Άρθρα - απόψεις

Τα ράντζα έφτασαν στο υπουργείο

ΠΕΝΝΥ ΜΠΟΥΛΟΥΤΖΑ - kathimerini.gr


Οι εικόνες ντροπής στους διαδρόμους του «Αττικόν» την Τρίτη.

Νέο μοντέλο για τις εφημερίες των νοσοκομείων του ΕΣΥ στο Λεκανοπέδιο Αττικής αναζητεί το υπουργείο Υγείας. Οι πρόσφατες εικόνες ντροπής στο νοσοκομείο «Αττικόν» το οποίο την περασμένη Τρίτη γέμισε με ράντζα, λίγες ώρες μετά την έναρξη της εφημερίας του, αλλά και η κραυγή αγωνίας «δεν πάει άλλο» των εργαζομένων, ήταν η αφορμή για να εντατικοποιηθούν οι επαφές του υπουργείου Υγείας με τις αρμόδιες 1η και 2η Υγειονομική Περιφέρεια Αττικής και το Εθνικό Κέντρο Επιχειρήσεων Υγείας για την αλλαγή του υφιστάμενου συστήματος εφημεριών των νοσοκομείων. Στο μικροσκόπιο των υπευθύνων θα βρεθούν τις επόμενες ημέρες σε διαδοχικές συσκέψεις ο αριθμός των νοσοκομείων που θα εφημερεύουν κάθε μέρα και η γεωγραφική κατανομή τους, ο τρόπος λειτουργίας των τμημάτων επειγόντων περιστατικών αλλά και η διαχείριση των ασθενών που εισάγονται στο νοσοκομείο ως έκτακτα περιστατικά σε κάθε εφημερία.

Το βασικό πρόβλημα που έχει να επιλύσει το υπουργείο αφορά την υπερφόρτωση συγκεκριμένων νοσοκομείων και κλινικών με επείγοντα περιστατικά. Είναι χαρακτηριστικό ότι το «Αττικόν» σε κάθε εφημερία του δέχεται περί τα 900 περιστατικά και γίνονται 200-250 εισαγωγές ασθενών, εκ των οποίων τουλάχιστον οι μισοί νοσηλεύονται σε ράντζα. Είναι ενδεικτική η εικόνα της περασμένης Τρίτης, όταν κατά την εφημερία του «Αττικόν» αναπτύχθηκαν 121 ράντζα, και εισήχθησαν συνολικά 210 ασθενείς. Μάλιστα, η εικόνα αυτή χαρακτηρίστηκε από τη διοίκηση του νοσοκομείου μία «τυπική εφημερία χειμερινής περιόδου», αφού το «έμφραγμα» στο «Αττικόν» ξεκίνησε πριν από επτά χρόνια, όταν δηλαδή εισήλθε το νοσοκομείο σε σύστημα πλήρους εφημερίας. Την περασμένη Τρίτη πρόβλημα είχε και ο «Ευαγγελισμός», ο οποίος επίσης εφημέρευε. Στο νοσοκομείο αναπτύχθηκαν 70 ράντζα, συν τα 15-20 ράντζα που βρίσκονται μονίμως στην ψυχιατρική κλινική.

Τι ισχύει σήμερα

Τώρα, ισχύει ένα περίπλοκο σύστημα εφημεριών σύμφωνα με το οποίο τα νοσοκομεία του Λεκανοπεδίου εφημερεύουν σε τέσσερις ομάδες (η κάθε ομάδα έχει νοσοκομεία γενικής, μερικής και ειδικής εφημερίας), που σημαίνει ότι το σύνολο του πληθυσμού της Αττικής για ένα επείγον σοβαρό πρόβλημα υγείας περιορίζεται στο ένα τέταρτο των νοσοκομείων της Αθήνας και του Πειραιά. Το δε σημαντικό έλλειμμα σε υπηρεσίες Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας οδηγεί ακόμα και απλά περιστατικά να απευθύνονται σε τριτοβάθμια νοσοκομεία.

Επιπλέον, πρόβλημα υπάρχει και στη γεωγραφική κατανομή των εφημερευόντων νοσοκομείων ειδικά στην περιοχή του Πειραιά και της Δυτικής Αθήνας. Είναι ενδεικτικό ότι το «Αττικόν» σε κάθε του εφημερία ανά τέσσερις ημέρες εξυπηρετεί πληθυσμό μεγαλύτερο των δύο εκατομμυρίων κατοίκων (Δυτική Αθήνα, Πειραιάς, νησιά Αιγαίου), χωρίς ουσιαστική βοήθεια από άλλη κοντινή μονάδα υγείας, ειδικά μετά και το «κλείσιμο» του νοσοκομείου Αγίας Βαρβάρας. Αλλο παράδειγμα αφορά την κάλυψη των νοτίων προαστίων: υπάρχουν ημέρες κατά τις οποίες για τον κάτοικο π.χ. Βούλας το πλησιέστερο νοσοκομείο που εφημερεύει είναι ο «Ευαγγελισμός» ή το «Αττικόν».

Τέλος, αδυναμίες εντοπίζονται και στην προετοιμασία των νοσοκομείων πριν από τη γενική εφημερία. Σε πολλά νοσοκομεία δεν τηρείται η υποχρέωση οι κλινικές τους να έχουν σε ποσοστό 25% διαθέσιμες κενές κλίνες κατά την έναρξη της εφημερίας, που σημαίνει ότι συχνά ξεκινούν την εφημερία έχοντας ήδη πληρότητα. Κατά καιρούς έχουν εκφραστεί ακόμα και από τα πιο επίσημα χείλη καταγγελίες για εισαγωγή στα νοσοκομεία μη επειγόντων περιστατικών μέσω της εφημερίας, ενώ υπάρχουν και περιπτώσεις που δεν αξιοποιείται το σύνολο των κενών κλινών ενός τομέα για νοσηλεία (κλινικές αναπτύσσουν ράντζα αντί να νοσηλεύσουν ασθενείς σε άδεια κρεβάτια άλλων κλινικών του ίδιου τομέα του νοσοκομείου).

ΠΗΓΗ:http://medispin.blogspot.com/

 

Προληπτικός έλεγχος στην Υγεία από 1η Ιανουαρίου. Πότε πραγματικά καταργήθηκε

Του Ιωάννη Καραφύλλη, Supply Chain and Procurement expert

Με το άρθρο 10,παρ.10 του ν 4337/2017 καταργήθηκε από 1/1/2019 ο προληπτικός έλεγχος των Φορέων Γενικής Κυβέρνησης (ΦΓΚ). Είχε προηγηθεί ο ν.4270/2014 , άρθρο 169 όπου το Ελεγκτικό Συνέδριο (ΕλΣυν) έχει οριστεί ως εξωτερικός ελεγκτής των ΦΓΚ. Με την έκδοση του ΠΔ 54/18 και από 1/1/2023 όλοι οι ΦΓΚ (ΟΤΑ, ΝΠΔΔ, μονάδες υγείας, Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, Ασφαλιστικοί Οργανισμοί κλπ) θα τηρούν ενιαίο λογιστικό σύστημα (Προϋπολογισμού και Διπλογραφικής Λογιστικής).

Για αυτό και οι Διοικητικοί Υπάλληλοι των νοσοκομείων ενημέρωσαν ότι από 1/1/2019 θα αρνηθούν να πραγματοποιούν δαπάνες από συμβάσεις χωρίς τον έλεγχο του ΕλΣυν. Το ίδιο και όλοι οι υπάλληλοι των Νοσοκομείων που εν δυνάμει είναι μέλη Επιτροπών, αγορών. Γιατί όμως επιθυμούν την προστασία του ΕλΣυν;

Σίγουρα οι λόγοι δεν είναι αυτοί που επικαλούνται. Γιατί ποτέ δεν παραπονέθηκαν για τις συνεχείς νομιμοποιήσεις, τις οποίες μάλιστα οι ίδιοι επιζητούσαν και λειτουργούσαν αναμένοντας την επόμενη.

Το σύνταγμα της Ελλάδος κατοχύρωνε τον ασκούμενο από το ΕλΣυν προληπτικό έλεγχο νομιμότητας και κανονικότητας των δημοσίων συμβάσεων από το 1887!

Με τον προληπτικό έλεγχο επιτυγχανόταν η περικοπή δαπανών για τις οποίες διαπιστωνόταν νομικές πλημμέλειες, δηλαδή η πρόληψη διενέργειας παράνομων δαπανών.

Οι συνεχείς νομιμοποιήσεις των προμηθειών στα νοσοκομεία εδραίωσαν την πεποίθηση ότι οι δημόσιοι φορείς μπορούν να λειτουργούν κατά παρέκκλιση των δημοσιονομικών διατάξεων και της κείμενης νομοθεσίας για την ανάθεση των δημοσίων συμβάσεων , αφού οι παράνομες δαπάνες θα νομιμοποιούνται ευκαιριακά με αναδρομικής ισχύος διατάξεις. Αυτές οι νομιμοποιήσεις έχουν σαν αποτέλεσμα να μην μπορεί να γίνει ούτε καν κατασταλτικός έλεγχος για αυτές τις δαπάνες. Επίσης δεν τηρούνται με αυτή τη «μεθοδολογία» οι αρχές της ίσης μεταχείρισης, της αποφυγής των διακρίσεων και της διαφάνειας.

Στα νοσοκομεία πλέον αντιλαμβάνονται όλοι ότι δεν οφείλουν να τρέφουν σεβασμό ως προς την υποχρεωτικότητα των κανόνων δικαίου. Έχει γίνει κανόνας η νομιμοποίηση των παράνομων προμηθειών και δεν υπάρχει πλέον ούτε η γνώση ούτε η διάθεση από τους εμπλεκομένους στη διενέργεια δημοσίων συμβάσεων για την εξάλειψη της παθογένειας αυτού του συστήματος. Συσσωρεύουν μια σειρά από δαπάνες και περιμένουν να τις υποβάλλουν την επόμενη της νομιμοποίησης τους , συνολικά και χωρίς περιορισμούς, μαζικά στους επιτρόπους γνωρίζοντας ότι δεν θα ελεγχθούν!

Ποιος όμως ευθύνεται για αυτό; Πολλοί, περισσότερο όμως αυτοί που πιστεύουν ότι το δημόσιο συμφέρον εξυπηρετείται με τη νομιμοποίηση παράνομων προμηθειών και ότι τα νοσοκομεία εξοικονομούν πόρους αφού δεν θα πληρώσουν δικαστικά έξοδα και τόκους στους προσφεύγοντες στη δικαιοσύνη!

Κάποιοι , λόγω συγγνωστής πλάνης(!!) δέχονται ότι μπορούν να πληρωθούν οι δαπάνες που εναρμονίζονται με τις χαμηλότερες τιμές που έχουν καταγραφεί στο ΠΤ!

Οι συνεχείς παρατάσεις του νόμου εμπόδισαν την επικαιροποίηση των καταχωρηθησών τιμών στο ΠΤ. Αφού λοιπόν δεν γίνονται ανοικτοί διαγωνισμοί δεν επιτυγχάνονται άλλες χαμηλότερες και μετά βεβαιότητας δεν είναι οι χαμηλότερες τιμές.

Ένα πρόσφατο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ένα νοσοκομείο το οποίο για έναν απινιδωτή τριών κοιλοτήτων (CRT-D) έλαβε 3 προσφορές από τις 3 εταιρείες του χώρου και με βάση την τιμή αγόρασε τον απινιδωτή στα 2.950€ + ΦΠΑ.
Στο ΠΤ της ΕΚΑΠΥ (πρώην ΕΠΥ) η τιμή του συγκεκριμένου απινιδωτή είναι 7.867,50€ βάσει υπουργικής απόφασης του αρμόδιουΥπουργού Υγείας στις 10 Οκτωβρίου 2016, με την οποία καθορίσθηκαν οι τιμές συγκεκριμένων κωδικών καρδιολογικών συσκευών του ΠΤ για όλη την επικράτεια, στην βάση λόγων δημοσίου συμφέροντος και κάλυψης ζωτικών λειτουργικών αναγκών των δημοσίων νοσοκομείων, όπως αναφέρεται στην απόφαση.
Η τιμή του συγκεκριμένου απινιδωτή το 2011 ήταν 12.588€, πήγε στα 10.490€, στα 7.867,50€ το 2016 και το 2019 στα 2.950€.
Παρατηρείται, δηλαδή, μια μείωση της τάξεως του 76,56% από την τιμή του 2011 και 62,5% από την τιμή του 2016. Παρ’ όλα αυτά το ΠΤ δεν αναθεωρεί την τιμή του 2016 στην σημερινή τιμή! Έτσι όποιο άλλο νοσοκομείο προμηθεύεται απινιδωτές στη τιμή των 7.867,50€ € νομιμοποιείται να το κάνει για λόγους δημοσίου συμφέροντος!!

Και κάποιοι συνηγορούν ότι αυτό είναι και συνταγματικό έχοντας υπόψιν τους τη συνέχιση της σοβαρής δημοσιονομικής κρίσης που διέρχεται η Χώρα, η οποία έχει επηρεάσει και το σύνολο της οικονομικής δραστηριότητας! Πώς να μην υπάρχει σοβαρή δημοσιονομική κρίση όταν και σήμερα αγοράζονται υλικά και υπηρεσίες σε 3-4 πλάσιες τιμές. Υπάρχει άραγε συγγνωστή πλάνη σε όσους αποφάσισαν κάτι τέτοιο;
Όσοι λοιπόν επιμένουν στην επίκληση του δημοσίου συμφέροντος θα πρέπει να αναλογιστούν ότι επιβάλουν στα νοσοκομεία να αγοράζουν εξοπλισμό, υλικά και αναλώσιμα σε 3-4πλάσιες τιμές. Η λειτουργία και η ενημέρωση του ΠΤ όπως πραγματοποιείται είναι ένα μεγάλο θέμα. Το ΠΤ όχι μόνο δεν συμβάλει στο δημόσιο συμφέρον αλλά αντιθέτως συμβάλει στην σπατάλη και τη διαφθορά στο σύστημα υγείας.

Οι ακριβοπληρωμένοι πρόεδροι των επιφορτισμένων φορέων για τις κεντρικές προμήθειες όχι μόνο δεν ολοκλήρωσαν σχεδόν κανένα διαγωνισμό με επιτυχία αλλά ανέχθηκαν επι σχεδόν 2 χρόνια να έχει σοβαρά λειτουργικά προβλήματα το Π.Τ.

Η θεωρία της συγγνωστής πλάνης αποτελεί νομολογιακή κατασκευή του Ελεγκτικού Συνεδρίου. Δεν προβλέπεται από κανόνα δικαίου. Έχει διαμορφωθεί σταδιακά και έχει αποτελέσει τη μοναδική περίπτωση κατάφασης της θεώρησης χρηματικού εντάλματος που εμπεριέχει μη νόμιμη δαπάνη.

Οι συνεχείς νομιμοποιήσεις, περισσότερες από 20, δεν φαίνεται να βοήθησαν στη διαφάνεια της διαχείρισης του δημοσίου χρήματος , της μείωσης των τιμών των υλικών και υπηρεσιών και τέλος στην εξοικονόμηση πόρων. Αντίθετα έγιναν κανόνας ο οποίος δεν λαμβάνει υπόψιν του το πάγιο νομοθετικό καθεστώς και διαιωνίζει την υπάρχουσα παθογένεια. Κακός προγραμματισμός, αδράνεια, έλλειψη ενδιαφέροντος, παραλείψεις, σκόπιμες ή μη,…………. βοηθούν στο να προμηθεύονται τα νοσοκομεία υλικά και υπηρεσίες αμφιβόλου ποιότητας και υψηλού κόστους.

Το νόμο οφείλουν να τον γνωρίζουν όσοι είναι διοικητές νοσοκομείων και οι διευθυντές των υπηρεσιών τους. Αντί όμως αυτού , όλοι περιμένουν την νομιμοποίηση των παράνομων πράξεων τους αφού γνωρίζουν ότι αυτό θα γινει ούτως ή άλλως, χωρίς να χρειάζεται αυτός να κάνει όσα οφείλει για να λειτουργήσει το νοσοκομείο του τηρώντας τις προαναφερόμενες αρχές.

Ο προληπτικός ‘έλεγχος , στο τομέα της υγείας, δεν καταργήθηκε την 1-1-2019 αλλά πολλά χρόνια νωρίτερα. Και μαζί με αυτόν και ο κατασταλτικός!!

Και μαζί με την de facto κατάργηση των ελέγχων αυτών, ο ελεύθερος ανταγωνισμός, η ελεύθερη διακίνηση προϊόντων αλλά σε αρκετές περιπτώσεις κυρίως η ασφάλεια των ασθενών (αφού οι ιατρικές συσκευές ήταν παλαιότερα μοντέλα, μη κυκλοφορούσες σε άλλες χώρες χωρίς αξιολόγηση των αποδόσεων και της ποιότητάς τους).

ΠΗΓΗ:https://virus.com.gr/

 

Το πραγματικό σκάνδαλο με τα φάρμακα...

Του Κώστα Στούπα - Capital.gr

Ελάχιστοι Έλληνες αμφιβάλλουν για τη διαχρονική ύπαρξη σκανδάλου στα φάρμακα και ενδεχομένως την άμεση ή έμμεση εμπλοκή σε αυτό και πολιτικών.

Τούτο, όμως δεν σημαίνει πως υπάρχουν πολλοί που θα αποδεχτούν μια μεθόδευση εξόντωσης πολιτικών αντιπάλων μέσω της αόριστης εμπλοκής στο διαχρονικό αυτό σκάνδαλο.

Η προσπάθεια κάθε επόμενης κυβέρνησης να περιορίσει τις ευθύνες κάποιου σκανδάλου (που ως συνήθως αποκαλύφθηκε στο εξωτερικό) σε κάποια πολιτικά πρόσωπα της προηγούμενης (και πιθανόν επόμενης) κυβέρνησης αποτελεί τη βασική μέθοδο συγκάλυψης και διαιώνισης του σκανδάλου.

Πάρτε για παράδειγμα την περίπτωση του σκανδάλου της Novartis, ο περιορισμός και η μεθόδευση των ερευνών με σκοπό τη στοχοποίηση 2-3 πολιτικών αντιπάλων είναι βέβαιο πως θα αφήσει εκτός ελέγχου τη συντριπτική πλειοψηφία των εμπλεκομένων σε αυτό.

Το πρόβλημα

Η μεγαλύτερη ζημιά που έχει επιφέρει στην ελληνική κοινωνία το διαχρονικό σκάνδαλο του φαρμάκου δεν είναι μόνο τα 10-20 δισ. ευρώ υπέρβασης της δημόσιας φαρμακευτικής δαπάνης σε 10-20 χρόνια (τούτο δεν σημαίνει βέβαια πως δεν πρέπει να ελεγχθούν και να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι).

Η μεγαλύτερη ζημιά που έχει προκαλέσει το διαχρονικό σκάνδαλο του φαρμάκου είναι ο εθισμός της ελληνικής κοινωνίας στην πολυφαρμακία και η αύξηση των μικροβιακών αντοχών.

Η Ελλάδα συγκαταλέγεται στις ευρωπαϊκές χώρες με τα υψηλότερα επίπεδα μικροβιακής αντοχής και κατέχει την πρώτη θέση στη συνολική κατανάλωση αντιβιοτικών.

Οι λοιμώξεις από πολυανθεκτικά παθογόνα αποτελούν καθημερινή πραγματικότητα και για τα ελληνικά νοσοκομεία τόσο τα δημόσια όσο και τα ιδιωτικά. Στα δημόσια νοσοκομεία η κατάσταση είναι χειρότερη λόγω της έλλειψης προσωπικού και του αυξημένου αριθμού των ασθενών που συγχρωτίζονται κάτω από χαώδεις συνθήκες.

"Σύμφωνα με την τελευταία έκθεση του Ευρωπαϊκού Κέντρου Ελέγχου Νοσημάτων (ECDC, Νοέμβριος 2016), στην Ελλάδα το 61,9% των λοιμώξεων από Klebsiella pneumoniae που απομονώθηκαν το 2015 αφορά στελέχη του μικροβίου ανθεκτικά στις καρβαπενέμες, που χαρακτηρίζονται "προωθημένα" αντιβιοτικά.

Το ποσοστό παραμένει σταθερά υψηλό τα τελευταία χρόνια (60,5% το 2012, 59,4% το 2013, 62,3% το 2014) και μακράν το υψηλότερο στην Ευρώπη, όπου ο μέσος όρος ήταν πέρυσι 8,1%.

Επιπλέον, η Ελλάδα είναι πρώτη στην Ε.Ε. στη χρήση καρβαπενεμών και πολυμυξινών (χαρακτηρίζονται "η τελευταία λύση" για τη θεραπεία λοιμώξεων από πολυανθεκτικά gram αρνητικά βακτήρια) εντός των νοσοκομείων.

Βλέπε: Ένας στους δέκα νοσηλευόμενους εκδηλώνει λοίμωξη...

Το παραπάνω παράδειγμα αφορά ένα μόνο παθογόνο...

Εκτιμάται πως στην Ελλάδα τουλάχιστον 1.000 ασθενείς κάθε χρόνο χάνουν τη ζωή τους όχι από την πάθηση για την οποία μπήκαν στο νοσοκομείο αλλά εξαιτίας κάποιας λοίμωξης από πολυανθεκτικό μικρόβιο που κόλλησαν στο νοσοκομείο.

Το 10% όσων νοσηλευτούν στην Ελλάδα σε νοσοκομείο εκδηλώνει κάποια ενδονοσοκομειακή λοίμωξη της οποίας η θεραπεία καθίσταται κάθε χρόνο και δυσκολότερη.

Το σκάνδαλο του φαρμάκου στη χώρα μας είναι διαχρονικό και αφορά γιατρούς, στελέχη της δημόσιας υγείας, την πολιτική ηγεσία του υπουργείου υγείας και ενδεχομένως την πολιτική ηγεσία του υπουργείου παιδείας και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Μια άλλη διάσταση...

Μια πλευρά του προβλήματος έγκειται και στο γεγονός πως η Ελλάδα έχει τη μεγαλύτερη αναλογία γιατρών στον γενικό πληθυσμό.

"Το 2007 σε κάθε 1.000 Έλληνες αντιστοιχούσαν 5,4 γιατροί, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία τα οποία ανακοίνωσε χθες ο ΟΟΣΑ, η υψηλότερη αναλογία μεταξύ όλων των μελών του οργανισμού.

Ο μέσος όρος για τα μέλη του οργανισμού είναι μόλις 3,1 γιατροί ανά 1.000 κατοίκους ενώ η αμέσως επόμενη χώρα μετά την Ελλάδα είναι το Βέλγιο με 4 γιατρούς.

Το 1990, η Ελλάδα διέθετε 3,4 γιατρούς για 100 κατοίκους…"

Βλέπε: ΟΟΣΑ: Πρώτη σε αναλογία γιατρών η Ελλάδα

Ο αυξημένος αριθμός γιατρών δημιουργεί την ανάγκη τεχνητής ζήτησης προκειμένου να προκύψει κάποιο ικανοποιητικό εισόδημα για όλους. Οι πολλές εξετάσεις και η υπερβολική συνταγογράφηση, αποτελούν περιπτώσεις δημιουργίας τεχνητής ζήτησης.

Φυσικά οι φαρμακευτικές εταιρείες έχουν αντιληφθεί την κατάσταση και την εκμεταλλεύονται.

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να το δείτε.  

ΠΗΓΗ:http://medispin.blogspot.com/

 

Editorial: Η Υγεία αλλάζει αλλά τα φακελάκια μένουν!

Της Δήμητρας Ευθυμιάδου

Όλα τριγύρω αλλάζουν και όλα τα ίδια μένουν, λέει το λαϊκό άσμα καθώς όπως φαίνεται το μόνο χαρακτηριστικό που παραμένει στον τομέα της υγείας εδώ και δεκαετίες είναι το φακελάκι.



Μπορεί η ηγεσία του υπουργείου Υγείας να περιγράφει με περισσή χαρά τα επιτεύγματά της στην Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας όπως τις ΤΟΜΥ, αλλά επί της ουσίας η καθημερινότητα των ασθενών δεν έχει αλλάξει και είναι αμφίβολο εάν θα αλλάξει.

Το άθυρμα της επικοινωνιακής πολιτικής του υπουργείου Υγείας συνεχίζεται καθημερινά με την προαναγγελία όλο και νέων …επιτευγμάτων, αλλά ο κοινός θνητός εξακολουθεί να ταλαιπωρείται.



Άλλωστε οι περισσότεροι γνωρίζουν ότι περνώντας την πύλη του ΕΣΥ πρέπει κανείς να έχει γεμάτη την τσέπη. Και αυτό διότι οι επιτήδειοι που επικαλούνται τον όρκο του Ιπποκράτη συνεχίζουν να ζητούν το κατιτίς τους για να χειρουργήσουν.

Όσο για τις περιβόητες λίστες χειρουργείου που έχουν δημιουργηθεί στα περισσότερα νοσοκομεία της χώρας, φαίνεται πως αποτελούν απλό αντεπιχείρημα ότι έχουν γίνει προσπάθειες.
Οι εξωνημένοι με τη “λευκή ποδιά” βρίσκουν πάντα τρόπο να ξεπεράσουν το εμπόδιο της λίστας χειρουργείου και να βάλουν για επέμβαση τους δικούς τους πελάτες. Αρκεί άλλωστε να ρίξει κανείς μια ματιά στις λίστες χειρουργείου που είναι αναρτημένες στα δημόσια νοσοκομεία για να βγάλει ασφαλή συμπεράσματα.

Θα δει ότι κάποιες επεμβάσεις που μπορεί να είναι πράγματι μη επείγουσες αλλά έχουν προγραμματισθεί για μήνες μετά, ενίοτε και έναν χρόνο μετά.

Έτσι όμως με την εφευρετικότητα των φακελάκηδων, παρασύρονται στον διασυρμό και οι έντιμοι γιατροί, που λαμβάνουν μόνο τον μισθό τους και μάλιστα κουρεμένο κατά 40% και πλέον.

Και βέβαια πρέπει να αναγνωρίσει κανείς ότι το κυνήγι των φακελάκηδων είναι δύσκολη υπόθεση. Αυτός όμως είναι ο ρόλος του εκάστοτε υπουργού: να εντοπίζει τους τρόπους που εμείς οι κοινοί θνητοί δεν μπορούμε.

Και είναι να αναρωτιέται κανείς: εκείνες οι προαναγγελίες για αυστηροποίηση της τιμωρίας των φακελάκηδων, που να έχουν κολλήσει άραγε;
Αρκούν λίγοι μήνες εκτός του συστήματος ή μία μικρή καταδίκη (συνήθως 8 μηνών) για να εξοβελισθεί το φαινόμενο με το φακελάκι, που βασανίζει τους ασθενείς, ιδιαίτερα μάλιστα όταν ένας γιατρός μπορεί να πιαστεί επ’ αυτοφώρω;

Και είναι επίσης να αναρωτιέται κανείς: αυτοί οι περιβόητοι Διοικητές των Νοσοκομείων που υποτίθεται ότι επελέγησαν με αξιοκρατικά κριτήρια, δεν μπορούν να εφεύρουν έναν τρόπο να πιάσουν στα πράσα τους φακελάκηδες;

“Πρέπει να μας το καταγγείλουν πρώτα ασθενείς για να επέμβουμε εμείς”, μου δικαιολογούνταν πρόσφατα Διοικητής μεγάλου Νοσοκομείου της Αθήνας. Και ας γνώριζε ο ίδιος έναν προς έναν τους γιατρούς που τα έπαιρναν στο νοσοκομείο του…
Η υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο…

ΠΗΓΗ:https://www.healthreport.gr/

 

Σκανδαλώδης ασχετοσύνη Πολάκη

Όσο οι περισσότεροι ασχολούνται με την υπόθεση Novartis, ο Παύλος Πολάκης έβαλε την υπογραφή του σε μία απόφαση, που αποτελεί μοναδικό τεκμήριο της σκανδαλώδους ασχετοσύνης του. Η εφαρμογή της, δε, αποτελεί εκκολαπτήριο μπάχαλου.

Με την επίμαχη απόφαση (ΚΥΑ-ΕΟΠΥΥ) δημιουργούνται δύο νέα ΚΕΝ, δηλαδή, τύποι νοσηλίων. Το ένα αφορά την επέμβαση αντιμετώπισης ανευρύσματος κοιλιακής αορτής με ενδαυλική- ενδαγγειακή μέθοδο και το άλλο, την επέμβαση καρδιακών βαλβίδων ταχείας έκπτυξης.

Πρόκειται για νέες, εξελιγμένες μεθόδους, οι οποίες έχουν και υψηλό κόστος. Η τιμή της πρώτης ορίστηκε στα 17.500 ευρώ και της δεύτερης στα 12.000 ευρώ. Την απόφαση υπογράφουν ο αν. Υπουργός Οικονομικών Γ. Χουλιαράκης και ο αν. Υπουργός Υγείας Π. Πολάκης, αλλά η ευθύνη βαραίνει κυρίως τον τελευταίο, που έχει κάνει την εισήγηση.

Το πρόβλημα λοιπόν έγκειται στο ότι ορίστηκαν τα ΚΕΝ χωρίς να έχει οριστεί και η σχετική διάγνωση (κατά την κωδικοποίηση ICD-10, που χρησιμοποιείται στην Ελλάδα) και χωρίς να έχει γίνει συσχέτιση με συγκεκριμένη ιατρική πράξη (ICPM).

Γιατί όμως είναι πρόβλημα αυτό; Αν η απόφαση παραμείνει ως έχει, τότε οι χρεώσεις από τους παρόχους μπορούν να γίνονται ανεξάρτητα από διάγνωση και πράξη, και οι ελεγκτές κατά την εκκαθάριση να πράττουν κατά βούληση, κόβοντας, διαφοροποιώντας ή εγκρίνοντας. Ο ορισμός του μπάχαλου.

Ακόμη, δεν έχει γίνει γνωστός ο συντελεστής βαρύτητας, που έχει κάθε ΚΕΝ, ο οποίος πολλαπλασιαζόμενος με το μέσο συνολικό κόστος νοσηλείας στην Ελλάδα, μας δίνει την τελική τιμή. Γεγονός που δείχνει ότι ο κ. Πολάκης και το επιτελείο του πρέπει να λειτούργησαν μπακαλίστικα, χωρίς καμία οικονομική και επιστημονική τεκμηρίωση.

Η απόφαση είναι σκανδαλώδης και για έναν ακόμη λόγο. Ενώ στην ίδια την απόφαση γίνεται η παραδοχή ότι από την εφαρμογή της προκαλείται επιπλέον κόστος στον ΕΟΠΥΥ, την ίδια ώρα επισημαίνει ότι δεν προκαλείται επιπλέον κόστος στον κρατικό προϋπολογισμό, διότι το όποιο κόστος θα καλυφθεί αυτομάτως ως έκπτωση (clawback) από τους παρόχους!

Τσάμπα μάγκες δηλαδή οι κ.κ. Χουλιαράκης και Πολάκης. Δίνουν πρόσβαση στους ασφαλισμένους σε δύο νέες επεμβάσεις, χωρίς όμως να εγκρίνουν τη σχετική, αναγκαία δαπάνη για τον ΕΟΠΥΥ.

Η πρακτική αυτή δεν είναι προς όφελος των πολιτών όπως μπορεί να νομίζουν πολλοί, διότι επιτείνει το ανορθολογικό σύστημα χρηματοδότησης στην υγεία, με εκτρωματικές συνέπειες. Το υφιστάμενο σύστημα αποζημίωσης των νοσοκομείων, για το οποίο την ευθύνη φέρουν κυρίως ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, γεννά από τη φύση του ελλείμματα και σκάνδαλα.

Όπως έχει ξαναπεί, είναι μύθος ότι το ΕΣΥ προσφέρει δωρεάν υπηρεσίες στους πολίτες ασφαλισμένους. Τα ελλείμματα και τα σκάνδαλα καλύπτονται από τη φορολογία όλων… Εφόσον οι υπηρεσίες αυτές έχουν κόστος (μισθοί, ιατρικά υλικά, φάρμακα κλπ), το οποίο καλύπτει ο κρατικός προϋπολογισμός, τότε γίνεται φανερό ότι οι υπηρεσίες αυτές μόνο δωρεάν δεν είναι.

Για να μην αναφέρω ότι είναι και πανάκριβες, με βάση την ποιότητα και το αποτέλεσμά τους. Άλλωστε, ουδέποτε έγινε συγκροτημένη προσπάθεια αξιολόγησης και ελέγχου του πραγματικού κόστους των υπηρεσιών, που παρέχουν τα δημόσια νοσοκομεία.

Μάλιστα, εκείνο που αγνοούν οι περισσότεροι είναι ότι οι τιμές των ΚΕΝ που ορίζει η εκάστοτε κυβέρνηση, αφορούν μόνο το λειτουργικό κόστος του ΕΣΥ και όχι το μισθολογικό, που καλύπτει ο κρατικός προϋπολογισμός.

Ποιο λοιπόν είναι το συνολικό, πραγματικό κόστος; Ουδείς γνωρίζει με ακρίβεια, αφού όπως προανέφερα, ουδέποτε έγινε προσπάθεια καταγραφής, αξιολόγησης και ελέγχου.

Ωστόσο, απόφαση του 2012 (ΦΕΚ 3096/Β/2012) ορίζει ότι όταν νοσηλεύονται στο ΕΣΥ πολίτες άλλων χωρών, η τιμή του νοσηλίου ορίζεται ως η τιμή του ΚΕΝ επί έναν συντελεστή 2,09. Άρα, το ίδιο το κράτος δέχεται ότι το κόστος νοσηλείας στο ΕΣΥ είναι περίπου διπλάσιο από το λειτουργικό κόστος!

Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Στην επίμαχη απόφαση του κ.κ. Χουλιαράκη και Πολάκη, οι πραγματικές τιμές που εισπράττει κάθε Δημόσιο νοσοκομείο για να καλύψει το κόστος είναι:

36.575 ευρώ (17.500 ευρώ επί 2,09) για το ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής,
25.080 ευρώ (12.500 επί 2,09) για την καρδιακή βαλβίδα ταχείας έκπτυξης.
Ενώ λοιπόν η ίδια η κυβέρνηση υπολογίζει ότι το συνολικό κόστος είναι από 25.000 έως 36.000 ευρώ, ορίζει σχεδόν τις μισές τιμές για τις ιδιωτικές κλινικές και χωρίς να εγκρίνει πρόσθετο προϋπολογισμό. Πρόκειται για μία σκανδαλώδη απόφαση, που αποδεικνύει πόσο σκανδαλωδώς άσχετοι είναι αυτοί που μας κυβερνούν.

 

ΠΗΓΗ:https://virus.com.gr/

 

Ιδιωτικά πανεπιστήμια: μια ακόμα συζήτηση με πυροτεχνήματα

Ιδιωτικά πανεπιστήμια: μια ακόμα συζήτηση με πυροτεχνήματα

Του Γιάννη Κομίνη

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον την πρόσφατη συζήτηση για τα μη κρατικά πανεπιστήμια. Δυστυχώς και πάλι, για ένα τόσο καίριο θέμα όσο η ανώτατη παιδεία, κυριαρχεί ποδοσφαιρικού επιπέδου επιχειρηματολογία με πολιτικά πυροτεχνήματα χωρίς καμία ουσιώδη ανάλυση του θέματος. Φιλελεύθεροι και δημοκράτες οι μεν, οπισθοδρομικοί και κρατιστές οι δε. Δε γίνεται όμως έτσι σοβαρή δουλειά.

ADVERTISING

Σε αυτό το άρθρο θα τοποθετηθώ στο θέμα αναλυτικά στον χώρο που επιτρέπει ένα τέτοιο άρθρο, και όσο μπορώ πιο ουσιαστικά. Επίσης εκφράζω τις απόψεις μου χωρίς να κρύβομαι πίσω από μαζικές και αόριστες διακηρύξεις με στόχο την επόμενη μέρα να βρεθώ στην ομάδα που θα νικήσει... Προσωπικά δεν ανήκω και δεν θέλω να ανήκω σε καμία πολιτική ομάδα. Οι απόψεις μου έχουν διαμορφωθεί από την τριβή επί 25 χρόνια με πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα σε όλο τον κόσμο.

Βέβαια, όταν ακούγονται αμφίβολης εγκυρότητας επιχειρήματα από πολιτικές δυνάμεις ή από μέσα ενημέρωσης είναι αποδεκτό, γιατί έχουν το δίκαιο της άγνοιας για το πόσο περίπλοκο είναι το θέμα "Πανεπιστήμιο", τόσο διεθνώς αλλά και ακόμα παραπάνω στην Ελλάδα. Πριν όμως σχολιάσω κάποια από αυτά τα επιχειρήματα, να πω ότι ποτέ μέχρι τώρα δεν άκουσα μια δημόσια συζήτηση ουσίας για τα υπάρχοντα πανεπιστήμια, ούτε κάποια προσπάθεια σοβαρής αξιολόγησης. Αρα, μήπως πριν ασχοληθεί κανείς με το αποπροσανατολιστικό δίπολο δημόσιο/ιδιωτικό, υπάρχουν μια σειρά από πιο θεμελιώδη ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν; Για παράδειγμα,

Έχουμε κατανοήσει στην Ελλάδα τι κάνει ένα πανεπιστήμιο καλό πανεπιστήμιο ή επαφειόμαστε στην κατάταξη από κάποιον ξένο οίκο που μας δίνει ένα αριθμό; Αρκεί αυτός ο αριθμός;

Με βάση τον ορισμό του τι είναι καλό πανεπιστήμιο, τον οποίο ορισμό ακόμα δεν έχουμε αρχίσει να ψάχνουμε, έχουμε στην Ελλάδα καλά πανεπιστήμια;
Αν όχι, τι φταίει;
Αν ναι, θέλουμε και άλλα καλά πανεπιστήμια;
Μήπως θέλουμε λιγότερα γιατί οι πτυχιούχοι μας δε βρίσκουν δουλειά;
Μήπως, πριν ασχοληθούμε με τα πανεπιστήμια, να ασχοληθούμε με μια σοβαρή προσπάθεια για την τόνωση της επιχειρηματικότητας, ώστε να έχουν οι πτυχιούχοι δουλειά;

Πάμε τώρα στο δίπολο ιδιωτικά/δημόσια με κάποια επιπλέον ερωτήματα που αναδεικνύουν τη δαιδαλώδη περιπλοκότητα του θέματος.

Αν το καίριο πρόβλημα της Ελλάδας είναι η ανεργία, θα βρίσκουν δουλειά οι πτυχιούχοι των ιδιωτικών πανεπιστημίων; Αν η απάντηση είναι ναι, γιατί τα ιδιωτικά πανεπιστήμια θα προσαρμοστούν καλύτερα στην αγορά εργασίας απ’ ό,τι τα δημόσια, τότε έχει ήδη γίνει ένα πολύ σημαντικό βήμα προς τη συνολική υποβάθμιση της παιδείας στη χώρα μας.

Γιατί αν προσαρμόσουμε το εννοιολογικό και επιστημονικό υπόβαθρο με το οποίο καλλιεργούνται τα νέα μυαλά σε αυτά που έχει ανάγκη ο (ελληνικός) ιδιωτικός τομέας, θα έχουμε σοβαρό πρόβλημα. Και αυτό το λέω γιατί από τις εμπειρικές μου παρατηρήσεις ο ιδιωτικός τομέας δεν έχει κάνει και πολλά βήματα (κατά μέσο όρο εννοείται, πάντα υπάρχουν εξαιρέσεις) προς την κατεύθυνση της εκμετάλλευσης του υπάρχοντος επιστημονικού δυναμικού, είτε γιατί δεν μπορεί είτε γιατί δεν θέλει είτε και για τα δύο. Επιστημονικό δυναμικό υψηλής ποιότητας υπάρχει, αλλά είτε παραμένει ανεκμετάλλευτο, είτε υπολειτουργεί, ή μεταναστεύει. Με χαρά διαπίστωσα ότι κάτι αντίστοιχο επισημαίνει και ο ΣΕΒ σε πρόσφατη ανακοίνωσή του.

Οπότε αν το πανεπιστήμιο δεχτεί την, πρακτικά αμετακίνητη, στάση του ιδιωτικού τομέα, και προσαρμοστεί στις δυνατότητες ή επιθυμίες του, τότε παύει να είναι πανεπιστήμιο. Με βάση τα μεγέθη του ΑΕΠ, θα έπρεπε όλη να διδάσκουμε τουριστική επιστήμη. Αυτό θέλουμε;

Από την άλλη, τι νόημα έχει το πανεπιστήμιο αν είναι πλήρως αποκομμένο από την όποια εγχώρια αγορά εργασίας; Τι νόημα έχει να διδάσκουμε κβαντική φυσική και μοριακή βιολογία, αν ο ιδιωτικός τομέας στην Ελλάδα αδυνατεί να εκμεταλλευτεί την παραγόμενη γνώση. Και αυτό το θέμα λοιπόν, δηλαδή η σύνδεση των πανεπιστημίων με την αγορά εργασίας χωρίς να αλλοιωθεί η φύση του πανεπιστημίου είναι εξαιρετικά περίπλοκο και δεν έχει μονοσήμαντες λύσεις.

Αν διαπιστωθεί (αφού κατανοήσουμε το θέμα "ποιότητα") ότι τα δημόσια πανεπιστήμια που έχουμε δεν είναι καλά, πως θα εγγυηθεί η πολιτεία καλά ιδιωτικά πανεπιστήμια με κριτήρια ποιότητας που θα ελέγχονται από την ίδια την πολιτεία, όπως ισχυρίζονται οι προτείνοντες; Αν δεν ελέγχονται από την ίδια από ποιόν θα ελέγχονται; Από τον ιδιωτικό τομέα; Θα επανέλθω σε αυτό το σημείο στα επόμενα.

Πάμε τώρα, και σε σχέση με τα παραπάνω ερωτήματα, σε μερικά "βασικά επιχειρήματα" από αυτούς που δείχνουν μια "σπουδή" για την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων.

Επιχείρημα (Α)

Αφού μπορούμε να έχουμε ιδιωτικά σχολεία, γιατί να μην έχουμε και ιδιωτικά πανεπιστήμια; Η τοποθέτηση αυτή κρύβει είτε άγνοια είτε προσπάθεια αποπροσανατολισμού. Η απάντηση είναι ότι αυτά που διακυβεύονται σε ένα (σοβαρό) πανεπιστήμιο είναι αρκετά πιο περίπλοκα και ριζικά διαφορετικά από αυτά που διακυβεύονται σε ένα σχολείο. Ας μην ξεχνάμε ότι βασικός σκοπός του πανεπιστημίου εκτός από τη διδασκαλία είναι και η έρευνα, ειδάλλως θα παρατείναμε το σχολείο κατά 4 έτη. Και στην έρευνα διακυβεύονται πολλά. Δεν ισχυρίζομαι ότι το θέμα αυτό έχει βρει τη λύση του στα δημόσια ιδρύματα. Κάθε άλλο. Αλλά τουλάχιστο εκεί υπάρχει ακόμα η "ελευθερία του λόγου". Δε νομίζω ότι η ίδια "ελευθερία", η οποία σου δίνει τη δυνατότητα να αξιολογείς, θα μπορεί να ευδοκιμήσει σε ένα ιδιωτικό ίδρυμα στην Ελλάδα του τώρα. Και αυτό το θέμα είναι καίριο αλλά αρκετά περίπλοκο για να αναλυθεί παραπάνω εδώ.


Επιχείρημα (Β)

Τα ιδιωτικά πανεπιστήμια θα δημιουργήσουν έναν ευγενή ανταγωνισμό με τα δημόσια και έτσι όλοι θα ανέβουμε. Στη θεωρία αυτό ισχύει. Για το "ευγενή" έχω αρκετές αμφιβολίες. Ας δούμε πως έχει λειτουργήσει, από πλευράς πολιτείας, ο ανταγωνισμός αυτός στα σχολεία. Η πολιτεία διαχρονικά, έχει στηρίξει επαρκώς το δημόσιο σχολείο για να ανταγωνίζεται επάξια το ιδιωτικό; Γιατί αν πρόκειται να προσφέρει παρόμοια και, κατά τη γνώμη μου, ελλειπή στήριξη στα δημόσια πανεπιστήμια, αν πρόκειται να τα κρατάει εγκλωβισμένα σε ένα λαβύρινθο γραφειοκρατίας και απαγορεύσεων, τότε πάλι έχουμε σοβαρό πρόβλημα.

Επιχείρημα (Γ)

Όλη η Ευρώπη έχει ιδιωτικά πανεπιστήμια. Αυτό σε ένα βαθμό ισχύει, αλλά στην πράξη σε χώρες όπως η Γερμανία και η Γαλλία, που είναι η ατμομηχανή της ΕΕ σε θέματα παιδείας και έρευνας, τα πανεπιστήμια που ακούγονται για την ποιότητά τους (τουλάχιστο στα πεδία των θετικών επιστημών τα οποία γνωρίζω καλύτερα) είναι δημόσια. Δεν ισχυρίζομαι κάποια αιτιακή σχέση δημοσίου-ποιότητας, αλλά καλό είναι να ληφθεί υπόψη και αυτό το στοιχείο σε αριθμολογικές συγκρίσεις που δε λαμβάνουν υπόψη τη θεμελιώδη έννοια "ποιότητα".

Επιχείρημα (Δ)

Το βαρύγδουπο κάλεσμα στα δημοκρατικά δικαιώματα. Γιατί να μην έχουμε μια ομάδα ανθρώπων το δημοκρατικό δικαίωμα να ιδρύσουμε ένα πανεπιστήμιο, να διδάσκουμε αλλήλους και να ερευνούμε κατά το δοκούν; Το επιχείρημα αυτό, επειδή είναι γενικό και αόριστο είναι και το πιο ισχυρό σε σχέση με τα προηγούμενα. Η δική μου απάντηση είναι ευχαρίστως, υπό την προϋπόθεση ότι από την όποια άσκηση δημοκρατικών δικαιωμάτων μιας ομάδας δε θα θίγονται τα δημοκρατικά δικαιώματα άλλων ομάδων. Στη σύγχρονη Ελλάδα δεν είναι προφανές ότι έχουν θέση τέτοιες ολιστικές ευαισθησίες στην αντίληψη της "δημοκρατικότητας". Για παράδειγμα, πολλών το δημοκρατικό δικαίωμα ήταν και είναι τα χρήματά τους να τα διαχειρίζονται ιδιώτες τραπεζίτες, και όχι το κράτος. Πολύ ωραία, αλλά τώρα το λογαριασμό των "ιδιωτικών επιλογών" τον πληρώνουμε όλοι, όχι μόνο όσοι εξάσκησαν το δημοκρατικό τους δικαίωμα. Αντίστοιχα και για το δικαίωμα στην ενημέρωση με ιδιωτικά μέσα. Υπάρχει πραγματική πολυφωνία και ανεξαρτησία στην ενημέρωση; Υπάρχει υψηλό επίπεδο και ποιότητα; Βοήθησαν τα ΜΜΕ στη σύγκλιση της χώρας με την ΕΕ ή μήπως έκαναν το αντίθετο; Επηρεαζόμαστε όμως όλοι από τις "ιδιωτικές επιλογές" τού να καλλιεργείται επί δεκαετίες την εθνική αντίληψη του παρία της Ευρώπης; Άρα μάλλον προκύπτει το συμπέρασμα ότι η ιδιωτικότητα στην Ελλάδα και η άσκηση δημοκρατικών δικαιωμάτων θέλουν αρκετή δουλειά ακόμα...

Επιχείρημα (Ε)

Τα παιδιά μας αντί να φεύγουν στο εξωτερικό θα σπουδάζουν στη χώρα τους, και θα γλιτώνουμε την οικονομική αιμορραγία. Το επιχείρημα αυτό παραπέμπει στο συναίσθημα λόγω της δύσκολης οικονομικής συγκυρίας που διανύουμε, και στη βάση του είναι τραγικό ως επιχείρημα, για τον εξής απλό λόγο. Η βαθειά ιστορία της Ελλάδας είναι συνυφασμένη με την εξωστρέφεια και την επαφή με άλλους πολιτισμούς. Μετά από τόσες δεκάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνες πολίτες που σπούδασαν τις τελευταίες δεκαετίες στο εξωτερικό, και πάλι βρισκόμαστε από άποψη κουλτούρας στις παρυφές της ΕΕ, παρ’ ολίγο μάλιστα να βρεθούμε και απ’έξω. Πόσο μάλλον να μην στέλνουμε και κανέναν έξω (υπάρχουν μάλιστα ισχυρές δυνάμεις του εσωτερικού που θα ήθελαν να δουν την Ελλάδα να μετατρέπεται σε εσωστρεφή μπανανία). Με αυτή την πρακτική, σε μερικές δεκαετίες η Βόρεια Κορέα θα μας φαντάζει πολυεθνικός και trendy προορισμός. Για τη χώρα μας η εξωστρέφεια είναι ζήτημα επιβίωσης. Και η εξωστρέφεια στοιχίζει, τόσο σε εθνικό επίπεδο όσο και σε ατομικό. Εξάλλου και οι σπουδές σε ελληνικά ιδιωτικά πανεπιστήμια δε θα είναι δωρεάν για τους περισσότερους.

Κλείνω λέγοντας ότι αν οι πολιτικές δυνάμεις ενδιαφέρονται για την πρόοδο της χώρας, καλό θα ήταν αρχικά να στηρίξουν την υγιή επιχειρηματικότητα που βασίζεται στην υψηλής ποιότητας επιστημονική γνώση και στην καινοτομία που πηγάζει από αυτή, και όχι στις δημόσιες σχέσεις και τη "μαυρογιαλούρια" διαπλοκή. Σε δεύτερο χρόνο αυτό θα λειτουργήσει και ως μοχλός ανάπτυξης της ανώτατης παιδείας. Προσωπικά είμαι υπέρ μιας σοβαρής αξιολόγησης των υπαρχόντων ιδρυμάτων, υπέρ της στήριξης των καλών πανεπιστημίων (όσων υπάρχουν), υπέρ των κινήτρων βελτίωσης των λιγότερο καλών πανεπιστημίων (όσων υπάρχουν), και τέλος υπέρ της ίδρυσης νέων καλών πανεπιστημίων. Αν πληρείται ο επιθετικός προσδιορισμός "καλό" και αν γίνει αντιληπτή η περιπλοκότητα που περικλείει την έννοια "πανεπιστήμιο", λίγο θα ενδιαφέρει αν τα νέα αυτά πανεπιστήμια θα είναι ιδιωτικά ή δημόσια.

Ομως ο τρόπος με τον οποίο έχει τώρα ξεκινήσει η σχετική συζήτηση για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια είναι κατά τη γνώμη μου επικίνδυνα πρόχειρος και βασίζεται σε λεκτικά και πολιτικά πυροτεχνήματα. Παράλληλα παρατηρείται μια συστηματική προσπάθεια αμαύρωσης του δημόσιου πανεπιστημίου, και η εικόνα που παρουσιάζεται απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Έτσι προκύπτει το συμπέρασμα ότι οι δυνάμεις που προβάλλουν με τόση σπουδή τα ιδιωτικά πανεπιστήμια δεν εγγυώνται την υλοποίηση ή τη διάθεση για υλοποίηση του κρίσιμου προσδιορισμού "καλό", όπως επίσης και δεν εγγυώνται (μάλλον το αντίθετο κάνουν) τη συνολική ανάπτυξη της ανώτατης παιδείας στη χώρα μας.

* Ο κ. Γιάννης Κομίνης είναι Αναπληρωτής Καθηγητής, Τμήμα Φυσικής - Πανεπιστήμιο Κρήτης

*Οι απόψεις που εκφράζονται εδώ είναι απολύτως προσωπικές και δεν έχουν καμιά σχέση με οποιαδήποτε θεσμική ή επίσημη τοποθέτηση του Πανεπιστημίου στο οποίο εργάζομαι.

ΠΗΓΗ:http://www.capital.gr 

 

Δημόσιο ή ιδιωτικό σύστημα υγείας;

Στόχος είναι η εξασφάλιση της καλύτερης δυνατής πρόσβασης σε ποιοτικές υπηρεσίες, ανεξάρτητα αν είναι δημόσιες ή ιδιωτικά παρεχόμενες

Το ερώτημα είναι ερεθιστικό, και το συζητάμε συχνά στις παρέες – μάλιστα πολλές φορές φορτισμένο και ιδεολογικά -, δεν είμαι όμως βέβαιος ότι νοηματοδοτούμε πάντοτε με τον ίδιο τρόπο τις λέξεις.

Ας αρχίσω από δυο επιμέρους ερωτήματα.
Πρώτο, ποιος πληρώνει για το Σύστημα Υγείας.
Και δεύτερο, ποιός και πώς παρέχει τις υπηρεσίες του.

Αξιόπιστες έρευνες δείχνουν ότι το 1% των ασθενών αντιστοιχεί στο 30% του κόστους (από το οποίο το 10% αντιστοιχεί με τη σειρά του, στο 70% του κόστους), ενώ για το υπόλοιπο 90% ξοδεύεται μόνο το 30%. Κι αυτό γιατί οι «ακριβοί» ασθενείς είναι συνήθως μεγάλης ηλικίας και με πολλαπλά νοσήματα (διαβήτης, καρδιοπάθεια, νεφρική ανεπάρκεια κλπ), ενώ το κόστος τους προσαυξάνεται από την έλλειψη συντονισμού, που τους στέλνει συνεχώς από τον Άνα στον Καϊάφα.

Ως προς τη χρηματοδότηση, ένα σύστημα που θα απέκλειε το «ακριβό» 10% θα ήταν, φαινομενικά, «αποτελεσματικό».
Αλλά τι θα γινόταν αυτό το 10%;

Το ιδιωτικό σύστημα θα τους άφηνε να στην τύχη τους, αυτό όμως θα ήταν αδιανόητο στο δημόσιο.Τα συστήματα ιδιωτικής ασφάλισης συνδέουν το ύψος των εισφορών με την πιθανότητα της αρρώστιας. Οι ιδιωτικές εταιρίες ή δεν ασφαλίζουν καθόλου τους «επικίνδυνους» πελάτες (π.χ. διαβητικούς), ή τους ζητούν πολύ ψηλό ασφάλιστρα. Για το λόγο αυτό στη Γερμανία, για παράδειγμα, ένας στους πέντε ασφαλισμένους έχει τη δυνατότητα να μεταπηδήσει σε ιδιωτική ασφάλιση, παίρνοντας μαζί και τις εισφορές του, αλλά μόνο το 40% απ΄ αυτούς το κάνουν.

Η χρηματοδότηση του δημόσιου συστήματος εκτελείται είτε μέσω του προϋπολογισμού, είτε μέσω ασφαλιστικών ταμείων. Έτσι, το επίπεδο υγείας και το είδος των νοσημάτων αποσυνδέονται από την πληρωμή, η οποία αντιστοιχεί στο εισόδημα και μόνο. Τα συστήματα αυτά αναδιανέμουν χρηματοδοτικές εισφορές και φόρους: από υγιείς σε ασθενείς, από νέους σε ηλικιωμένους, από πλουσιότερους σε φτωχότερους. Και βεβαίως, δεν αποκλείουν «επικίνδυνους» ασθενείς. Από κοινωνική άποψη, υπερέχουν ως προς τα ιδιωτικά.

Άλλη παράμετρος είναι η αντιστοίχιση επαγγέλματος –ταμείου, που μπορεί να δημιουργήσει σοβαρές ανισότητες λόγω διαφορετικών πακέτων παροχών. Γι΄ αυτό το λόγο, οι χώρες της Δ. Ευρώπης κατάργησαν τα ταμεία αυτά και δημιούργησαν δημόσια ταμεία ανταγωνιστικά μεταξύ τους, ώστε ο κάθε ασφαλιζόμενος να επιλέγει το επιθυμητό ταμείο ανεξάρτητα από το επάγγελμά του. Η επιλογή εξασφαλίζει μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα.

Στην Ελλάδα η χρηματοδότηση είναι μικτή: το 60% των πόρων προέρχονται από φόρους και ασφαλιστικές εισφορές και το 40% από άμεσες πληρωμές των ασθενών, ιδίως για πρωτοβάθμιες υπηρεσίες υγείας ή οδοντιατρική φροντίδα και δευτερευόντως για φάρμακα ή νοσοκομειακή περίθαλψη.

Εδώ όμως, ανταγωνισμός μεταξύ των ταμείων δεν υφίσταται. Από τα πάμπολλα επαγγελματικά ταμεία περάσαμε στον ΕΟΠΥΥ, που τον συναποτελούν ταμεία-συλλέκτες προκαθορισμένων και ανελαστικών εισφορών. Τα ταμεία και οι εισφορές θα μπορούσαν να καταργηθούν πλήρως, εφόσον, πρώτο, τα δισ. ευρώ των ασφαλιστικών εισφορών εξασφαλίζονταν από άλλους πόρους και, δεύτερο, υπήρχε δικαιότερη φορολόγηση. Αλλά η ουσιαστική αλλαγή του φορολογικού έχει παραπεμφθεί στις ελληνικές καλένδες.
Τώρα, όσον αφορά την παροχή, η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι, όταν υπάρχει ισχυρό ρυθμιστικό πλαίσιο, τότε η συνύπαρξη δημόσιου και ιδιωτικού τομέα μπορεί να λειτουργήσει θετικά για τους ασθενείς. Ο στόχος είναι η εξασφάλιση της καλύτερης δυνατής πρόσβασης σε ποιοτικές υπηρεσίες, ανεξάρτητα αν αυτές είναι δημόσιες ή ιδιωτικά παρεχόμενες.

Για να γίνει όμως αυτό, το Δημόσιο εκεί παρεμβαίνει στην αγορά των δημόσιων και ιδιωτικών υπηρεσιών υγείας, ως ρυθμιστής. Καθορίζει κανόνες επαρκούς λειτουργίας, μετράει την παραγωγικότητα και την αποτελεσματικότητα των υπηρεσιών, καθορίζει ενιαίο τιμολογιακό πλαίσιο και συνδέει την αμοιβή με την ποιότητα. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι δυο γιατροί της ίδιας ειδικότητας που δουλεύουν στο Δημόσιο δεν παίρνουν την ίδια αμοιβή, αν έχουν τελείως διαφορετικά αποτελέσματα.

Παράλληλα εξασφαλίζεται ότι ο ιδιωτικός τομέας δε μεταφέρει «δύσκολες» περιπτώσεις ασθενών στο δημόσιο, ούτε προκαλεί μεγάλη τεχνητή ζήτηση και ότι συνολικά το σύστημα δεν παρέχει υπηρεσίες που δεν είναι αποτελεσματικές.

Αυτή η έννοια όμως του δημόσιου τομέα δεν ισχύει στην Ελλάδα. Στην παροχή των υπηρεσιών, τα δύο συστήματα, δημόσιο και ιδιωτικό, λειτουργούν παράλληλα, δεν είναι συνδεμένα. Δεν υπάρχει κανένας προγραμματισμός, ούτε συντονισμός δραστηριοτήτων, στο πλαίσιο ενιαίου στρατηγικού – ρυθμιστικού πλαισίου για την Υγεία.

Είμαστε πρώτοι στην Ευρώπη στη αναλογία φαρμακείων – πληθυσμού, πάντα στις πρώτες θέσεις σε γιατρούς, οδοντίατρους, μαγνητικές - αξονικές τομογραφίες, ενώ ταυτόχρονα είμαστε πρώτοι σε καισαρικές τομές, κατανάλωση αντιβιοτικών, υπέρβαρα παιδιά, δεύτεροι σε κάπνισμα - τροχαία, πολύ ψηλά σε κατανάλωση ποτών – ναρκωτικών και, παρά την πολύ ψηλή φαρμακευτική δαπάνη, πολύ χαμηλά στην παραγωγή φαρμάκων.

Για να απαντήσω στο ερώτημα του τίτλου, είναι σαφές ότι το δημόσιο σύστημα χρηματοδότησης υπερτερεί των ιδιωτικών συστημάτων, ενώ στην παροχή ένα μικτό σύστημα είναι καλύτερο, εφόσον εξασφαλιστεί υγιής ανταγωνισμός προς όφελος των ασθενών. Στη χώρα μας δεν υπάρχει τίποτα απ΄ αυτά.

Το ζητούμενο είναι ένα αληθινά δημόσιο Σύστημα Υγείας με εισαγωγή των στοιχείων της διαφάνειας και του ανταγωνισμού, έτσι ώστε να γίνει καλύτερο γι΄ αυτόν που υποτίθεται ότι πρέπει πάντα να υπηρετεί: τον ασθενή.

*Ο κ. Ηλίας Μόσιαλος είναι καθηγητής Πολιτικής Υγείας και Διευθυντής του LSE Health στο London School of Economics and Political Science. 

ΠΗΓΗ:http://healthmag.gr/

 

Δημόσιο ή ιδιωτικό σύστημα υγείας;

Στόχος είναι η εξασφάλιση της καλύτερης δυνατής πρόσβασης σε ποιοτικές υπηρεσίες, ανεξάρτητα αν είναι δημόσιες ή ιδιωτικά παρεχόμενες

Το ερώτημα είναι ερεθιστικό, και το συζητάμε συχνά στις παρέες – μάλιστα πολλές φορές φορτισμένο και ιδεολογικά -, δεν είμαι όμως βέβαιος ότι νοηματοδοτούμε πάντοτε με τον ίδιο τρόπο τις λέξεις.

Ας αρχίσω από δυο επιμέρους ερωτήματα.
Πρώτο, ποιος πληρώνει για το Σύστημα Υγείας.
Και δεύτερο, ποιός και πώς παρέχει τις υπηρεσίες του.

Αξιόπιστες έρευνες δείχνουν ότι το 1% των ασθενών αντιστοιχεί στο 30% του κόστους (από το οποίο το 10% αντιστοιχεί με τη σειρά του, στο 70% του κόστους), ενώ για το υπόλοιπο 90% ξοδεύεται μόνο το 30%. Κι αυτό γιατί οι «ακριβοί» ασθενείς είναι συνήθως μεγάλης ηλικίας και με πολλαπλά νοσήματα (διαβήτης, καρδιοπάθεια, νεφρική ανεπάρκεια κλπ), ενώ το κόστος τους προσαυξάνεται από την έλλειψη συντονισμού, που τους στέλνει συνεχώς από τον Άνα στον Καϊάφα.

Ως προς τη χρηματοδότηση, ένα σύστημα που θα απέκλειε το «ακριβό» 10% θα ήταν, φαινομενικά, «αποτελεσματικό».
Αλλά τι θα γινόταν αυτό το 10%;

Το ιδιωτικό σύστημα θα τους άφηνε να στην τύχη τους, αυτό όμως θα ήταν αδιανόητο στο δημόσιο.Τα συστήματα ιδιωτικής ασφάλισης συνδέουν το ύψος των εισφορών με την πιθανότητα της αρρώστιας. Οι ιδιωτικές εταιρίες ή δεν ασφαλίζουν καθόλου τους «επικίνδυνους» πελάτες (π.χ. διαβητικούς), ή τους ζητούν πολύ ψηλό ασφάλιστρα. Για το λόγο αυτό στη Γερμανία, για παράδειγμα, ένας στους πέντε ασφαλισμένους έχει τη δυνατότητα να μεταπηδήσει σε ιδιωτική ασφάλιση, παίρνοντας μαζί και τις εισφορές του, αλλά μόνο το 40% απ΄ αυτούς το κάνουν.

Η χρηματοδότηση του δημόσιου συστήματος εκτελείται είτε μέσω του προϋπολογισμού, είτε μέσω ασφαλιστικών ταμείων. Έτσι, το επίπεδο υγείας και το είδος των νοσημάτων αποσυνδέονται από την πληρωμή, η οποία αντιστοιχεί στο εισόδημα και μόνο. Τα συστήματα αυτά αναδιανέμουν χρηματοδοτικές εισφορές και φόρους: από υγιείς σε ασθενείς, από νέους σε ηλικιωμένους, από πλουσιότερους σε φτωχότερους. Και βεβαίως, δεν αποκλείουν «επικίνδυνους» ασθενείς. Από κοινωνική άποψη, υπερέχουν ως προς τα ιδιωτικά.

Άλλη παράμετρος είναι η αντιστοίχιση επαγγέλματος –ταμείου, που μπορεί να δημιουργήσει σοβαρές ανισότητες λόγω διαφορετικών πακέτων παροχών. Γι΄ αυτό το λόγο, οι χώρες της Δ. Ευρώπης κατάργησαν τα ταμεία αυτά και δημιούργησαν δημόσια ταμεία ανταγωνιστικά μεταξύ τους, ώστε ο κάθε ασφαλιζόμενος να επιλέγει το επιθυμητό ταμείο ανεξάρτητα από το επάγγελμά του. Η επιλογή εξασφαλίζει μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα.

Στην Ελλάδα η χρηματοδότηση είναι μικτή: το 60% των πόρων προέρχονται από φόρους και ασφαλιστικές εισφορές και το 40% από άμεσες πληρωμές των ασθενών, ιδίως για πρωτοβάθμιες υπηρεσίες υγείας ή οδοντιατρική φροντίδα και δευτερευόντως για φάρμακα ή νοσοκομειακή περίθαλψη.

Εδώ όμως, ανταγωνισμός μεταξύ των ταμείων δεν υφίσταται. Από τα πάμπολλα επαγγελματικά ταμεία περάσαμε στον ΕΟΠΥΥ, που τον συναποτελούν ταμεία-συλλέκτες προκαθορισμένων και ανελαστικών εισφορών. Τα ταμεία και οι εισφορές θα μπορούσαν να καταργηθούν πλήρως, εφόσον, πρώτο, τα δισ. ευρώ των ασφαλιστικών εισφορών εξασφαλίζονταν από άλλους πόρους και, δεύτερο, υπήρχε δικαιότερη φορολόγηση. Αλλά η ουσιαστική αλλαγή του φορολογικού έχει παραπεμφθεί στις ελληνικές καλένδες.
Τώρα, όσον αφορά την παροχή, η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι, όταν υπάρχει ισχυρό ρυθμιστικό πλαίσιο, τότε η συνύπαρξη δημόσιου και ιδιωτικού τομέα μπορεί να λειτουργήσει θετικά για τους ασθενείς. Ο στόχος είναι η εξασφάλιση της καλύτερης δυνατής πρόσβασης σε ποιοτικές υπηρεσίες, ανεξάρτητα αν αυτές είναι δημόσιες ή ιδιωτικά παρεχόμενες.

Για να γίνει όμως αυτό, το Δημόσιο εκεί παρεμβαίνει στην αγορά των δημόσιων και ιδιωτικών υπηρεσιών υγείας, ως ρυθμιστής. Καθορίζει κανόνες επαρκούς λειτουργίας, μετράει την παραγωγικότητα και την αποτελεσματικότητα των υπηρεσιών, καθορίζει ενιαίο τιμολογιακό πλαίσιο και συνδέει την αμοιβή με την ποιότητα. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι δυο γιατροί της ίδιας ειδικότητας που δουλεύουν στο Δημόσιο δεν παίρνουν την ίδια αμοιβή, αν έχουν τελείως διαφορετικά αποτελέσματα.

Παράλληλα εξασφαλίζεται ότι ο ιδιωτικός τομέας δε μεταφέρει «δύσκολες» περιπτώσεις ασθενών στο δημόσιο, ούτε προκαλεί μεγάλη τεχνητή ζήτηση και ότι συνολικά το σύστημα δεν παρέχει υπηρεσίες που δεν είναι αποτελεσματικές.

Αυτή η έννοια όμως του δημόσιου τομέα δεν ισχύει στην Ελλάδα. Στην παροχή των υπηρεσιών, τα δύο συστήματα, δημόσιο και ιδιωτικό, λειτουργούν παράλληλα, δεν είναι συνδεμένα. Δεν υπάρχει κανένας προγραμματισμός, ούτε συντονισμός δραστηριοτήτων, στο πλαίσιο ενιαίου στρατηγικού – ρυθμιστικού πλαισίου για την Υγεία.

Είμαστε πρώτοι στην Ευρώπη στη αναλογία φαρμακείων – πληθυσμού, πάντα στις πρώτες θέσεις σε γιατρούς, οδοντίατρους, μαγνητικές - αξονικές τομογραφίες, ενώ ταυτόχρονα είμαστε πρώτοι σε καισαρικές τομές, κατανάλωση αντιβιοτικών, υπέρβαρα παιδιά, δεύτεροι σε κάπνισμα - τροχαία, πολύ ψηλά σε κατανάλωση ποτών – ναρκωτικών και, παρά την πολύ ψηλή φαρμακευτική δαπάνη, πολύ χαμηλά στην παραγωγή φαρμάκων.

Για να απαντήσω στο ερώτημα του τίτλου, είναι σαφές ότι το δημόσιο σύστημα χρηματοδότησης υπερτερεί των ιδιωτικών συστημάτων, ενώ στην παροχή ένα μικτό σύστημα είναι καλύτερο, εφόσον εξασφαλιστεί υγιής ανταγωνισμός προς όφελος των ασθενών. Στη χώρα μας δεν υπάρχει τίποτα απ΄ αυτά.

Το ζητούμενο είναι ένα αληθινά δημόσιο Σύστημα Υγείας με εισαγωγή των στοιχείων της διαφάνειας και του ανταγωνισμού, έτσι ώστε να γίνει καλύτερο γι΄ αυτόν που υποτίθεται ότι πρέπει πάντα να υπηρετεί: τον ασθενή.

*Ο κ. Ηλίας Μόσιαλος είναι καθηγητής Πολιτικής Υγείας και Διευθυντής του LSE Health στο London School of Economics and Political Science. 

ΠΗΓΗ:http://healthmag.gr/

 

Απειλεί ένας γάντζος την δημοκρατία;

Φέτος στολίσαμε νωρίς. Η σκόνη των έργων βιάστηκε να μετουσιωθεί σε πολύχρωμο φωτισμό ποικίλης μορφής και μεγέθους. Γιατί όχι άλλωστε , μιας και μιλάμε για εορταστική περίοδο και σε αντίθεση με την προεκλογική περίοδο , η εορταστική περίοδος είναι καλύτερη όταν είναι μακρά σε διάρκεια ( όσον αφορά στο φως καλό είναι να υπάρχει και στις δύο περιπτώσεις) .

Μία νέα ιδέα που εφαρμόστηκε φέτος ήταν τα φωτιζόμενα ευμεγέθη (και καλόγουστα θα έλεγα) στολίδια που κρέμονται πάνω από τους πεζοδρόμους της πόλης από ένα σύρμα το οποίο διατηρείται τεντωμένο ανάμεσα σε αντικριστά κτήρια με τη βοήθεια γάντζων. Ένας γάντζος από τη μία, ένας από την άλλη . Το θέμα είναι πως η τοποθέτηση αυτού του γάντζου έγινε τρυπώντας την πρόσοψη του κτηρίου. Το πρόβλημα είναι πως δεν ερωτήθηκε κανείς στο κτήριο ,ούτε ενημερώθηκε ο διαχειριστής ,ούτε υπήρξε έστω κάποια έγγραφη κοινοποίηση για την συγκεκριμένη παρέμβαση , η οποία θυμίζω αφορά ιδιωτική περιουσία.

Ναι, αλλά κοιτάξτε πόσο όμορφος είναι ο δρόμος!

Κι αν είναι όμορφος αλλάζει κάτι; Δικαιολογείται η αυθαιρεσία λόγω του τελικού αισθητικού αποτελέσματος; Για ποιο λόγο και με ποιο σκεπτικό προέβη η Δημοτική Αρχή σε μία πράξη παρέμβασης σε ιδιωτικό χώρο χωρίς προηγουμένως να ζητήσει συναίνεση; Είναι η ανάγκη στολισμού της πόλης υπέρτερη των δικαιωμάτων του πολίτη πάνω στην ιδιωτική του περιουσία με τους όρους και τους περιορισμούς του νόμου φυσικά; Ή τέλος πάντων , εάν κρίνει ο Δήμος πως δικαιούται να προχωρήσει σε τέτοιου είδους παρέμβαση , δεν θα έπρεπε τουλάχιστον να υπάρχει κοινοποίηση της απόφασης αυτής πριν εκτελεστεί , έτσι ώστε να υπάρχει περιθώριο αντίδρασης από την μεριά του πολίτη; Εδώ να σημειώσω πως δεν προδικάζω κανενός είδους αντίδραση ,θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ενθουσιώδης η υποδοχή μιας τέτοιας παρέμβασης. Στέκομαι στον τρόπο άσκησης της εξουσίας.

Τα τελευταία χρόνια η πολιτική ζωή της χώρας έχει εμποτιστεί από μία αντίληψη άσκησης της εξουσίας με τέτοιο τρόπο που να τονίζεται πως ο ασκών την εξουσία αρέσκεται ιδίως στο να την κατέχει και δεν ανέχεται να αμφισβητείται . Είναι χαρακτηριστικός ο τρόπος που επιλέγει να λαμβάνει τις αποφάσεις του ο Πρωθυπουργός , ο τρόπος που νομοθετεί ή που παρακάμπτει την νομοθετική διαδικασία ,ο τρόπος που λειτουργεί η εκτελεστική εξουσία και φυσικά ο τρόπος αντίδρασης σε όποιον έλεγχο ή κριτική. Η ασέβεια προς τους θεσμούς προκύπτει ακριβώς γιατί η πολιτική και ιδεολογική τοποθέτηση της κυβέρνησης στην ουσία της και στον πραγματικό της πυρήνα δεν υποστηρίζει τους θεσμούς,δεν έχει εμπεδωμένη την αντίληψη της φιλελεύθερης δημοκρατίας, δεν μπορεί να ενσωματώσει στην πλήρη διάστασή της την διάκριση των εξουσιών και τον γνήσιο σεβασμό στα δικαιώματα του πολίτη. Αντιθέτως ,αγκαλιάζει με σπουδή τον λαϊκισμό σε όλες τις εκφάνσεις του και τροφοδοτεί ο,τιδήποτε θα μπορούσε να προάγει αισθήματα πολιτικής και κοινωνικής πόλωσης.

Ο γάντζος είναι ο μη σεβασμός στα δικαιώματα του πολίτη. Ο γάντζος είναι πολιτική . Μιλώντας για τοπική αυτοδιοίκηση πάντα αρεσκόμαστε να αναφέρουμε την ανεξαρτησία από τα κόμματα (καταθέτω την κομματική μου ταυτότητα ,λέει ο υποψήφιος για να καθησυχάσει τους καχύποπτους ψηφοφόρους) ,την αποκλειστική ενασχόληση με τα ζητήματα της πόλης , την περίφημη καθημερινότητα ,το Άγιο δισκοπότηρο ,το κλειδί που ξεκλειδώνει σαν πασπαρτού κάθε Δημαρχιακό Μέγαρο. Ξεχνάμε όμως την ουσία. Ξεχνάμε την πολιτική. Ξεχνάμε τον γάντζο . Σήμερα αυτό ,αύριο τι;

Θωμάς Δ. Ρετσιάνης / Μαιευτήρας-Γυναικολόγος

ΠΗΓΗ:https://www.onlarissa.gr

Ατυχήματα παιδικής ηλικίας: Πως να προληφθούν

Γράφει ο Αναστάσιος Δ. Χατζής, Παιδίατρος – Εντατικολόγος, Διευθυντής Παιδιατρικής ΜΕΘ

Τα παιδιά από τη γέννηση τους μέχρι την ενηλικίωση εκτίθενται στον κίνδυνο ατυχήματος που μπορεί να απειλήσει τόσο την υγεία τους όσο και αυτή την ίδια τους τη ζωή τους.



Για τη σοβαρότητα του προβλήματος θα πρέπει να λάβουμε υπ’ όψιν μας ότι κάθε χρόνο στη χώρα μας 500 χιλιάδες περίπου παιδιά θα υποστούν ένα ατύχημα, από το πιο μικρό μέχρι το πιο σοβαρό, με συνέπεια να χάνονται περίπου 700 παιδιά και άλλα 3000 να παρουσιάζουν μικρή ή μεγάλη αναπηρία.

Είναι επίσης αξιοσημείωτο ότι περισσότερα από τα μισά ατυχήματα συμβαίνουν μέσα στο ίδιο το σπίτι του παιδιού και οφείλονται σε μια τεράστια ποικιλία αιτών, στα οποία συμπεριλαμβάνονται και οι δηλητηριάσεις.



Όμως κάθε χώρος, στον οποίο βρίσκονται και δραστηριοποιούνται παιδιά, περιλαμβάνει δυνητικά και κινδύνους ατυχήματος.

Η πρόληψη όλων αυτών των ατυχημάτων προϋποθέτει αφ’ ενός την προστασία και την ενημέρωση των παιδιών αφ’ ετέρου τη δημιουργία ασφαλών συνθηκών κατά τη διάρκεια της εκεί παρουσίας των παιδιών.

Καθημερινά καταγράφονται ατυχήματα, στα οποία εμπλέκονται και παιδιά, με άλλοτε άλλη συνέπεια. Το πρόσφατο τραγικά τροχαίο ατύχημα με θύματα τρία παιδιά ξαναφέρνει στην επιφάνεια με τον πιο δραματικό τρόπο την ανάγκη για δραστική παρέμβαση για την πρόληψη των παιδικών ατυχημάτων.

Απαιτείται:

1. Η ανάγκη συνεχούς ενημέρωσης των γονέων Για τους κινδύνους ατυχημάτων και κυρίως για τα μέτρα πρόληψης που αυτοί θα πρέπει να λαμβάνουν για να προστατέψουν τα παιδιά τους

2. Την ανάγκη επιμόρφωσης των ίδιων των παιδιών για τους κινδύνους που απορρέουν από τη δική τους (και των άλλων παιδιών) παραβατική συμπεριφορά

3. Την ανάγκη συνεχούς επιτήρησης και παρέμβασης της Πολιτείας για την αποτροπή των ατυχημάτων που αφορούν και σε παιδιά και σε ενήλικες.

Δεν ευελπιστώ ότι το πρόβλημα μπορεί να λυθεί άμεσα. Όμως είναι σίγουρο ότι με τη συνεχή προσπάθεια μπορούμε σταδιακά να αλλάξουμε και τη δική μας νοοτροπία και να βελτιστοποιήσουμε τις συνθήκες προστασίας των παιδιών από τα ατυχήματα.

ΠΗΓΗ:http://www.healthreport.gr/

 

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Ιατρικός Σύλλογος Λάρισας
28ης Οκτωβρίου 43 Λάρισα 41223
Τηλ.2410287777 - 2410236036
Φαξ:2410287777

Website: http://www.isli.gr

 

 Email:Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να το δείτε.
 ------------
 Σας ενημερώνουμε οτι τα γραφεία του ΙΣΛ θα είναι ανοικτά προς εξυπηρέτηση ως εξής:
Δευτέρα εως Παρασκευή πρωί 09:00-14:00
Δευτέρα-Τετάρτη απόγευμα 18:00-20:00

 

"ΒΙΟΠΟΛΙΣ ΥΠΟΔΟΧΕΥΣ"

viopolis ypodoheus

Ημερολόγιο δημοσιεύσεων

Σεπτέμβριος 2019
Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
26 27 28 29 30 31 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 1 2 3 4 5 6
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική ΑΡΘΡΑ-ΑΠΟΨΕΙΣ