατικότητα και μαζί με την διάθεση για φροντίδα, να δημιουργήσει μια ιδιαίτερα δυνατή σχέση με τους ασθενείς της.

Και μιας και το δικαίωμα στην καλύτερη Υγεία μόνο αυτονόητο δεν είναι, όλες οι γυναίκες πρέπει να θυμούνται να τρέφονται σωστά, να ασκούνται και να εξασφαλίζουν την ψυχική και σωματική τους υγεία.
Υπάρχει πολύς κόσμος που βασίζεται πάνω τους κι εκείνες είναι «προγραμματισμένες» να αντέχουν.

ΠΗΓΗ:https://www.healthreport.gr/

 

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Ιατρικός Σύλλογος Λάρισας
28ης Οκτωβρίου 43 Λάρισα 41223
Τηλ.2410287777 - 2410236036
Φαξ:2410287777

Website: http://www.isli.gr

 

 Email:Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να το δείτε.
 ------------
 Σας ενημερώνουμε οτι τα γραφεία του ΙΣΛ θα είναι ανοικτά προς εξυπηρέτηση ως εξής:
Δευτέρα εως Παρασκευή πρωί 09:00-14:00
Δευτέρα-Τετάρτη απόγευμα 18:00-20:00

 

"ΒΙΟΠΟΛΙΣ ΥΠΟΔΟΧΕΥΣ"

viopolis ypodoheus

Ημερολόγιο δημοσιεύσεων

Οκτώβριος 2019
Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
30 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31 1 2 3
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική ΑΡΘΡΑ-ΑΠΟΨΕΙΣ