Άρθρα - απόψεις

Έρχεται … φθινοπωρινός «πυρετός» στην Υγεία

Tης Γεωργίας Σκιτζή

Δύσκολος προδιαγράφεται ο Σεπτέμβρης για το χώρο της Υγείας, δεδομένου ότι οι προσπάθειες της πολιτικής ηγεσίας του υπ. Υγείας για τη σύσταση της Νέας Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας, κάθε άλλο παρά από επιτυχία στέφονται. Και αυτό γιατί ο αριθμός των οικογενειακών γιατρών είναι ασθενικός, με αποτέλεσμα η εξυπηρέτηση των πολιτών να αρχίσει σε πολλές εκ των περιπτώσεων να μετατρέπεται σε … οδύσσεια.

Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους

Αντί για 239 τοπικές μονάδες Υγείας όπως προβλέπονται από το σχεδιασμό της νέας Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας, μόνο 94 λειτουργούν. Στις ΤΟΜΥ αυτές έχουν εγγραφεί 80.000 πολίτες, συνεπώς λιγότεροι από 1.000 πολίτες ανά μονάδα όταν θα έπρεπε να ανέρχονται για μια ικανή κάλυψη σε 10-12.000 ανά μονάδα.

Την περίοδο 2004-2009, οι δημόσιες δαπάνες υγείας και ειδικά για φάρμακα είχαν κυριολεκτικά εκτροχιαστεί. Συνεπώς με τα μέχρι τώρα δεδομένα, είναι αδύνατον να καλυφθεί το σύνολο του πληθυσμού.

Πέραν όμως της προσπάθειας του να σταματήσει το σύστημα υγείας στην Ελλάδα να είναι νοσοκομειοκεντρικό, η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί έναντι των δανειστών και σε μια σειρά ακόμη διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων όπως: α) Η εφαρμογή νέου συστήματος χρηματοδότησης στα νοσοκομεία του ΕΣΥ και του ιδιωτικού τομέα με βάση το σύστημα DRG’s. Το μέτρο είχε ενταχθεί στο Μνημόνιο από το 2012, αλλά ουσιαστικά πράξη έχουν γίνει μόνο επιτροπές και μελέτες. Μετά από συνεχείς παρατάσεις και αναβολές, η σημερινή κυβέρνηση έχει δεσμευτεί ότι το νέο σύστημα θα αρχίσει να εφαρμόζεται το 2019.

Β) Το μέτρο της αξιολόγησης τεχνολογιών Υγείας το οποίο εφαρμόζεται σε όλες τις χώρες της Ευρώπης, οι οποίες αξιολογούν νέα φάρμακα και μεθόδους πριν καλύψουν το κόστος. Πρόσφατα, η κυβέρνηση έφτιαξε μία επιτροπή υπό τον υπουργό Υγείας για το σκοπό αυτό και μένει να δούμε πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα

Γ) Ηλεκτρονική διακυβέρνηση. Στόχος είναι να δημιουργηθεί ο λεγόμενος «ηλεκτρονικός φάκελος υγείας», ο οποίος θα περιλαμβάνει στοιχεία για την υγεία κάθε πολίτη και Δ) Έλεγχος της κατανάλωσης φαρμάκων. Είναι αναγκαίο να εφαρμοστούν με αυστηρότητα πρωτόκολλα διαχείρισης των ασθενειών.

Μένει να δούμε στην πράξη κατά πόσο οι μεταρρυθμίσεις αυτές θα στηθούν σε στέρεες βάσεις, ώστε να καταφέρουν να αποδώσουν και να βελτιωθεί η δημόσια Υγεία στην Ελλάδα, επ΄ωφελεία των πολιτών! 

ΠΗΓΗ:http://www.healthweb.gr/

 

Μια αποσπασματική μεταρρύθμιση προς αβέβαιη κατεύθυνση

Μια αποσπασματική μεταρρύθμιση προς αβέβαιη κατεύθυνση

«…Οι όροι διαμόρφωσης του νέου χάρτη της Ανώτατης Εκπαίδευσης δεν μπορεί παρά να είναι αμιγώς ακαδημαϊκοί...» δήλωσε ο κ. υπουργός στη Λάρισα!


Δεν είναι υπερβολή να χαρακτηρισθεί ως πείραμα το σχέδιο που επιδιώκει υλοποιήσει ο κ. Γαβρόγλου, και μάλιστα επέλεξε ως πεδίο εφαρμογής τρία περιφερειακά Πανεπιστήμια και ΤΕΙ που, έτσι κι αλλιώς, διψούν για ανάπτυξη και έχουν πραγματικές ανάγκες μεταρρυθμίσεων.
Δεν είναι υπερβολή, επίσης, να αναγνωρίσουμε και το γεγονός ότι δεν έχουν διατυπωθεί τεκμηριωμένες προτάσεις μέσο-μακροπρόθεσμου σχεδιασμού, αναδιάρθρωσης και ανάπτυξης από τα περισσότερα (αν όχι όλα) τα ελληνικά πανεπιστήμια, με διαχρονική ευθύνη των διοικήσεών τους. Άλλωστε οι διοικητικές δομές και διαδικασίες στα Πανεπιστήμιά μας είναι τέτοιες που, κατά κανόνα, ευνοούν την εσωστρέφεια και δεν διευκολύνουν την ανάδειξη και υλοποίηση μεσο-μακροπρόθεσμων σχεδιασμών και στόχων. Αυτό έδωσε στο Υπουργείο μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να «αλώσει» τα δύο, μέχρι τώρα, Πανεπιστήμια Ιόνιο και Ηπείρου, ενώ έπεται το Π.Θ., και να επιβάλει την πολιτική του, άλλοτε με «τάματα» για νέες θέσεις και άλλοτε με τη δύναμη της εξουσίας. Σε καμιά περίπτωση, όμως δεν έγινε αυτό με τεκμηρίωση για την αναγκαιότητα των αλλαγών και κυρίως για την εκλογοθηρικού(;) χαρακτήρα επιλεκτική ανωτατοποίηση των ΤΕΙ, μέσω της οποίας καταργούνται σταδιακά τμήματα της τεχνολογικής εκπαίδευσης.
Σ’ αυτή τη μεταρρυθμιστική πρωτοβουλία το Υπ. Παιδείας απεμπολεί μια ιστορική ευκαιρία να διορθώσει τις προχειρότητες του παρελθόντος, να «συμμαζέψει τη διασπορά του» σε 5 πόλεις και να δώσει μια νέα δυναμική στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας. Αντί για μια αναδιάρθρωση προς αποδοτικότερη λειτουργία, προσθέτει ένα ασήκωτο εκπαιδευτικό φορτίο στο Π.Θ., από το οποίο θα αργήσει πολύ να ανακάμψει.
Οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες με υψηλή βιομηχανική και οικονομική ανάπτυξη, ενισχύουν τις τεχνολογικές σπουδές, που αποτελούν τον πυρήνα της εκπαίδευσης του παραγωγικού τους δυναμικού στη βιομηχανία και σ’ όλους τους κλάδους της οικονομίας, και βέβαια στηρίζονται σε 3ετή προγράμματα σπουδών, στη συνέχεια των οποίων μπορεί κάποιος να εξειδικευθεί με μεταπτυχιακές σπουδές. Η ηγεσία του Υπ. Παιδείας επιμένει να αγνοεί αυτή τη θετική ευρωπαϊκή εμπειρία. Τι είναι αυτό που διαφοροποιεί την Ελλάδα τόσο ώστε να υιοθετεί για όλους τους κλάδους τις ανώτατες πανεπιστημιακές σπουδές, τη στιγμή μάλιστα που έχουμε διπλάσιο αριθμό μεταπτυχιακών προγραμμάτων από τη Γερμανία; Την ίδια στιγμή, υποβιβάζεται η τεχνολογική κατάρτιση στο επίπεδο των ΙΕΚ, τα οποία, όμως, έχουν ως αποστολή να παράγουν τεχνίτες και όχι τεχνολόγους.
Στον κλάδο των Βιο-Επιστημών, για παράδειγμα, υιοθετεί την ανωτατοποίηση των σχολών νοσηλευτικής των ΤΕΙ, και μάλιστα με πολλά τμήματα ανά τη χώρα. Η ρύθμιση αυτή θα οδηγήσει σε πληθώρα αποφοίτων νοσηλευτών και νοσηλευτριών Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης (ΠΕ) που - εύλογα - θα διεκδικούν θέσεις στελεχών στα νοσοκομεία, αφήνοντας την πρακτική νοσηλευτική φροντίδα και την εκτέλεση του καθοριστικής σημασίας καθημερινού νοσηλευτικού έργου σε ποιους; Σε αποφοίτους των ΙΕΚ Νοσηλευτικής; Ας μην αναφερθούμε στο γεγονός ότι έχουν ήδη παραχθεί χιλιάδες νοσηλευτές και νοσηλεύτριες που δεν απασχολούνται, λόγω παύσης των προσλήψεων στη διάρκεια της κρίσης.
Δεν είναι σαφές ούτε στην κοινή γνώμη ούτε στα πανεπιστήμια τι ώθησε την κυβέρνηση να δώσει αυτή την κατεύθυνση στη «μεταρρύθμιση» της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Άλλοτε ακούμε για «δεσμεύσεις μνημονίων» και άλλοτε για προσαρμογή στις προτάσεις του ΟΟΣΑ. Η έκθεση ΟΟΣΑ του 2017 όπως και ο κ. υπουργός παραδέχτηκε κατά τη δημοσιοποίησή της, είναι πολύ βελτιωμένη σε σχέση με εκείνη του 2011 και πιο τεκμηριωμένη, καθώς έχει συμπεριλάβει στην ανασκόπησή της πολλές επιμέρους μελέτες ερευνητικών ομάδων από τα ελληνικά ΑΕΙ και καταδεικνύει με στοιχεία αυτά που αποτελούν κοινές διαπιστώσεις εντός και εκτός της ακαδημαϊκής κοινότητας. Στο κεφάλαιο 5, σελ 204-237 που αφορά στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση στη χώρα μας διαβάζουμε ότι:
1.»…Οι Έλληνες απόφοιτοι ΑΕΙ έχουν υψηλά ποσοστά πρόσβασης στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση αλλά σημειώνουν χαμηλότερες επιδόσεις στον γραμματισμό, τις μαθηματικές δεξιότητες και την επίλυση προβλημάτων σε σύγκριση με τους αποφοίτους άλλων χωρών…του ΟΟΣΑ. Ως εκ τούτου, είναι σημαντικό να επενδύσει η χώρα στις προϋποθέσεις που θα ενισχύσουν την αποτελεσματικότητα, και την επίτευξη υψηλής ποιότητας και επιδόσεων στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση».
Με ποιον τρόπο εξυπηρετούν οι «συνενώσεις» ΑΕΙ και ΤΕΙ τη συγκεκριμένη διαπίστωση; Με ποιο Διδακτικό Ερευνητικό Προσωπικό (ΔΕΠ) θα εξυπηρετηθούν τα προτεινόμενα 16 νέα τμήματα στο ΠΘ ;
2. «...Ο εξαιρετικά λεπτομερής και τεχνικός χαρακτήρας της ελληνικής νομοθεσίας, μαζί με τις συχνές νομοθετικές αλλαγές, οδήγησε σε έναν εξαιρετικά σύνθετο τρόπο διακυβέρνησης και χρηματοδότησης στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση… Μία πτυχή που μπορεί να τεθεί ως στόχος, αφορά στη βελτίωση της διακυβέρνησης της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης…., …με μία προοδευτική προσέγγιση μεγαλύτερης αυτονομίας, σύνδεσης του συστήματος χρηματοδότησης με την κυβερνητική στρατηγική για την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση και εξισορρόπηση της μεγαλύτερης αυτονομίας και της αύξησης της λογοδοσίας.»
Εδώ η εκ των «άνω» επιβολή της συνένωσης, καταλύει την αυτοτέλεια των Πανεπιστημίων και περιορίζει την αυτονομία της. Στην πράξη, αποτελεί επέκταση του ασφυκτικού ελέγχου με το οποίο το Υπ. Παιδείας διοικεί τα ΑΕΙ περιορίζοντας συνεχώς την αυτοτέλειά τους με τις διαχρονικά αναρίθμητες παρεμβάσεις σε διαδικασίες, ακόμα και στη διατύπωση των πρακτικών εκλογής μελών ΔΕΠ, στις επιλογές ακαδημαϊκού προσωπικού, στη διαχείριση του ΕΛΚΕ, στην αποτρεπτική γραφειοκρατία διαχείρισης πόρων κ.λπ. Η λογοδοσία επί της απόδοσης έργου από τα ελληνικά δημόσια ΑΕΙ, δεν αποτελεί ζητούμενο στη χώρα μας, συχνά δε χάνεται στην έλλειψη αξιόπιστων δεδομένων.
3. «…η μεγάλη γεωγραφική διασπορά και η ασαφής διάκριση αντικειμένων έχουν επισημανθεί ως δομικά προβλήματα της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης στην Ελλάδα.
Η ίδρυση νέων Πανεπιστημίων και ΤΕΙ έγινε συχνά με εκλογοθηρικού χαρακτήρα «θωπεία» στις τοπικές κοινωνίες, μετά από παρεμβάσεις πολιτικών στο παρελθόν, αλλά και σήμερα. Αυτή η χωρίς στρατηγικό σχεδιασμό τακτική διαιωνίζει και τη διασπορά του Π.Θ. σε 5 πόλεις, που δεν διευκολύνει τις συνέργειες των επιστημονικών ομάδων, μεγαλώνει το λειτουργικό κόστος και αδυνατίζει τη δημιουργική δυναμική του ενιαίου ακαδημαϊκού χώρου. Χρειάζεται ιδιαίτερη πολιτική τόλμη, για να συγκεντρωθεί το Π.Θ. στις δύο μεγάλες πόλεις, και βέβαια δεν αναμένουμε αυτό να υλοποιηθεί καθώς ευρισκόμαστε μερικούς μήνες πριν τις εκλογές.
Σε ό,τι αφορά στα προτεινόμενα νέα τμήματα, τα περισσότερα δεν έχουν αντιστοίχιση με τις ανάγκες της κοινωνίας και της παραγωγής, έχουν απροσδιόριστο περιεχόμενο σπουδών και ακόμα πιο ασαφή σχέση με την επαγγελματική απασχόληση των αποφοίτων. Οι ανάγκες τις κοινωνίας και η εξέλιξη των επιστημών αποτελούν τη βάση για τη διαμόρφωση νέων προγραμμάτων σπουδών και αναβάθμιση των παλαιών. Στην προτεινόμενη συγχώνευση αντί γι’ αυτό πλάθονται νέοι τίτλοι τμημάτων, των οποίων η στελέχωση θα ολοκληρωθεί ίσως όταν βγούμε από τη χρεοκοπία.
Σε ό,τι αφορά στα προγράμματα σπουδών των νέων τμημάτων, οι «αρμόδιοι» να τα καταρτίσουν, θα βρεθούν σε μεγάλη δυσκολία να χαράξουν τις διαχωριστικές γραμμές τόσο μεταξύ τους, όσο και με τα προϋπάρχοντα. Παραδείγματα τμημάτων με σημαντικές επικαλύψεις και ΑΣΑΦΗ οριοθέτηση είναι:
α) Γεωπονία Φυτικής Παραγωγής και Αγροτικού Περιβάλλοντος, Γεωπονία-Αγροτεχνολογία, Γεωπονία Ιχθυολογίας και Υδάτινου Περιβάλλοντος, Επιστήμη Ζωικής Παραγωγής.
β) Πληροφορική με Εφαρμογές στη Βιοΐατρική, Πληροφορική και Τηλεπικοινωνίες, Ηλεκτρολόγοι Μηχανικοί και Μηχανικοί Υπολογιστών, Ψηφιακά Συστήματα.
γ) Τμήματα Μηχανολόγων Μηχανικών και Περιβάλλοντος και Ενεργειακών Τεχνολογιών.
δ) Τμήματα Γλωσσικών και Διαπολιτισμικών Σπουδών και Πολιτισμού και Δημιουργικών Μέσων. Άλλα από αυτά με 4 έτη και άλλα με 5 έτη σπουδών πυροδοτώντας τριβές όταν έρθει ώρα να κριθούν οι ισοτιμίες. Η δε απορρόφηση των αποφοίτων τους θα οδεύει είτε προς άγνωστη κατεύθυνση, είτε ως έτοιμο για απόδοση ανθρώπινο κεφάλαιο προς άλλες χώρες, για να το εκμεταλλευτούν, χωρίς η κατάρτισή του να τους έχει κοστίσει.
4. Μια δυσάρεστη διαπίστωση του ΟΟΣΑ που επιβάλλεται να αλλάξει χωρίς καθυστερήσεις είναι «...το χαμηλό ποσοστό έγκαιρης ολοκλήρωσης των σπουδών και το σημαντικό ποσοστό διακοπής τους..». Το 2014/15 το 54% των προ-πτυχιακών φοιτητών σε τμήματα με 8 εξάμηνα σπουδών φοιτούσε ήδη στο 11ο εξάμηνο, από 37% που ήταν το 2002/03 (!!). [Στοιχεία ΙΟΒΕ και ΟΟΣΑ.]
Δηλαδή πάνω απ τους μισούς φοιτητές 4 ετών σχολών αποφοιτεί μετά τον 6ο ή 7ο χρόνο! Πέραν του ότι φαινομενικά «περιορίζει» την ανεργία των νέων, πώς αντιμετωπίζουν Υπ. Παιδείας και ΑΕΙ και ΤΕΙ αυτό το φαινόμενο, σπατάλης χρόνου, πόρων και ενέργειας των νέων μας;
5.»…τα ΤΕΙ έχουν αποτύχει να αποκτήσουν διακριτή αποστολή με επαρκή εστίαση στην αγορά εργασίας…».
Στην 15ετία 2002/03 - 2014/15 ο αριθμός των εισαγομένων στα ΑΕΙ αυξήθηκε κατά 9% ενώ για τα ΤΕΙ μειώθηκε κατά 20%. Ο αριθμός των μεταπτυχιακών φοιτητών στο ίδιο διάστημα διπλασιάστηκε, το ίδιο και ο αριθμός των ανέργων αποφοίτων στη διάρκεια της κρίσης. Ο ρόλος των ΤΕΙ στο πλαίσιο της αρχικής τους αποστολής είναι σημαντικός και αναντικατάστατος για την ελληνική οικονομία και τον παραγωγικό ιστό της χώρας και απαιτείται να επιστρέψουν στην αρχική αποστολή παροχής υψηλών δεξιοτήτων στην αγορά εργασίας. Ο αριθμός των εισακτέων στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση να περιοριστεί σε αριθμό συγκρίσιμο με τον Ευρωπαϊκό μέσο όρο, αυξάνοντας το ποσοστό εισαγωγής στα ΤΕΙ σε σχέση με τα πανεπιστήμια, με παράλληλη θέσπιση κινήτρων που θα ενισχύσουν την ακαδημαϊκή αποστολή τους, και τη σύνδεσή τους με την παραγωγή.
Η προτεινόμενη «συνένωση» κινείται στην αντίθετη κατεύθυνση και η εφαρμογή της θα μεγαλώσει κατά πολύ το κενό στην τεχνολογική εκπαίδευση, χωρίς να μπορεί αυτό να γεφυρωθεί από τα προγράμματα διετών σπουδών που θα παράγουν τεχνίτες και όχι τεχνολόγους.
Η ευθύνη της προηγούμενης και της νέας διοίκησης του Π.Θ. μπροστά σ’ αυτή τη θεμελιακή αλλαγή που αν υλοποιηθεί θα αλλάξει τελείως τη φυσιογνωμία του, είναι πολύ μεγάλη. Αντί να παρακάμψει την ακαδημαϊκά δόκιμη διαδικασία στρατηγικού σχεδιασμού και ανάπτυξης νέων Τμημάτων από τους κατάλληλους γι’ αυτό ειδικούς, με ενδεικτικό πρόγραμμα σπουδών, ανάγκες σε προσωπικό και υποδομές, εξοπλισμό, σκοπιμότητα, βιωσιμότητα και χρονοδιάγραμμα υλοποίησης, οφείλει να δει νηφάλια, με ανοικτό διάλογο και διαφάνεια, - όχι στη μέση του καλοκαιριού- την πρόκληση του Υπουργείου ως «...ευκαιρία διόρθωσης των προχειροτήτων του παρελθόντος...» όπως και ο κύριος υπουργός δήλωσε χαρακτηριστικά.
Δεν παραγνωρίζουμε τις θετικές μέχρι σήμερα παρεμβάσεις του Υπουργείου Παιδείας μεταξύ άλλων για την ενίσχυση του βάρους των σπουδών στο Λύκειο, τον περιορισμό της παραπαιδείας και για την ενίσχυση της Έρευνας με τη δημιουργία του Ελληνικού Ιδρύματος Έρευνας Καινοτομίας και τη χρηματοδότηση που το συνοδεύει. Αντιλαμβανόμαστε επίσης ότι η ανυπαρξία ευρύτερης συναίνεσης των πολιτικών φορέων για τις μεσο-μακροπρόθεσμες προτεραιότητες που απαιτεί η Ανώτατη Εκπαίδευση έχει διαχρονικά καταστεί «εθνικό χαρακτηριστικό», ενάντια στην ανάπτυξη.
Τα παραπάνω όμως δεν μπορεί να αποτελέσουν άλλοθι για την επιλεκτική «μεταρρυθμιστική» πρωτοβουλία που προσπαθεί να επιβάλλει το Υπ. Παιδείας στη Θεσσαλία. Ευελπιστούμε ότι ο κ. Γαβρόγλου όταν δήλωσε συνέπεια από μέρους του για «...διάλογο μέχρι τελικής πτώσεως...», δεν εννοούσε τη δική μας πτώση και τον δικό του θρίαμβο, έστω και αν το «ραβδι» της εξουσίας είναι στα χέρια του.

Του Κωνσταντίνου Μαλίζου
καθηγητή Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημιου Θεσσαλίας 

ΠΗΓΗ:http://www.eleftheria.gr/

 

Τι σημαίνει για το χώρο της Υγείας η έξοδος από το Μνημόνιο;

Τι σημαίνει για το χώρο της Υγείας η έξοδος από το Μνημόνιο;

Από σήμερα, η χώρα είναι εκτός Μνημονίου. Τι μπορεί να σημαίνει αυτό για το χώρο της Υγείας; Δυστυχώς για όλους μας και παρά τα μέτρα που λάβαμε, το ζητούμενο παραμένει: η οικοδόμηση ενός βιώσιμου συστήματος ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης.

Εύλογα θα ρωτήσει κάποιος: Πριν το Μνημόνιο, δεν είχαμε ένα βιώσιμο ΕΣΥ; Η απάντηση είναι ξεκάθαρα όχι. Γι’ αυτό, άλλωστε, οδηγηθήκαμε στο Μνημόνιο. Την περίοδο 2004-2009, οι δημόσιες δαπάνες υγείας και ειδικά για φάρμακα είχαν κυριολεκτικά εκτροχιαστεί.

Είχαμε ένα καλό σύστημα υγείας; Με όρους αποδοτικότητας και αποτελεσματικότητας επίσης ξεκάθαρα όχι. Ναι οι πολίτες είχαν πρόσβαση σε όλες τις θεραπείες. Όμως, αυτό γινόταν δίχως αξιολόγηση, με συνέπεια να ξοδεύουμε ασύστολα χρήματα, τα οποία δεν έπιαναν τόπο.

Δομικές αδυναμίες

Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι το ΕΣΥ είχε – και εξακολουθεί να έχει – δομικές στρεβλώσεις. Ακόμη και την περίοδο του μεγάλου πάρτι στην Υγεία, συνολικά, οι δημόσιες δαπάνες της χώρας για την υγεία υπολείπονταν σημαντικά του μέσου ευρωπαϊκού όρου. Οι ιδιωτικές δαπάνες ήταν πολύ υψηλές (45-50% των συνολικών) σε μία χώρα που – κατά τα άλλα – διαθέτει δημόσια κοινωνική ασφάλιση και δημόσιο, εθνικό σύστημα υγείας.

 

Η αλήθεια είναι ότι το σύστημα υγείας «ισορροπούσε» χάρη ακριβώς στις άτυπες πληρωμές, ήτοι στο μαύρο χρήμα. Οι πολίτες είχαν την άνεση να πληρώσουν από την τσέπη τους για να αποφύγουν ουρές και γραφειοκρατία , να βρουν τον «καλύτερο» γιατρό, το «καλύτερο» νοσοκομείο κλπ.

Η γυμνή αλήθεια φάνηκε με τον ερχομό της κρίσης. Το διαθέσιμο εισόδημα για άτυπες πληρωμές μειώθηκε κατακόρυφα, μαζί με τη δημόσια χρηματοδότηση και επήλθε η πλήρης ανισορροπία. Η εφαρμογή του Μνημονίου επέφερε επιπτώσεις στην υγεία πολλών Ελλήνων, οι οποίοι πλέον δεν είχαν τα χρήματα για να καλύψουν από την τσέπη τους τις αδυναμίες του ΕΣΥ.

Αλήθεια είναι επίσης ότι το κατά τα άλλα «επάρατο” Μνημόνιο είχε ως αποτέλεσμα η χώρα για πρώτη φορά να εφαρμόσει μέτρα και πολιτικές, που παρέμεναν ζητούμενο επί τρεις δεκαετίες. Αναφέρω ορισμένα επιγραμματικά: Η ύπαρξη και τήρηση προϋπολογισμών, η ηλεκτρονική συνταγογράφηση, η χρήση γενοσήμων, η αξιολόγηση νοσοκομείων, η δημιουργία του ΕΟΠΥΥ, τα πρωτόκολλα διαχείρισης νόσων και διαγνώσεων κ.ο.κ.

Παταγώδης αποτυχία

Ωστόσο, λάβαμε μέτρα βεβιασμένα επί δικαίων και αδίκων, και δυστυχώς με πενιχρά αποτελέσματα. Η σκληρή πραγματικότητα είναι ότι αποτύχαμε να ελέγξουμε τις δαπάνες σε όλο το φάσμα των υπηρεσιών υγείας και υποχρεωθήκαμε να εφαρμόσουμε σύστημα αυτόματης επιστροφής (clawback) και εκπτώσεων (rebates).

Η αποτυχία είναι παταγώδης ειδικά στο τομέα του φαρμάκου, στον οποίο κάθε χρόνο οι πραγματικές δαπάνες αυξάνονται. Βέβαια, ο προϋπολογισμός του ΕΟΠΥΥ είναι «κλειστός» και αυτό σημαίνει ότι αυξάνονται τα ποσά, που καλούνται να «επιστρέψουν» οι φαρμακευτικές επιχειρήσεις, γεγονός που έχει καταστήσει μη βιώσιμο το σύστημα ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης.

 

Για το 2018, εκτιμάται χονδρικά ότι οι φαρμακοβιομηχανίες θα «επιστρέψουν» περίπου από 1,1 δις ευρώ, ενώ ο προϋπολογισμός του ΕΟΠΥΥ είναι 2 δις και άλλα 700 εκατ. ευρώ θα πληρώσουμε όλοι μας από την τσέπη μας ως συμμετοχή.

Δηλαδή, οι Έλληνες καταναλώνουμε σε ετήσια βάση φάρμακα αξίας περίπου 3,8 δις ευρώ και το Κράτος καλύπτει μόλις 2 δις. Πόσο βιώσιμο μπορεί να είναι ένα τέτοιο σύστημα;

Οι προοπτικές

Βέβαια, θα μου πει κάποιος άλλος: Τώρα που βγαίνουμε από το Μνημόνιο, μπορεί να αλλάξουν όλα αυτά. Να αυξηθεί ο προϋπολογισμός του ΕΟΠΥΥ, να μειωθεί η συμμετοχή των ασθενών και να ελεγχθεί η κατανάλωση των φαρμάκων.

Έχω να τον ενημερώσω ότι με βάση όσα ψήφισε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, οι κλειστοί προϋπολογισμοί και το σύστημα αυτόματης επιστροφής (clawback) θα ισχύσουν τουλάχιστον μέχρι το 2022!

Το μόνο που υπάρχει περιθώριο να αυξηθεί είναι η φαρμακευτική δαπάνη. Με βάση ρύθμιση που πέρασε πρόσφατα η κυβέρνηση το όριο της δημόσιας φαρμακευτικής δαπάνης μπορεί να αυξηθεί εφόσον υπάρξει αύξηση του ΑΕΠ. Αναμφίβολα, είναι ένα «παράθυρο», αλλά δεν επαρκεί. Όλες οι εκτιμήσεις αναφέρουν ότι από δημοσιονομική πλευρά δεν υπάρχουν περιθώρια χαλάρωσης τα επόμενα χρόνια, ώστε να αυξηθούν οι δημόσιες δαπάνες για την υγεία.

Οι μεταρρυθμίσεις

Συνεπώς, το ζητούμενο είναι η χώρα να συνεχίσει τις μεταρρυθμίσεις στο χώρο της υγείας. Θα αναφέρω ορισμένες από αυτές:

Η εφαρμογή νέου συστήματος χρηματοδότησης στα νοσοκομεία του ΕΣΥ και του ιδιωτικού τομέα με βάση το σύστημα DRG’s. Ανάλογα συστήματα εφαρμόζονται σε όλες τις δυτικές χώρες και πλέον και σε ορισμένες… ανατολικές. Το μέτρο είχε ενταχθεί στο Μνημόνιο από το 2012, αλλά ουσιαστικά πράξη έχουν γίνει μόνο επιτροπές και μελέτες. Μετά από συνεχείς παρατάσεις και αναβολές, η σημερινή κυβέρνηση έχει δεσμευτεί ότι το νέο σύστημα θα αρχίσει να εφαρμόζεται το 2019.
Αξιολόγηση Τεχνολογιών Υγείας. Το μέτρο επίσης εφαρμόζεται σε όλες τις χώρες της Ευρώπης, οι οποίες αξιολογούν νέα φάρμακα και μεθόδους πριν καλύψουν το κόστος. Πρόσφατα, η κυβέρνηση έφτιαξε μία επιτροπή υπό τον υπουργό Υγείας για το σκοπό αυτό και μένει να δούμε πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα.
Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας. Η αχίλλειος πτέρνα του ελληνικού συστήματος υγείας, το οποίο χαρακτηρίζεται ως νοσοκομειοκεντρικό. Η κυβέρνηση έχει δρομολογήσει τη δημιουργία των λεγόμενων Τοπικών Μονάδων Υγείας (ΤΟΜΥ) στα αστικά κέντρα υγείας. Όμως, δεν έχει καταφέρει να προσελκύσει το ενδιαφέρον των νέων, γενικών γιατρών. Μέχρι σήμερα, έχουν δημιουργηθεί περίπου 100 μονάδες, αλλά η χώρα έχει ανάγκη τουλάχιστον 250.
Ηλεκτρονική διακυβέρνηση. Εδώ και χρόνια, ακούμε για το λεγόμενο σύστημα TAXIS στην υγεία, όμως, παρά τα σχέδια και τις μελέτες, τα νοσοκομεία και οι δημόσιες υπηρεσίες υγείας δεν έχουν ακόμη διασυνδεθεί ηλεκτρονικά. Μείζον ζητούμενο δεν είναι άλλο από τη δημιουργία του λεγόμενου «ηλεκτρονικού φακέλου υγείας», ο οποίος θα περιλαμβάνει στοιχεία για την υγεία κάθε πολίτη.
Έλεγχος της κατανάλωσης φαρμάκων. Όσο και αν ακούγεται απίστευτο, παρά τα μέτρα του Μνημονίου, ο αριθμός των συνταγών για φάρμακα αυξάνεται συνεχώς και μάλιστα παρά το γεγονός ότι δεκάδες χιλιάδες Έλληνες γιατροί έχουν μεταναστεύσει στο εξωτερικό. Είναι αναγκαίο να εφαρμοστούν με αυστηρότητα πρωτόκολλα διαχείρισης των ασθενειών.
Έχουν ειπωθεί και γραφτεί πολλά για το Μνημόνιο και δη στην Υγεία. Από ακραία αρνητικά όπως «Το Μνημόνιο βλάπτει σοβαρά την Υγεία», μέχρι υπερβολικά θετικά όπως το «Αν δεν υπήρχε το Μνημόνιο, στην Υγεία θα έπρεπε να το εφεύρουμε»…

Ως συνήθως η αλήθεια είναι κάπου στη μέση. Η αλήθεια είναι ότι την περίοδο του Μνημονίου μπήκαν οι βάσεις για να υλοποιηθούν σημαντικές μεταρρυθμίσεις. Μετά το Μνημόνιο, λοιπόν, η συζήτηση πρέπει να επικεντρωθεί στο πώς σχεδιάζονται και κυρίως στο πώς εφαρμόζονται οι προαναφερόμενες μεταρρυθμίσεις. Και δυστυχώς, γι’ αυτό ελάχιστα συζητούμε…

ΠΗΓΗ:https://virus.com.gr/

Η πικρή θεραπεία και η μεγάλη αρρώστια

Η πικρή θεραπεία και η μεγάλη αρρώστια | in.gr

Η ημέρα του τέλους (;) των μνημονίων θα πρεπε να είναι μια ημέρα περισυλλογής
Η πικρή θεραπεία και η μεγάλη αρρώστια | in.gr


Για το πολυσυζητημένο τέλος (;) της εποχής των μνημονίων θέλω να πω μόνο ένα πράγμα: αλλιώς το είχα φανταστεί. Πιθανότατα αλλιώς το είχαμε φανταστεί όλοι. Δεν αμφιβάλω ότι κάποιοι περίμεναν ένα γιγάντιο πανηγύρι, με νταούλια, ζουρνάδες και χορούς στο Σύνταγμα. Δεν αποκλείω στο μυαλό κάποιων άλλων το τέλος αυτό να σηματοδοτούσε και το τέλος της κρίσης με ένα τρόπο ακόμα θεαματικότερο: με αναγγελίες δημοσίων επενδύσεων, αυξήσεων μισθών και συντάξεων π.χ. Υποθέτω πως κάποιοι άλλοι το τέλος των μνημονίων θα το είχαν συνδέσει με την καταστροφή της Ευρωπαϊκής Ενωσης, την κατάρρευση του ευρώ, την αρχή μιας νέας εποχής στην οποία η φτωχή πλην όμως περήφανη Ελλάδα θα ταξίδευε στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα. Ακόμα και ως λέξη το μνημόνιο είναι τρομακτική: ετυμολογικά ακούγεται σαν να προέκυψε έπειτα από συνδυασμό της λέξης μνήμη και της λέξης κώνειο – είναι σαν να υπενθυμίζεις σε κάποιον τα λάθη του (μνήμη) και την ίδια στιγμή να τον υποχρεώνεις να καταπιεί φαρμάκι (κώνειο). Αλλά όλα αυτά, ως συνήθως, ήταν ιστορίες που έφτιαξε το μυαλό μας.

Να προσεύχεσαι και να αναρωτιέσαι
Το να συζητάς το τέλος του μνημονίου είναι σαν να συζητάς το τέλος μιας θεραπείας. Μπορεί η θεραπεία να ήταν σκληρή, να ήταν λάθος, να ήταν η χειρότερη ή να σου επιβλήθηκε χωρίς να σου δοθεί η δυνατότητα να ψάξεις μια άλλη, αλλά κάθε θεραπεία είναι κάτι λιγότερο σημαντικό από την αρρώστια. Στην συγκεκριμένη περίπτωση η αρρώστια ήταν η χρεοκοπία: αυτή και μόνο ήταν το μεγάλο πρόβλημα. Τα μνημόνια τα έφερε η χρεοκοπία κι ας πιστεύει ο κόσμος το αντίθετο, ζαλισμένος από τη μπουρδολογία και πικραμένος από την κατάρρευση του επιπέδου της ζωής του. Το να γιορτάζεις το τέλος της θεραπείας έχει νόημα μόνο σε δυο περιπτώσεις: το κάνεις αν είσαι καλά, και το κάνεις κι αν έχεις πλέον και τη βεβαιότητα ότι τα συμπτώματα της αρρώστιας, που στάθηκαν αιτία για τη σκληρή σου περιπέτεια, δεν θα ξαναεμφανιστούν. Αν δεν έχεις αυτές τις βεβαιότητες δεν γιορτάζεις: ή προσεύχεσαι ή αναρωτιέσαι τι λάθος έχει γίνει και μετά από τόση ταλαιπωρία ακόμα υποφέρεις.

Ολοι τα αντιμετώπισαν
Τα μνημόνια ήταν εύκολο να δαιμονοποιηθούν γιατί τα είχες μπροστά σου, ενώ η χρεοκοπία που ήταν και παραμένει το μεγάλο πρόβλημα, ήταν διαρκώς πίσω σου. Η δαιμονοποίηση των μνημονίων βοηθούσε στο να χτίσεις μια ωραία σχέση με όποιον έβλεπε πόσο θα τα πληρώσει: όλοι σχεδόν επένδυσαν στην αντιμετώπιση των μνημονίων – κυρίως γιατί δεν είχαν ιδέα στο πως θα αντιμετώπιζαν το πρόβλημα, δηλαδή τη χρεοκοπία, την πτώχευση και το χρέος. Ο Υπουργός Οικονομικών του Γιώργου Παπανδρέου, ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, είχε προβλέψει ότι τα μνημόνια θα τελειώσουν σε κανά εξάμηνο. Ο Αντώνης Σαμαράς, στο Ζάππειο, τους κήρυξε τον πόλεμο με τη σιγουριά ότι υπάρχουν άλλες λύσεις ανώδυνες. Ο Αλέξης Τσίπρας, που αρχικά δεν πίστευε καν ότι η χώρα χρεοκόπησε και πίστευε ότι η κρίση δεν υπήρχε, υποσχέθηκε ότι θα τα καταργήσει με ένα νόμο και ένα άρθρο και μετά αφού υπέγραψε και καινούργια δικά του, τα εκτέλεσε κατά γράμμα. Υπήρξαν κι άλλοι που τα κατήγγειλαν, τα πολέμησαν – υπήρξαν ακόμα και λίγοι που τα είδαν ως ευκαιρία. Αλλά τα μνημόνια ήταν απλά μια θεραπεία και τίποτα περισσότερο. Κι αν τελικά έκαναν ένα κακό, είναι ότι δεν βοήθησαν τη χώρα ούτε καν να ωριμάσει και να αναρωτηθεί πως δεν θα ξαναχρεοκοπήσει.

Ακόμα κι αν σήμερα κάποιοι δείκτες της οικονομίας είναι καλύτεροι μετά από χρόνια λιτότητας, τα μυαλά μας δεν έχουν αλλάξει καθόλου: αν μας άφηναν χωρίς επιτήρηση, θα χρεοκοπούσαμε πάλι – είναι θέμα χρόνου. Όχι γιατί είμαστε σπάταλοι ή τεμπέληδες, όπως μας κατηγορούν όσοι μας δανείζουν, αλλά γιατί δεν έχουμε καμία όρεξη να μάθουμε από τα λάθη μας. Αλλωστε σπανίως αναγνωρίζουμε ότι κάνουμε τέτοια.

Όλα θέμα χρόνου
Τι περίμενα εγώ ότι θα συμβεί τη μέρα του τέλους των μνημονίων; Περίμενα ότι η περιπέτεια θα είχε οδηγήσει πρώτα από όλα στην κατανόηση του προβλήματος. Περίμενα ότι θα είχαμε καταλάβει πως νομοτελειακά όποιος δανείζεται περισσότερα από όσα μπορεί να επιστρέψει, θα χρεοκοπήσει, όποιο κι αν είναι το επιτόκιο του δανεισμού – εμείς από τα μικρά επιτόκια χρεοκοπήσαμε. Περίμενα ότι θα είναι κατανοητό πως μόνο μια σοβαρή ελάφρυνση του χρέους μπορεί να δημιουργήσει συνθήκες πραγματικής επανεκκίνησης της οικονομίας. Περίμενα ότι μετά από τόσες θυσίες θα είχαμε πάρει το μάθημά μας και θα προσπαθούσαμε από μόνοι μας για μεταρρυθμίσεις, που θα μίκρυναν την ανάγκη χρηματοδότησης του μικρού ή μεγάλου Κράτους μας. Περίμενα ότι η πίκρα των μνημονίων θα λειτουργούσε κυρίως στο θυμικό μας: θα μας απασχολούσε σοβαρά πως κάτι τέτοιο δεν θα μας ξανασυμβεί. Περίμενα ότι θα καταλαβαίναμε πως δεν υπάρχει οικονομία χωρίς επενδύσεις, πως δεν γίνεται να πληρώνεις για κρατικές υπηρεσίες που απλά δεν υπάρχουν, πως δεν μπορείς να ελπίζεις στο κρατικό χρήμα για να κάνεις τον επιχειρηματία, πως δεν γίνεται το εθνικό μας όραμα να είναι πια η μεγάλη σύνταξη, αυτή που ζει παιδιά κι εγγόνια. Περίμενα ότι η μέρα του τέλους των μνημονίων θα ήταν η πρώτη που η χώρα μας θα άρχιζε να μοιάζει ένα κανονικό ευρωπαϊκό Κράτος, με πολίτες που έχουν από αυτό απαιτήσεις αλλά που νοιώθουν και την ευθύνη της μη διάλυσής του λειτουργώντας με συνέπεια. Περίμενα ότι θα είχαμε λιγότερη μαύρη εργασία, ότι η φοροδιαφυγή θα ήταν μια ασθένεια της παλιάς χρεοκοπημένης Ελλάδας, ότι το Κράτος θα ήταν συνεπής στις υποχρεώσεις του, ότι οι Τράπεζές μας θα χρηματοδοτούσαν σοβαρές επιχειρηματικές ιδέες, ότι οι πολιτικοί μας πρώτα από όλα θα σέβονταν τον φορολογούμενο και ότι ο στόχος θα ήταν να μην ξεμείνει ξανά η χώρα από πυροσβεστικά αεροπλάνα και φάρμακα.

Με αυτά που βλέπω, πιστεύω ότι τα νέα μνημόνια είναι απλά θέμα χρόνου: μετά από όλα αυτά τα χρόνια της πρέσας βλέπω κόσμο να ονειρεύεται ότι θα ξαναβρεθούμε στη Χρυσή Εποχή του Αλογοσκούφη, Μαυρογιαλούρους να μοιράζουν (αν είναι δυνατόν!) λεφτά στις ΠΑΕ, κυβερνόντες να ψάχνουν τρόπους να μοιράσουν επιδόματα, ενώ θεωρούν οικονομική πολιτική τους ασταμάτητους φόρους για να συντηρηθεί ένα Κράτος που παρακολουθούσε πριν λίγες μέρες ένα προάστιο της Αθήνας να καίγεται σφυρίζοντας κλέφτικα. Μετά από όλα αυτά που περάσαμε βλέπω ακόμα κόσμο που δεν καταλαβαίνει ότι δεν γίνεται ανάπτυξη με capital control, που δεν καταλαβαίνει ότι οι επενδύσεις δεν είναι αποτέλεσμα πολιτικών αποφάσεων, που δεν καταλαβαίνει ότι η επιστροφή στις αγορές έχει νόημα μόνο αν το χρήμα που δανείζεσαι, χρησιμοποιείται παραγωγικά και υπεύθυνα.

Ορεξη να χουμε
Η ημέρα του τέλους (;) των μνημονίων θα πρεπε να είναι μια ημέρα περισυλλογής. Η ιστορία της παγκόσμια οικονομίας δείχνει ότι όποιος χρεοκόπησε και δεν άλλαξε, χρεοκόπησε πάλι: ρωτείστε τους Βραζιλιάνους, τους Αργεντίνους, τους Τούρκους κτλ. Την επόμενη φορά θα χρεοκοπήσουμε χωρίς μνημόνια. Με εθνική υπηρηφάνεια. Ορεξη να χουμε…

ΠΗΓΗ:http://www.in.gr/

Η άγνοια καθυστερεί τη διάγνωση του καρκίνου

Η άγνοια καθυστερεί τη διάγνωση του καρκίνου

Η σύγχυση σχετικά με τα συμπτώματα του καρκίνου στο ευρύ κοινό μπορεί να οδηγήσει σε καθυστερημένες διαγνώσεις, σύμφωνα με νέα έρευνα του βρετανικού ασφαλιστικού ομίλου Bupa UK.

Στη δημοσκόπηση πήραν μέρος 2.000 ενήλικες από το Ηνωμένο Βασίλειο και σχεδόν οι μισοί από τους ερωτηθέντες (48%) ανέφεραν δυσκολία να θυμηθούν τα προειδοποιητικά σημάδια ή τις σωματικές αλλαγές που πρέπει να τους προκαλέσουν υποψίες.

Το τραγικό αποτέλεσμα είναι μέχρι 2 στους 5 ερωτηθέντες δήλωσαν ότι δεν έχουν κάνει ποτέ ιατρικό έλεγχο για κοινούς καρκίνους όπως του εντέρου ή του πνεύμονα. Επίσης, λιγότεροι από τους μισούς (44%) αναζητούν συμπτώματα καρκίνου τουλάχιστον μία φορά το μήνα.

Αυτή η σύγχυση στην κοινή γνώμη είναι ένας από τους σημαντικούς παράγοντες που θα μπορούσαν να καθυστερήσουν τη διάγνωση, σημειώνει η Bupa UK. Σύμφωνα με την εταιρεία, περισσότεροι από 4 εκατ. εργαζόμενοι αναφέρουν ότι έχουν καθυστερήσει να αναζητήσουν ιατρικές συμβουλές για ένα σύμπτωμα, επειδή «δεν συνειδητοποίησαν τι πρέπει να αναζητήσουν». Για πάνω από ένα εκατ. από αυτούς, το σύμπτωμα αργότερα διαγνώστηκε ως καρκίνος!

 

«Γνωρίζουμε ότι πολλές από τις επιχειρήσεις με τις οποίες συνεργαζόμαστε εξετάζουν τον καλύτερο τρόπο υποστήριξης των συναδέλφων που έχουν διαγνωσθεί με καρκίνο, αλλά πρέπει να γίνουν περισσότερα για να προωθηθεί η σημασία της έγκαιρης διάγνωσης”, σημειώνει ο Δρ. Luke James, Bupa UK Insurance.

Η ομάδα του έχει πλέον ξεκινήσει έναν οδηγό του Cancer Check-CUP που έχει σχεδιαστεί για να βοηθήσει τις επιχειρήσεις να αυξήσουν την ευαισθητοποίηση των εργαζομένων σχετικά με τα συμπτώματα που πρέπει να προσέξουμε. Συμβουλεύει τους ανθρώπους να ζητήσουν ιατρική συμβουλή εάν αντιμετωπίσουν αλλαγές στο σώμα τους ή συμπτώματα που είναι ανεξήγητα ή επίμονα.

ΠΗΓΗ:https://virus.com.gr/

 

Μνημόνια στην Υγεία - Μεγάλος χαμένος ο ασθενής

Τι περιμένουμε από δω και εμπρός

Η λήξη των μνημονίων σήμερα, και η προσπάθεια επιστροφής στην κανονικότητα συζητείται τις τελευταίες ημέρες. Ένας από τους τομείς που επλήγησαν περισσότερο από την οικονομική κρίση της τελευταίας οκταετίας στη χώρα μας είναι η Υγεία, η οποία αποτέλεσε πεδίο επαναλαμβανόμενων νομοθετικών μεταρρυθμίσεων με στόχο όχι μόνο την περιστολή των δαπανών, αλλά κυρίως τον έλεγχό τους.

Οι συζητήσεις για "πάρτι" στην υγεία, έφεραν δραστικές περικοπές στο ύψος των διαθέσιμων δαπανών, επιβαρύνοντας έναν πληθυσμό, ο οποίος εκτός από τα προβλήματα ανεργίας και αλλαγής στις εργασιακές σχέσεις, επιβολής υπέρογκης φορολογίας και λοιπών επιβαρύνσεων, είχε να αντιμετωπίσει ένα σύστημα υγείας που κατέρρεε τη στιγμή που ήταν πιο ευάλωτος.

Το πλαφόν των δαπανών για την υγεία τέθηκε στο 6% του ΑΕΠ, για να κατέβει μέσα από τις διάφορες ρυθμίσεις ακόμη χαμηλότερα από το ποσοστό αυτό, σε ένα ΑΕΠ που έφθινε συνεχώς.

Η "μετάφραση" του περιορισμού αυτού, σήμανε σοβαρές ελλείψεις στα νοσοκομεία, από αναλώσιμα και περιορισμένο αριθμό φαρμάκων, μέχρι προβλήματα ακόμη και στον ιματισμό (σεντόνια και πετσέτες) που οι ασθενείς έφταναν να φέρνουν "από το σπίτι"...

Ο συνδυασμός ελλείψεων πόρων στα νοικοκυριά, έστελνε ολοένα και μεγαλύτερη μερίδα πληθυσμού στα νοσοκομεία για υγειονομική κάλυψη, με αποτέλεσμα στα πρώτα χρόνια του μνημονίου να έχει αυξηθεί η προσέλευση των ασθενών στο ΕΣΥ κατά 20% κάθε χρόνο.

Οι ανάγκες βέβαια αυξάνονταν ιδίως για όσους έχαναν τη δουλειά τους και μαζί μ΄ αυτήν και το δικαίωμα ασφάλισης, που δικαιολογούσε την πρόσβαση στις δημόσιες υπηρεσίες υγείας.

Στο διάστημα αυτό βέβαια, το προσωπικό του ΕΣΥ ωρίμαζε και προχωρούσε σε συνταξιοδότηση, όμως οι περιορισμοί προσλήψεων δεν επέτρεπαν την αναπλήρωση του προσωπικού που ήταν απαραίτητο παρά τις όποιες ενοποιήσεις - συγχωνεύσεις νοσοκομείων που πραγματοποιήθηκαν στο μεσοδιάστημα. Συνολικά, σήμερα, οι εκπρόσωποι νοσοκομειακών γιατρών και εργαζομένων στα νοσοκομεία, κάνουν λόγο για ανάγκες που ξεπερνούν τις 10.000 επαγγελματίες υγείας, οι οποίοι χρειάζονται για να λειτουργήσει το ΕΣΥ αποτελεσματικά ώστε να καλύψει τους προσερχόμενους ασθενείς.

Η όλη αναδιοργάνωση, έφερε τη δημιουργία του ΕΟΠΥΥ, του ΠΕΔΥ και του ΕΦΚΑ, με αδρανοποίηση των μονάδων υγείας του ΙΚΑ, με αποτέλεσμα να ξεκινήσει για πρώτη φορά η οργάνωση παροχής υπηρεσιών υγείας πρωτοβάθμιας φροντίδας συνολικά στον πληθυσμό, μέσω της σύναψης συμβάσεων με ιδιώτες γιατρούς, αλλά και με ιδιώτες παρόχους υπηρεσιών υγείας (διαγνωστικά κέντρα και ιδιωτικές κλινικές), καθιερώνοντας και ένα ποσοστό συμμετοχής.

Παράλληλα, δημιουργήθηκε η ΗΔΙΚΑ και καθιερώθηκε η ηλεκτρονική συνταγογράφηση, ενώ ξεκίνησε η κατάρτιση θεραπευτικών πρωτοκόλλων, τα οποία μόλις τελευταία έχουν ξεκινήσει να υιοθετούνται μετά από πολλαπλές αλλαγές και επεξεργασίες από διαφορετικά στελέχη και ομάδες εργασίες που συγκροτούνταν κατά καιρούς.

Το φάρμακο
Στο πλαίσιο των περιορισμών, τέθηκε πλαφόν στη φαρμακευτική δαπάνη, η οποία κατέληξε τα τελευταία χρόνια σε ποσό κάτω των 2 δισ. ευρώ για την δημόσια εξωνοσοκομειακή περίθαλψη, ποσό που επιτυγχάνεται αιματηρά, με μετακύλιση του λοιπού απαραίτητου κόστους στους ασθενείς κατά 1 δισ. ευρώ και στη φαρμακευτική βιομηχανία κατά άλλο 1 δισ. και πλέον.

Το επιπλέον κόστος για τους ασθενείς, οι οποίοι μάλιστα έχουν σε πολλές περιπτώσεις εγκαταλείψει τη θεραπεία τους ή κάνουν "προσαρμογές" στις δόσεις ώστε να διαχειριστούν τα αναγκαία φάρμακα του μήνα, έχει προκύψει από την έξοδο ορισμένων φαρμάκων από την αποζημίωση (αρνητική λίστα ή ΜΗΣΥΦΑ), από την αύξηση στη συμμετοχή καθώς πλέον έχει αλλάξει το ποσοστό συμμετοχής για τα φάρμακα, τα οποία αποσυνδέθηκαν από τις παθήσεις, ενώ έχουν καθιερωθεί πρόσθετες πληρωμές ανάλογα με το είδος του φαρμάκου, αν είναι πρωτότυπο ή γενόσημο και πώς αυτό εντάσσεται στις θεραπευτικές κατηγορίες που δημιουργήθηκαν στο μεταξύ.

Για τη φαρμακοβιομηχανία, η επιβάρυνση έχει προκύψει από σειρά υποχρεωτικών επιστροφών που καθιερώθηκαν, (rebate - clawback), είτε μέσω υποχρεωτικών εκπτώσεων, είτε μέσω επιστροφών (απολογιστικά) ανάλογα με το ύψος της υπέρβασης στη φαρμακευτική δαπάνη τόσο νοσοκομειακά, όσο και εξωνοσοκομειακά.

Η μείωση της φαρμακευτικής δαπάνης, ήρθε επίσης μέσα από δραστικές περικοπές στις τιμές των φαρμάκων, με ένα νομοθετικό πλαίσιο που άλλαζε συνεχώς στη διάρκεια της οκταετίας, με κεντρικό όμως στοιχείο τις οριζόντιες περικοπές που ενώ συνολικά εκτιμώνται γύρω στο 40%, έχουν φθάσει ακόμη και σε ποσοστό 79% για κάποια γενόσημα, τα οποία συνολικά, έχουν υποστεί το μεγαλύτερο πλήγμα στις τιμές τους.

Το αποτέλεσμα είναι να παρατηρούνται σημαντικές ελλείψεις φαρμάκων στη χώρα, με τον ΕΟΦ να καταγράφει πλέον συστηματικά τις ελλείψεις που παρατηρούνται, σε ένα σύστημα το οποίο όμως δεν ανταποκρίνεται στα πραγματικά προβλήματα ασθενών - φαρμακοποιών, οι οποίοι για να εκτελέσουν πλήρως τις συνταγές ανταλλάσσουν μεταξύ τους τα διαθέσιμα σκευάσματα για να καλύψουν τους ασθενείς - πελάτες τους, για να δώσουν τα φάρμακα, τα οποία θα "γράψουν στο τεφτέρι", για να τα πληρωθούν με την επόμενη σύνταξη...

Τι περιμένουμε
Σύμφωνα με τον σχεδιασμό της κυβέρνησης, μετά την κάλυψη των ανασφαλίστων, στους οποίους δόθηκε πρόσβαση στο ΕΣΥ, αναμένεται η κάλυψη άμεσα πάνω από 2.000 κενών θέσεων στο σύστημα υγείας, το οποίο πλέον περιλαμβάνει και τη δημιουργία συστήματος Πρωτοβάθμιας Περίθαλψης, την αξιοποίηση πόρων του ΕΣΠΑ για την ανανέωση του εξοπλισμού του δημόσιου συστήματος υγείας, την αξιολόγηση της τεχνολογίας υγείας που θα αποζημιώνεται πλέον από το σύστημα μέσω αρχικά μιας επιτροπής και προοπτικά μέσω της δημιουργίας Οργανισμού Αξιολόγησης και τη σταδιακή αύξηση των πόρων για την υγεία, αναλογικά προς την αύξηση του ΑΕΠ.

Και όλα αυτά, παραμένοντας υπό αυστηρή επιτήρηση για την επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων για αρκετά χρόνια ακόμη.  

ΠΗΓΗ:healthmag.gr/

 

Η σκληρή αλήθεια για την "έξοδο" από τα μνημόνια

Αποτέλεσμα εικόνας για έξοδος από το μνημόνιο

Της Δήμητρας Καδδά - Capital.gr

Μετά από 8 χρόνια και 3 μήνες, 3 μνημόνια, 13 αξιολογήσεις, 34 Eurogroup για το ελληνικό ζήτημα, πολυάριθμους εφαρμοστικούς νόμους που έφεραν δημοσιονομικά μέτρα πάνω από 70 δισ. ευρώ αλλά και πλεονασματικούς πλέον Προϋπολογισμούς, ο κύκλος των "προγραμμάτων" ολοκληρώνεται. Στις 21 Αυγούστου ξεκινά η εποχή της ενισχυμένης μεταμνημονιακής εποπτείας, κατά την οποία η Ελλάδα θα πρέπει να διατηρήσει υψηλότατα πρωτογενή πλεονάσματα, επιχειρώντας παράλληλα να διανύσει τον ανηφορικό δρόμο εξόδου από την κρίση και να αναπληρώσει μέρος των τεράστιων απωλειών που βίωσε η οικονομία και η κοινωνία.

Τα μέτρα των 70 και πλέον δισ. ευρώ που ελήφθησαν από το 2010 και μετά, εν μέρει μόνο απέδωσαν δημοσιονομικά. Στήριξαν κατά 30 δισ. ευρώ περίπου τα πρωτογενή πλεονάσματα, καταφέροντας καίριο πλήγμα στα εισοδήματα πολιτών και επιχειρήσεων και διαμορφώνοντας έναν ασφυκτικό κλοιό υπερφορολόγησης-χαμηλών μισθών και συντάξεων.

Ουσιαστικά, πάνω από 1 στα 2 ευρώ είτε χάθηκε στη "χοάνη" της ύφεσης, είτε δεν έφερε το αναμενόμενο αποτέλεσμα στην οικονομία και στα δημοσιονομικά μεγέθη, επισφραγίζοντας και την αποτυχία των προβλέψεων των δανειστών (ειδικά τα πρώτα χρόνια όταν η ύφεση χτύπαγε κόκκινο με την πτώση του ΑΕΠ να φτάνει έως το 9,1% το 2011), την αστοχία πολλών μέτρων, αλλά και καθρεφτίζοντας τις επιπτώσεις όσων έγιναν το 2015.

Η ανεργία τα χρόνια των μνημονίων εκτοξεύθηκε. Το πλήγμα όπως καταγράφεται στις επίσημες μετρήσεις θα ήταν μεγαλύτερο αν δεν έφευγαν 300.000 πολίτες για να βρουν καλύτερη τύχη στο εξωτερικό και αν δεν γέρναγε ο πληθυσμός (μόνο τον τελευταίο χρόνο το ήμισυ της μείωσης του δείκτη οφείλεται σε αυτούς τους παράγοντες).

Οι αμοιβές των εργαζομένων καταρρακώθηκαν, το ίδιο και οι επενδύσεις. Το κοινωνικό κράτος συμπιέστηκε όχι μόνο στις συνταξιοδοτικές δαπάνες και στα επιδόματα, αλλά και με τις δαπάνες υγείας να περιορίζονται στο ήμισυ των προ μνημονίων επιπέδων, όπως προειδοποιεί το τελευταίο διάστημα ακόμα και το ΔΝΤ.

Όσο για τα οφέλη στην αγορά, σε όρους αύξησης παραγωγικότητας και ανταγωνιστικότητας μέσα από τα περισσότερα από 1.000 προαπαιτούμενα των 3 μνημονίων είναι μεν υπαρκτά. Πολλές μεταρρυθμίσεις έγιναν ή τουλάχιστον θεσπίστηκαν. Ωστόσο, δεν ήταν αρκετά, όπως φαίνεται από το νέο πακέτο με "αιρεσιμότητες" που θα ακολουθεί την Ελλάδα στη μεταμνημονιακή εποχή, αλλά και από την παγκόσμια κατάταξη της χώρας στους δείκτες ανταγωνιστικότητας (παραμένει χαμηλή παρά την πρόοδο των τελευταίων ετών, ενώ δέχθηκε και νέες πιέσεις φέτος).

Το παρόν

Οι ίδιοι οι δανειστές, επίσημες ελληνικές πηγές αλλά και οι οίκοι αξιολόγησης, στις τελευταίες εκθέσεις που είδαν το φως δημοσιότητας –τόσο από το εσωτερικό όσο και από το εξωτερικό– επαναλαμβάνουν την πρόοδο που έχει επιτευχθεί. Αλλά αναδεικνύουν και τις απειλές που υπάρχουν, ακόμη, για την ελληνική οικονομία.

Η ίδια η ανάλυση που περιλαμβάνεται στην Απόφαση της Κομισιόν για την Ενισχυμένη Εποπτεία (την οποία εξέδωσε πριν από λίγες εβδομάδες και τίθεται σε εφαρμογή επισήμως την 21η Αυγούστου), κάνει σαφές ότι υπάρχουν προβλήματα τα οποία δεν λύθηκαν τα χρόνια των μνημονίων, όπως είναι η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας και η αδυναμία ενίσχυσης των εξαγωγών σε επαρκές επίπεδο. Υπάρχουν και προβλήματα που δημιούργησε η ίδια η κρίση (ή τα διόγκωσε) όπως: το χρέος, τα "κόκκινα" τραπεζικά δάνεια και η ανεργία.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναφέρει στην εφαρμοστική της απόφαση για την Ενισχυμένη Εποπτεία (που θα αποτελεί το βασικό εργαλείο μεταμνημονιακής παρακολούθησης), ότι η Ελλάδα "εξακολουθεί να αντιμετωπίζει κινδύνους όσον αφορά τη χρηματοπιστωτική της σταθερότητα, οι οποίοι, αν επιβεβαιωθούν, θα μπορούσαν να έχουν αρνητικές επιπτώσεις σε άλλα κράτη της ζώνης του ευρώ", εδράζοντας έτσι και την απόφασή της για την εφαρμογή αυτού του καθεστώτος για τα τέσσερα επόμενα χρόνια.

Μάλιστα η Επιτροπή, στο ίδιο κείμενο, κάνει σαφές ότι "εν μέσω επεισοδίων μεταβλητότητας στις χρηματοπιστωτικές αγορές οι αποδόσεις των ελληνικών ομολόγων παραμένουν σε υψηλά επίπεδα σε σχέση με άλλα κράτη μέλη της ζώνης του ευρώ και οι συνθήκες δανεισμού της Ελλάδας παραμένουν εύθραυστες λόγω εξωτερικών οικονομικών κινδύνων", κάτι που επαληθεύεται και από τα τελευταία γεγονότα. Έτσι εκτιμά ότι χρειάζονται "περαιτέρω προσπάθειες για να διασφαλιστεί η συνεχής και σταθερή πρόσβαση στις αγορές"…

Η Κομισιόν δίνει ειδική σημασία στις σημαντικές "ανισορροπίες αποθεμάτων" που αντιμετωπίζει η Ελλάδα αναφερόμενη στο χρέος, στο έλλειμμα του Εμπορικού ισοζυγίου στην ανεργία, στο μεγάλο "άνοιγμα" στη Διεθνή Επενδυτική Θέση της χώρας (που φτάνει περίπου στο -140% του ΑΕΠ), αλλά και σε δύο εσωτερικά ιδιωτικά ελλείμματα: στα "κόκκινα" δάνεια και στα πάνω από 130 δισ. ευρώ που χρωστούν ιδιώτες στο κράτος μέσω οφειλών σε εφορίες και σε ασφαλιστικά ταμεία.

Σε ανάλογο μήκος κύματος, κινείται και η έκθεση του οίκου Fitch που συνόδευε την εντυπωσιακή αναβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της Ελλάδας κατά δύο βαθμίδες. Έκανε λόγο για 3 μεγάλες απειλές λόγω των "κόκκινων" δανείων, του κινδύνου έκρηξης εισαγωγών, αλλά και πιθανών αναταράξεων στο πολιτικό σκηνικό.

Για έκρηξη εισαγωγών, αν δεν στηριχθεί η οικονομία στο μέλλον, αναφέρθηκε προ ημερών και το Γραφείο Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή, ζητώντας άμεση στήριξη της εγχώριας επιχειρηματικότητας. Παρουσίασε στοιχεία τα οποία αποδεικνύουν ότι παρά τις πολυάριθμες παρεμβάσεις του Μνημονίου η παραγωγικότητα βελτιώθηκε μεν, αλλά στηρίχθηκε κυρίως στις τεράστιες μειώσεις αμοιβών και όχι σε τομές στην οικονομία.

Περισσότερα...

Έξαλλος ο Κ. Λουράντος με τις παρεμβάσεις ιατρών στην εκτέλεση συνταγών γενοσήμων: «Δεν βάζω την επιστημοσύνη μου στην κρίση του γιατρού»

Από τον Χαράλαμπο Πετρόχειλο
Daily Pharma News

Το θέμα της επιλογής του εμπορικού σκευάσματος ενός γενοσήμου που έχει συνταγογραφήσει ο ιατρός και της ευθύνης του φαρμακοποιού, ως επιστήμονα υγείας που είναι ο ειδικός στο φάρμακο απέναντι στον ασθενή, τέθηκαν από τον πρόεδρο του Φαρμακευτικού Συλλόγου Αττικής κ. Κώστα Λουράντο, με ανάρτησή του στο λογαριασμό του στο facebook δημιουργώντας, όπως ήταν φυσικό την αντίδραση των ιατρών.

Ο κ. Λουράντος με αφορμή πραγματικό περιστατικό που συνέβη στο φαρμακείο του ανέβασε στο facebook άρθρο με τίτλο «Δεν χωνεύεται με τίποτα…» στο οποίο ουσιαστικά υποστηρίζει ότι ο φαρμακοποιός είναι υπεύθυνος για το φάρμακο και ο γιατρός για τη γνωμάτευση και το είδος της θεραπείας, δηλώνοντας μάλιστα έξαλλος στην ιδέα ότι η επιστημοσύνη του ως φαρμακοποιού πάνω στο αντικείμενο των σπουδών του μπορεί να τίθεται στην κρίση του γιατρού που θέλει να γνωρίζει τι ακριβώς γενόσημο θα δοθεί στον ασθενή του.

Γράφει συγκεκριμένα ο κ. Λουράντος:

«Δεν χωνεύεται με τίποτα....

Εφημερία ... 15 Αυγούστου, ερημιά παντού με λίγη κίνηση και μπαίνει μια κυρία για να πάρει τα φάρμακα της, εκτελώντας μια συνταγή του ΕΟΠΥΥ.

Αφού είπε τα γνωστά, για την άδεια Αθήνα και τα ελάχιστα ανοιχτά φαρμακεία, δυσαρεστήθηκε γιατί δεν είχα να της δώσω το γενόσημο που είχε γράψει ο γιατρός στο ραβασάκι του.

Της εξήγησα με υπομονή πως η δραστική ουσία θεραπεύει και όχι η ... εταιρία παραγωγής φαρμάκου και πως θα μπορούσε να παραβλέψει το ραβασάκι αφού και παράνομο είναι και αντιδεοντολογικό. Άλλωστε αν ήταν νόμιμο ο γιατρός θα το ανέγραφε επί της συνταγής...

Έφυγε μη πιστεύοντας αυτά που της είπα.

Το απόγευμα επέστρεψε αφού όπως είπε είχε βρει αλλά δυο φαρμακείο στην Αθήνα που επίσης δεν διέθεταν αυτό το γενόσημο!

Ζήτησε όμως να της γράψω σε ένα χαρτάκι το γενόσημο που είχα, και να το πει τηλεφωνικά στον γιατρό της, που είναι στις διακοπές του, για να της δώσει την σύμφωνη γνώμη του!

«Αυτό που μου ζητάτε, είναι δίκη σας επινόηση ή εντολή του γιατρού σας;» ρώτησα.

«Ασφαλώς του γιατρού, ο οποίος μου είπε να μην πάρω τίποτα αν πρώτα δεν τον ρωτήσω»!

Έγινα έξαλλος και αδιαφορώντας για τους υπόλοιπους πελάτες που είχαν εν τω μεταξύ μπει στο φαρμακείο μου, της είπα:

«Ο φαρμακοποιός είναι απευθύνεις υπεύθυνος για το φάρμακο και ο γιατρός για την γνωμάτευση και το είδος της θεραπείας. Δεν βάζω την επιστημοσύνη μου στην κρίση του γιατρού, ούτε αποδέχομαι (σ.σ. αποδέχομαι) τέτοιου είδους εξευτελισμούς!».

Έφυγε άπρακτη φυσικά, αλλά για να συνέλθω πέρασε ώρα ...

Και επί του προκειμένου, atorvastatin γενόσημο ζητούσε.... ένα από τα πενήντα που κυκλοφορούν!».

Η ανάρτηση προκάλεσε την αντίδραση ιατρού που υποστήριξε ότι ο κ. Λουράντος λειτουργεί συντεχνιακά και ότι οι φαρμακοποιοί δεν θα γίνουν ποτέ επαγγελματίες υγείας επειδή λειτουργούν ως έμποροι.

Από την πλευρά του ο κ. Λουράντος απαντώντας ανέφερε ότι «Τολμάτε να μιλάτε για εμπόρους, όταν και μόνο η επιλογή εμπορικού ονόματος του φαρμάκου εκ μέρους σας αποτελεί εμπορική πράξη και ... καταλαβαίνετε πολύ καλά τι εννοώ». Σημείωσε δε ότι «θα πρέπει να αντιληφθείτε πως υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές μεταξύ των κλάδων που πρέπει να αποδέχεστε. Εμείς ως φαρμακοποιοί έχουμε το φάρμακο. Είτε σας αρέσει είτε όχι!».

Βεβαίως η κουβέντα αυτή συνεχίστηκε. Ο ιατρός που μπήκε σε αντιπαράθεση με τον κ. Λουράντο στην απάντηση του μεταξύ των άλλων ανέφερε πως «δεν είναι επιτρεπτό να αλλοιώνεται τόσο επιπόλαια το ιατρικό επάγγελμα, ώστε να καταστεί ευάλωτο στις επαγγελματικές επεκτάσεις τρίτων. Ο γιατρός κάνει δ.ι.ά.γ.ν.ω.σ.η που έχει ιατρονομική ισχύ και όχι γνωμοδότηση, όπως διατείνεται ο κος Λουράντος και σχεδιάζει μια ολοκληρωμένη θεραπεία ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΝΗΜΕΡΩΘΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΝΑΙΝΕΣΕΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΡΟΤΕΙΝΌΜΕΝΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ, κατ΄αυτή. Αλλιώς, η ηθική και αστική ευθύνη του αίρεται. Θα την αναλάβει ο αντιρρησίας Φαρμακοποιός;Αν ΝΑΙ. Τότε η παρέμβασή μου είχε νόημα, διότι εκτός από τις κοκορομαχίες στις οποίες ο Λουράντος επιδίδεται, έθεσε κάποιο λιθαράκι στην προσέγγιση του κοινού στόχου Ιατρού-Φαρμακοποιού για "primum non nocere"». 

ΠΗΓΗ:https://medispin.blogspot.com

 

Οι ΤΟΜΥ δεν λειτουργούν δυστυχώς σε κάθε γειτονιά…

Οι ΤΟΜΥ δεν λειτουργούν δυστυχώς σε κάθε γειτονιά…

Κ. ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΟ ΣΠΟΤ ΤΟΥ ΥΠ. ΥΓΕΙΑΣ

 Οι ΤΟΜΥ δεν λειτουργούν δυστυχώς σε κάθε γειτονιά…
Αναφορικά με το διαφημιστικό τηλεοπτικό μήνυμα του Υπ. Υγείας, που προβάλλεται αυτή την περίοδο από τα κανάλια και «ενημερώνει» τους πολίτες για τις Τοπικές Μονάδες Υγείας (ΤΟΜΥ) και γενικότερα για τη νέα Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας(ΠΦΥ), όπως αυτή λειτουργεί από την 1η Αυγούστου με τον θεσμό του οικογενειακού γιατρού, ο πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Λάρισας και αντιπρόεδρος του ΠΙΣ κ. Κων. Γιαννακόπουλος σε δήλωσή του αναφέρει τα εξής:

«Πρώτον, ο ισχυρισμός του Υπουργείου ότι “Οι ΤΟΜΥ λειτουργούν σε κάθε γειτονιά” είναι κάθε άλλο παρά αληθής, καθόσον ο ίδιος ο Γραμματέας της ΠΦΥ κ. Βαρδαρός δήλωσε πρόσφατα ότι περίπου 100 ΤΟΜΥ λειτουργούν σε ολόκληρη την Ελλάδα, με στόχο μέχρι το τέλος του 2018 να φθάσουν τις 120, από τις 239 που είναι στον σχεδιασμό. Προφανώς κάποιοι στο υπουργείο ξέχασαν τι θα πει γειτονιά.

Δεύτερον, καλούν τους πολίτες να εγγραφούν σε οικογενειακό γιατρό (Παθολόγο ή Γενικής Ιατρικής ή Παιδίατρο), τη στιγμή που γνωρίζουν καλύτερα απ’ τον καθένα μας ότι οι γιατροί αυτοί είναι σχεδόν ανύπαρκτοι και «αόρατοι». Ούτε οι ΤΟΜΥ και τα Κέντρα Υγείας είναι στελεχωμένα (χώρια δε που οι συνάδελφοι εκεί έχουν προσφύγει στη δικαιοσύνη για το υποχρεωτικό «φόρτωμα» των νέων καθηκόντων του οικογενειακού γιατρού απ’ τις ΥΠΕ και το Υπ.Υγείας), αλλά ούτε και ο αριθμός των συμβεβλημένων με τον ΕΟΠΥΥ επιτρέπει τέτοιας έκτασης εγγραφές. Άρα με δύο λόγια, κοροϊδεύουν και παραπλανούν τον κόσμο.

Τρίτον, σε πρόσφατο άρθρο του συντονιστή ΕΚΕΠΕ Υγείας του ΣΥΡΙΖΑ, που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “Αυγή”, δεχθήκαμε «επίθεση» σαν Ιατρικός Σύλλογος Λάρισας, για τις απόψεις μας περί ΠΦΥ. Προφανώς ενόχλησε η αποτύπωση από μέρους μας της σκληρής πραγματικότητας και θορύβησε η επισήμανσή μας ότι αρχίζει ένας νέος γολγοθάς για τους ασφαλισμένους του ΕΟΠΥΥ και μια πλήρως απαξιωτική περίοδος για τους γιατρούς.

Τέταρτον, ο Ιατρικός Σύλλογος Λάρισας είναι θεσμικό όργανο και σύμβουλος της Πολιτείας σε θέματα υγείας δια της συμμετοχής μας στον Π.Ι.Σ. Ποτέ μέχρι σήμερα δεν ασκήσαμε κριτική σε κόμματα παρά μόνον σε πολιτικές υγείας, γιατί πιστεύουμε ακράδαντα στο ακηδεμόνευτο και μη κομματικοποιημένο ιατρικό κίνημα, το οποίο συνθέτει προτάσεις μέσα από την πολιτικοποίησή του. Για τον ίδιο λόγο, είναι τουλάχιστον άκομψο να δεχόμαστε τέτοιες βολές, που άλλωστε εκπορεύονται εκ του πονηρού.

Πέμπτον, αυτοί που υπεραμύνονται σήμερα τον ιδεοληπτικό και ξεπερασμένο θεσμό του οικογενειακού γιατρού, με τις παραπομπές στους άλλους ειδικούς γιατρούς, τα εργαστήρια και τα νοσοκομεία του ιδιωτικού και δημοσίου τομέα, την 1-1-2019 δεν θα ξέρουν πού να κρυφτούν. Όχι μόνο γιατί ναυάγησαν την ΠΦΥ, αλλά κυρίως γιατί δεν είπαν την αλήθεια στους πολίτες, ότι όλα αυτά νομοθετήθηκαν για να εμποδιστεί η ελεύθερη πρόσβασή τους στις υπηρεσίες υγείας και έτσι να εξοικονομηθεί ένα τεράστιο ποσό για το ταμείο υπερπλεονασμάτων, που θα «ζεστάνει» τις τσέπες των δανειστών».

ΠΗΓΗ:http://www.eleftheria.gr/

Σάκης Παπαδόπουλος στο healthview.gr: Να διεκδικήσουμε διακομματικά την αύξηση των δημοσίων δαπανών Υγείας!

Να αποφεύγεται η συγκρουσιακή άσκηση της κυβερνητικής πολιτικής Υγείας, ιδιαιτέρως στους τομείς στους οποίους αναζητείται η ευρύτερη πολιτική συνεννόηση, προτείνει το Σάββατο 18 Αυγούστου, σε συνέντευξή του στο healthview.gr, ο βουλευτής και συντονιστής της ΕΠΕΚΕ Υγείας του ΣΥΡΙΖΑ Σάκης Παπαδόπουλος, ο οποίος «ξεδιπλώνει» επίσης τις δικές του κριτικές θέσεις για την νέα πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας και τη χάραξη της φαρμακευτικής πολιτικής, ενώ ζητεί η κομματική αντιπαράθεση στην Υγεία να διεξάγεται με όρους πολιτικού πολιτισμού, με επιχειρήματα και τεκμηρίωση.

Συνέντευξη στον ΒΑΣΙΛΗ ΒΕΝΙΖΕΛΟ

Είστε ο εισηγητής στη διακομματική επιτροπή της Βουλής για το Φάρμακο. Έχετε διαπιστώσει ενδεχόμενα συγκεκριμένα σημεία συγκλίσεων με την αντιπολίτευση στον τομέα της φαρμακευτικής πολιτικής ή επιδιώκετε απλώς τέτοια σημεία να αναδειχθούν μέσα από τον διάλογο στην επιτροπή;

Σημεία συγκλίσεων και αποκλίσεων διαπιστώνουμε από τις πρώτες συνεδριάσεις της Διακομματικής Επιτροπής χάραξης Μακροπρόθεσμης Εθνικής Στρατηγικής για το Φάρμακο. Οι συγκλίσεις είναι πολύ περισσότερες και αρκετά σημαντικές. Αφορούν κυρίως την αναγκαιότητα να αφήσουμε πίσω τις στρεβλώσεις και παθογένειες που οδήγησαν σε σκανδαλώδη διαχείριση του δημοσίου χρήματος στην υγεία και το φάρμακο, σε στρεβλή και διαπλεκόμενη τιμολογιακή πολιτική, σε εξωφρενικές τιμές ορισμένων φαρμάκων, σε αθρόες ατεκμηρίωτες εισαγωγές, σε εκμαυλισμό συνειδήσεων, σε επιβάρυνση των ασθενών με αφόρητες δαπάνες από την τσέπη τους… Δεν θέλω να κάνω αναλυτική αποτίμηση από τώρα. Αναμένουμε μέχρι την 31/8/2018 τα υπομνήματα Συλλόγων Ασθενών, Συνδέσμων Ελληνικών Επιχειρήσεων παραγωγής και διακίνησης φαρμάκου, Κοινωνικών Φορέων, Πανεπιστημιακών Δασκάλων, Συλλογικοτήτων του χώρου της Υγείας και του Φαρμάκου, Δημόσιων Οργανισμών… όλων των εμπλεκόμενων με το φάρμακο, προκειμένου να συνεχίσουμε με την αξιοποίησή τους στις θεματικές ενότητες που θα διερευνήσουμε. Συνεδρίαση της Επιτροπής θα γίνει την 18/9/2018. Στη συνέχεια θα προχωρήσουμε στον εντοπισμό σημείων σύγκλισης, σε συμπεράσματα και πόρισμα διαχρονικής αξίας, καθώς συμφωνήσαμε ότι η Επιτροπή πρέπει να είναι Διαρκής για να εφοδιάζει τη Βουλή με υλικό που συμβάλλει στον σχεδιασμό εθνικής φαρμακευτικής πολιτικής.

Ποια σημεία της εφαρμοζόμενης ήδη φαρμακευτικής πολιτικής νομίζετε ότι πρέπει να αλλάξουν ριζικά;

Όλοι κατανοούμε ότι ο ρόλος των γιατρών είναι πολύτιμος στην δεοντολογική χρησιμοποίηση του φαρμάκου ως κοινωνικού αγαθού κι όχι ως καταναλωτικού προϊόντος. Η ενημέρωση των γιατρών σε Ιατρικά Συνέδρια – Ημερίδες για καινοτόμες θεραπείες, ειδικές θεραπείες, νέα φάρμακα για τα συνήθη νοσήματα – αλλά και τα σπάνια – τα ειδικά – τα νεοπλασματικά, νέες φαρμακευτικές ιδιότητες γνωστών ουσιών, συνδυασμούς φαρμάκων, ανθεκτικότητα μικροβίων, παρενέργειες και ανεπιθύμητες δράσεις… πρέπει να αναληφθεί από το ΚΕΣΥ – τον ΕΟΦ – το ΕΣΥ – τις Ιατρικές Εταιρείες και να πάψει να είναι υπόθεση των Πολυεθνικών Φαρμάκου. Πρέπει να κοπεί κάθε δυνατότητα επηρεασμού των γιατρών στη συνταγογράφησή τους, κάθε δίαυλος εκμαυλισμού της ιατρικής συνείδησης. Πρέπει να ολοκληρώσουμε τα θεραπευτικά και διαγνωστικά πρωτόκολλα. Να κάνουμε ελεγχόμενη και δεοντολογική την ηλεκτρονική συνταγογράφηση.

Σας ικανοποιεί ο τρόπος και η ταχύτητα στην υλοποίηση της νέας πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας στη χώρα μας ή νομίζετε ότι έχουν διαπραχθεί και λάθη;

Οφείλουμε να επιταχύνουμε την μεταρρύθμιση της ΠΦΥ κυρίως με την άμεση αναβάθμιση της στελέχωσης και του εξοπλισμού των Κέντρων Υγείας, αλλά και με την οργάνωση και στελέχωση των ΤΟΜΥ, καθώς και με πιο δελεαστικά κίνητρα στους ειδικευμένους γιατρούς για υπογραφή συμβάσεων με τον ΕΟΠΥΥ.

Υπάρχει μία κριτική στο θεσμό του οικογενειακού γιατρού, ιδιαιτέρως σε εκείνος του οικογενειακού γιατρού με gatekeeping, σύμφωνα με την οποία αυτό το σχήμα ανταποκρίνεται στα δεδομένα και τις κατευθυντήριες οδηγίες του Παγκοσμίου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) για μία εικοσαετία πριν. Μιλάνε για πολύ παρωχημένο θεσμό. Πως απαντάτε;

Δεν θέλουμε τον οικογενειακό γιατρό σε ρόλο ελεγκτή της πρόσβασης των ασθενών στους γιατρούς ειδικοτήτων και στα Νοσοκομεία. Θέλουμε να είναι ο άρτια εκπαιδευμένος σύμβουλός τους, ο συνεργάτης τους στη διαχείριση του προβλήματος υγείας που έχουν ή υποψιάζονται ότι έχουν, ο γιατρός που θα ξέρει το ατομικό αναμνηστικό της οικογένειας – τους εμβολιασμούς – την κληρονομικότητα – τα χρόνια νοσήματα, ο γιατρός που κάνει πρόληψη – αγωγή και προαγωγή της υγείας, ο γιατρός που θα κατευθύνει δεοντολογικά στους παρακλινικούς ελέγχους – στους εξειδικευμένους – στην δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια περίθαλψη – στα ειδικά κέντρα, ο γιατρός που θα παρακολουθεί την πορεία αποκατάστασης της υγείας των πολιτών που αναλαμβάνει να είναι οικογενειακός τους γιατρός.

Υπάρχουν σημεία κριτικής από την αντιπολίτευση ή τους ιατρικούς συλλόγους και τις ιατρικές εταιρείες στο θέμα της νέας πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας, τα οποία σας βρίσκουν σύμφωνο ή όλη η κριτική στο εγχείρημα είναι για πέταμα;

Έχουν δίκιο ότι ο σημερινός αριθμός οικογενειακών γιατρών – δημόσιων λειτουργών δεν επαρκεί να καλύψει το σύνολο των πολιτών και πρέπει να βρεθεί τρόπος συνεργασίας και με τον ιδιωτικό τομέα, που δεν θα επιβαρύνει την τσέπη των πολιτών. Αυτός ο τρόπος συζητείται με τον Πανελλήνιο Ιατρικό Σύλλογο.

Ήπια, διαλλακτική πολιτική, η οποία θα αναζητά συγκλίσεις και συναινέσεις στην Υγεία ή συγκρουσιακή και σε υψηλούς τόνους προς κάθε κατεύθυνση πολιτική Υγείας; Η θεωρία της Πολιτικής Υγείας, πάντως, βρίσκει ως εξαιρετικά αλυσιτελή μία συγκρουσιακή προς τους πάντες πολιτική Υγείας… Πως τοποθετείστε σε αυτό το ιδεοτυπικό δίπολο;

Η κυβερνητική πολιτική υγείας διευκολύνει τις συγκλίσεις γιατί αφορά κυρίως τη στήριξη και ποιοτική αναβάθμιση του δημόσιου συστήματος υγείας που βρίσκονταν σε συνθήκες κατάρρευσης. Επιδιώκει την ολοκλήρωση μεταρρυθμίσεων που άρχισαν με την ψήφιση του Νόμου 1397/1983. Στοχεύει σε ενα καθολικό και αποτελεσματικό ΕΣΥ που θα προσφέρει αυτά που διακήρυσσε η εισηγητική έκθεση του 1397 : ισότιμη και έγκαιρη πρόσβαση σε ποιοτικές – δωρεάν – υψηλού επιπέδου υπηρεσίες πρόληψης των νόσων – ΠΦΥ – επείγουσας περίθαλψης – νοσηλείας στο σπίτι – αποκατάστασης της υγείας. Αιχμές έχει την υπερώριμη μεταρρύθμιση στη ΠΦΥ, τα αυτοτελή ΤΕΠ, την θεσμική ανασυγκρότηση του ΕΣΥ, την κεντρικοποίηση των προμηθειών, την αναδιοργάνωση της δημόσιας υγείας, την ηλεκτρονική διακυβέρνηση, τη νέα πολιτική φαρμάκου. Στα ζητήματα αυτά μπορούν να προκύψουν ευρύτατες ή και περιορισμένες διακομματικές συμφωνίες – συναινέσεις με όσους συμφωνούν ότι η υγεία είναι θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα κι όχι εμπόρευμα προς πώληση με τους κανόνες της αγοράς. Η συναίνεση μπορεί να αφορά και τη διακομματική διεκδίκηση τολμηρής αύξησης των κρατικών δαπανών για την υγεία στο ύψος των ευρωπαϊκών δεδομένων. Η κυβερνητική πολιτική υγείας είναι αναγκαστικά συγκρουσιακή όταν αναζητούνται ευθύνες σε πολιτικά πρόσωπα για τη ρεμούλα – για το « πάρτυ» με το δημόσιο χρήμα, για τη διαπλεκόμενη σκανδαλώδη πολιτική διαχείριση στην υγεία και το φάρμακο σε μεγάλο βάθος χρόνου. Η σύγκρουση αυτή μπορεί να γίνεται όμως και σε χαμηλούς τόνους, καθώς η διερεύνηση πολιτικών ή και ποινικών ευθυνών έχει ανατεθεί στην αρμόδια Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής για κατάθεση πορίσματος. Τα αναμφισβήτητα σκάνδαλα του εκμαυλισμού συνειδήσεων από τη ΝΟΒΑΡΤΙΣ και της προκλητικής διασπάθισης του δημοσίου χρήματος στο ΚΕΕΛΠΝΟ, βρίσκονται στην ευθύνη των Δικαστικών Αρχών καταπολέμησης της διαφθοράς για καταλογισμό ευθυνών, οπότε μέχρι την έκδοση των αποφάσεων της Δικαιοσύνης, η κομματική αντιπαράθεση μπορεί να γίνεται και σε συνθήκες πολιτικού πολιτισμού, με επιχειρήματα και τεκμηρίωση.

ΠΗΓΗ:https://medispin.blogspot.com

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Ιατρικός Σύλλογος Λάρισας
28ης Οκτωβρίου 43 Λάρισα 41223
Τηλ.2410287777 - 2410236036
Φαξ:2410287777

Website: http://www.isli.gr

 

 Email:Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να το δείτε.
 ------------
 Σας ενημερώνουμε οτι τα γραφεία του ΙΣΛ θα είναι ανοικτά προς εξυπηρέτηση ως εξής:
Δευτέρα εως Παρασκευή πρωί 09:00-14:00
Δευτέρα-Τετάρτη απόγευμα 18:00-20:00

 

"ΒΙΟΠΟΛΙΣ ΥΠΟΔΟΧΕΥΣ"

viopolis ypodoheus

Ημερολόγιο δημοσιεύσεων

Ιούλιος 2019
Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31 1 2 3 4
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική ΑΡΘΡΑ-ΑΠΟΨΕΙΣ